โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 548 คำ
เงาสะท้อนของความหวังที่กำลังก่อตัวขึ้น คือสิ่งเดียวที่ทำให้ใบหยกยังคงหายใจต่อไปได้
ใบหยกหลับตาลง สูดลมหายใจลึกๆ พยายามขับไล่ภาพของนนท์ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเพื่อนๆ และสายตาตำหนิของผู้คนรอบข้างออกจากหัวสมอง โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี ตั้งแต่วันที่รู้ว่าชีวิตน้อยๆ ที่กำลังจะลืมตาดูโลกนี้ ไม่ได้เกิดจากความรักอันแสนหวานอย่างที่เธอเคยใฝ่ฝัน แต่มันคือผลลัพธ์จากความผิดพลาด ความผิดพลาดที่ทำให้เธอต้องแบกรับภาระอันใหญ่หลวงเพียงลำพัง
“สู้ๆ นะคะลูก” เธอพึมพำ ลูบไล้ท้องที่เริ่มป่องขึ้นอย่างแผ่วเบา แววตาฉายแววเศร้าสร้อยแต่ก็แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น เสียงหัวใจเล็กๆ ที่เต้นตุบตับอยู่ในตัวเธอ คือเครื่องเตือนสติที่ดีที่สุด ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป
การตัดสินใจย้ายออกมาอยู่บ้านสวนเก่าของคุณป้าที่ต่างจังหวัด เป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต แต่ก็เป็นการตัดสินใจที่จำเป็น เธอไม่สามารถทนอยู่ท่ามกลางสายตาของผู้คนในเมืองหลวงได้อีกต่อไป การถูกมองด้วยสายตาเวทนา การถูกซุบซิบนินทา ว่าเป็นผู้หญิงไม่ดี เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่สร้างปัญหาให้กับครอบครัว มันบีบคั้นหัวใจเธอจนแทบจะแหลกสลาย
คุณป้าสมร หญิงชราผู้ใจดี เป็นเสมือนนางฟ้าที่เข้ามาในชีวิตอันมืดมนของใบหยก ท่านไม่เคยซักถามถึงที่มาที่ไป ไม่เคยตัดสินเธอด้วยคำพูดเพียงคำเดียว เพียงแต่ยื่นมือเข้ามากอดเธอไว้แน่นในวันที่เธออ่อนแอที่สุด และมอบบ้านหลังเล็กๆ กลางสวนผลไม้ให้เธอได้อาศัย
“ไม่ต้องคิดมากนะหลานเอ๋ย ชีวิตคนเรามันก็มีขึ้นมีลง ไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง สิ่งสำคัญคือเราจะลุกขึ้นยืนได้อย่างไร” คุณป้าสมรเคยบอกเธอ เสียงของท่านอบอุ่นและปลอบประโลม จนใบหยกน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด
ชีวิตที่นี่เงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายในเมืองกรุงอย่างสิ้นเชิง ใบหยกใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูแลสวนผลไม้เล็กๆ ที่มีอยู่แล้ว และเริ่มหัดปลูกผักสวนครัวเพิ่ม เธอเรียนรู้ที่จะอยู่กับธรรมชาติ สูดอากาศบริสุทธิ์ ยามเช้า เธอจะตื่นมาพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ เดินออกไปสูดอากาศยามเช้า มองดูหมอกจางๆ ที่ลอยปกคลุมต้นไม้ใบหญ้า ยามบ่าย เธอจะลงมือทำสวน เก็บเกี่ยวผลผลิตที่ปลูกด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง ยามค่ำ เธอจะนั่งมองดาวบนท้องฟ้า เคียงข้างคุณป้าสมร เล่าเรื่องราวต่างๆ ให้กันฟัง
แม้จะไม่มีนนท์ ไม่มีชีวิตหรูหราอย่างที่เคยเป็น แต่ใบหยกกลับรู้สึกสงบสุขอย่างประหลาด ความสุขที่แท้จริง ไม่ได้มาจากวัตถุภายนอก แต่มันมาจากภายในใจ เธอได้ค้นพบความเข้มแข็งในตัวเอง ที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่
“ลูกเอ๊ย แม่รักหนูนะ” เธอพึมพำกับท้องของตัวเองอีกครั้ง น้ำตาแห่งความซาบซึ้งไหลริน ความรักที่เธอมีให้กับลูกในท้อง คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่จะทำให้เธอผ่านพ้นทุกอุปสรรคไปได้
แต่แล้ว วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเก็บมะม่วงสุกงอมในสวน เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นก็ทำเอาเธอสะดุ้ง ใบหน้าของเธอซีดเผือดทันทีเมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา
"นนท์..."
เธอลังเลอยู่นาน ก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วกดรับสาย เสียงของเขาแหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อย ราวกับไม่ได้พูดคุยกับใครมานาน
"ใบหยก... เธออยู่ที่ไหน"
คำถามนั้นเหมือนคมมีดกรีดลงกลางใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบเขาอย่างไรดี จะบอกเขาว่าเธออยู่ที่ไหน? จะบอกเขาว่าเธอกำลังจะมีลูกของเขา? ความคิดมากมายตีรวนไปหมด
"ฉัน... ฉันสบายดี" เธอตอบเสียงสั่น
"สบายดีเหรอ? แล้วทำไมเธอถึงหายไปแบบนี้? ฉันตามหาเธอแทบเป็นแทบตาย" เสียงของนนท์เริ่มหงุดหงิด
"ฉัน... ฉันแค่อยากอยู่เงียบๆ"
"เงียบๆ? หมายความว่าไง? แล้วเรื่อง... เรื่องนั้นล่ะ?" นนท์เว้นวรรคไป น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนมีอะไรบางอย่างติดค้างอยู่ในลำคอ
ใบหยกหลับตาลงแน่น ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นผุดขึ้นมาอีกครั้ง ความมึนเมา เสียงหัวเราะ ความสับสน และความว่างเปล่าที่ตามมา
"ฉัน... ฉันอยากให้มันจบๆ ไป" เธอพูดเสียงแผ่วเบา
"จบ? เธอจะให้มันจบแบบนี้ได้ยังไง? ใบหยก... เธอท้องใช่ไหม"
คำถามนั้นทำให้หัวใจของใบหยกหล่นวูบ เธอไม่คิดว่าเขาจะรู้ได้เร็วขนาดนี้
"คุณ... รู้ได้ยังไง"
"ฉัน... ฉันมีวิธีของฉัน" นนท์ตอบเสียงห้วน "แล้วไง? เธอจะทำยังไงต่อไป?"
ใบหยกเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรจริงๆ เธอยังไม่พร้อมที่จะพูดอะไรไปมากกว่านี้
"ฉันจะไปหาเธอ" นนท์พูดตัดบท "เตรียมตัวไว้ให้ดี"
ปลายสายเงียบไป ใบหยกกำมือถือแน่น หน้าอกของเธอเต้นระรัวด้วยความสับสนและหวาดกลัว การกลับมาของนนท์ อาจจะเป็นทั้งจุดเริ่มต้นของความหวัง หรือจุดจบของความสงบสุขที่เธอเพิ่งจะค้นพบ
เธอจะทำอย่างไรต่อไป? การปรากฏตัวของนนท์ จะนำพาความเปลี่ยนแปลงอะไรมาสู่ชีวิตใหม่ของเธอ?
รุ่นพี่ที่ลึกลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก