“ลูกรัก... มีบางอย่างที่แม่กับพ่อต้องบอกหนู” ใบหยกพยายามรวบรวมความกล้า น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย
วินเงยหน้าขึ้นมองทั้งใบหยกและนนท์ ดวงตาใสแป๋วของเขาสะท้อนความสงสัยและความกังวล
“อะไรเหรอครับแม่? แล้ว... ทำไมพ่อวินถึงหน้าซีดแบบนั้นครับ?” วินถามเสียงเบา
นนท์สูดลมหายใจลึก พยายามตั้งสติ เขารู้ว่าถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เขาพยายามหลีกหนีมาตลอด
“วิน... จำได้ไหมว่าแม่เคยบอกว่า... พ่อกับแม่เคยรักกันมาก?” นนท์เริ่มพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
วินพยักหน้า “จำได้ครับ! แม่บอกว่าตอนนั้นเรามีความสุขมากๆ เลย!”
“ใช่แล้วลูก” ใบหยกเสริม “แต่... บางครั้ง... ความสุขมันก็อยู่ไม่นาน”
“แล้ว... ทำไมพ่อถึงไม่มาหาหนูเลยล่ะครับ?” วินถามอย่างตรงไปตรงมา คำถามนั้นเหมือนมีดกรีดแทงเข้าไปในหัวใจของนนท์
นนท์หลับตาลงชั่วครู่ “เพราะ... พ่อทำผิดพลาดไป”
“ผิดพลาดเรื่องอะไรเหรอครับ?” วินถามต่อ
ใบหยกมองนนท์ นนท์มองกลับมาที่ใบหยก ราวกับขอความเห็น
“คือ... ลูกรัก” ใบหยกเริ่มอธิบาย “ตอนที่แม่ท้องวิน... พ่อยังเด็กอยู่มาก เขา... เขายังไม่พร้อมที่จะเป็นพ่อ”
“แล้วพ่อก็... กลัว” นนท์พูดเสริม “กลัว... ที่จะต้องรับผิดชอบ”
“แล้วพ่อก็เลย... ทิ้งแม่ไป?” วินถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
คำถามนั้นทำให้ใบหยกและนนท์ถึงกับพูดไม่ออก พวกเขารู้ว่าวินรู้สึกอย่างไร
“ใช่ลูก” ใบหยกตอบเสียงเศร้า “พ่อ... เขาหนีไป”
“แต่ตอนนี้... พ่อกลับมาแล้วนะลูก” นนท์พูด พลางยื่นมือไปลูบหัววิน “พ่อ... เสียใจมากที่เคยทำแบบนั้น”
“พ่อ... รักวินนะลูก” นนท์กล่าวต่อ “พ่อจะอยู่ตรงนี้กับวินเสมอ”
วินมองหน้านนท์ เขามีความสุขที่ได้ยินคำพูดนั้น แต่ก็ยังคงมีความสงสัยและสับสนปะปนอยู่
“แล้ว... ทำไมพ่อถึงไม่เคยมาหาหนูเลย?” วินถามอีกครั้ง
“เพราะ... พ่อกลัว” นนท์ตอบ “กลัว... ว่าแม่จะเกลียดพ่อ”
“แล้ว... แม่เกลียดพ่อไหมครับ?” วินถามใบหยก
ใบหยกมองไปที่นนท์ นนท์มองใบหยกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
“แม่... ไม่เคยเกลียดพ่อ” ใบหยกพูด “แต่แม่... เจ็บปวดมาก”
“แม่... ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงทำแบบนั้น” ใบหยกกล่าวต่อ “ทำไมพ่อถึงทิ้งแม่ไป... ในเวลาที่แม่ต้องการพ่อมากที่สุด”
นนท์ก้มหน้าลง เขาไม่สามารถสบตากับใบหยกได้
“ผม... ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง” นนท์พูดเสียงแผ่ว “ตอนนั้น... ผมยังเด็กมาก ผม... แค่คิดว่าตัวเองยังไม่พร้อม”
“ผม... กลัว” นนท์ย้ำ “ผม... กลัวความรับผิดชอบ”
“แต่ตอนนี้... ผมโตขึ้นแล้ว” นนท์เงยหน้าขึ้นมองใบหยก “ผม... เข้าใจแล้ว”
“ผม... รู้ว่าผมทำผิดพลาดไว้มาก” นนท์กล่าว “ผม... อยากจะแก้ไขมัน”
“ผม... อยากจะกลับมาเป็นพ่อที่ดีของวิน” นนท์พูด “ผม... อยากจะดูแลแม่... และวิน”
ใบหยกมองนนท์ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่เธอก็ยังคงมีความกลัวอยู่
“คุณ... จะทำอะไรคะ?” ใบหยกถาม “คุณจะ... มาทำให้ฉันเชื่อใจคุณอีกครั้ง?”
“ผม... จะพิสูจน์ตัวเอง” นนท์กล่าว “ผม... จะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกับวิน... กลับมาเชื่อใจผม”
“ผม... จะไม่หนีไปไหนอีก” นนท์สัญญา “ผม... จะอยู่ตรงนี้... กับคุณ... และกับวิน”
วินที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ก็ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปกอดนนท์
“พ่อครับ...” วินพูดเสียงเบา “วิน... รักพ่อนะครับ”
นนท์กอดวินไว้แน่น น้ำตาของเขาก็ไหลรินออกมา เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ลูกชายของเขากล้าเรียกเขาว่า “พ่อ”
“พ่อ... ก็รักวินนะลูก” นนท์กล่าว “รักวินที่สุดในโลกเลย”
ใบหยกมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอมีความสุขที่เห็นวินมีความสุข แต่เธอก็ยังคงมีความกังวลอยู่
“แล้ว... แม่ล่ะครับ?” วินถาม “แม่... รักพ่อไหมครับ?”
คำถามนั้นทำให้ใบหยกถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร
“แม่... รักวินนะลูก” ใบหยกตอบ “ส่วนเรื่องของแม่กับพ่อน่ะ... มัน... มันซับซ้อน”
“ผม... เข้าใจ” นนท์กล่าว “ผม... จะไม่เร่งรัดอะไร”
“ผม... จะรอ” นนท์พูด “รอจนกว่า... ใบหยกจะพร้อม”
ใบหยกมองนนท์ เธอเห็นความหวังในแววตาของเขา เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถให้อภัยเขาได้ไหม หรือเธอจะสามารถรักเขาได้อีกครั้งไหม
แต่สิ่งที่เธอรู้คือ... เธอไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของวินได้ วินมีความสุขที่ได้มีพ่ออยู่ข้างๆ
“เอาล่ะ... ตอนนี้... เรามาทานอาหารเย็นกันดีกว่า” ใบหยกพูด พยายามเปลี่ยนบรรยากาศ
“ครับแม่!” วินตอบรับอย่างร่าเริง
ทั้งสามคนเดินไปที่โต๊ะอาหาร ใบหยกมองไปที่นนท์ เธอยังคงมีความหวังว่า... บางที... เขาอาจจะสามารถแก้ไขทุกอย่างได้จริงๆ
ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังทานอาหารเย็นกันอย่างอบอุ่น จู่ๆ โทรศัพท์ของใบหยกก็ดังขึ้น
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
“ใครคะ?” นนท์ถาม
“ไม่รู้ค่ะ” ใบหยกตอบ “เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก”
เธอรับสาย
“สวัสดีค่ะ” ใบหยกกล่าว
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงของผู้หญิงดังขึ้นมา
“นี่... ใบหยก ใช่ไหม?” เสียงนั้นฟังดูเย็นชา
“ใช่ค่ะ... ฉันใบหยกเองค่ะ” ใบหยกตอบอย่างระแวง
“ฉัน... ได้ข่าวว่า... คุณกำลังจะกลับไปหา ‘เขา’ อีกครั้ง” เสียงของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้น “ฉัน... ไม่ยอมแน่”
ใบหยกอึ้งไป “คุณ... เป็นใครคะ? แล้ว... ข่าวที่คุณได้ยินมา... คืออะไร?”
“คุณ... ไม่ต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร” เสียงของผู้หญิงคนนั้นพูดต่อ “แต่ฉันจะบอกคุณอย่างหนึ่ง... อย่ามายุ่งกับ ‘ของของฉัน’ เด็ดขาด”
“ของของคุณ?” ใบหยกถาม “ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ”
“คุณ... เข้าใจดี” เสียงของผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างเย้ยหยัน “จำไว้... อย่ามายุ่งกับ ‘ของของฉัน’ อีก”
ปลายสายก็ตัดไปทันที
ใบหยกวางโทรศัพท์ลง มือของเธอสั่นเทา
“ใครโทรมาเหรอครับ?” นนท์ถามอย่างเป็นห่วง
“ฉัน... ไม่รู้” ใบหยกตอบ “แต่... เขาบอกว่า... อย่ามายุ่งกับ ‘ของของเขา’ อีก”
นนท์มองใบหยกด้วยความกังวล “ของของเขา... หมายถึง... หมายถึงผมเหรอ?”
ใบหยกไม่ตอบ เธอเพียงแต่มองนนท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
“แม่ครับ... เกิดอะไรขึ้นครับ?” วินถาม
ใบหยกสวมกอดวินไว้แน่น “ไม่เป็นไรลูก... ไม่มีอะไร”
แต่ใบหยกก็รู้ดีว่า... มันไม่ใช่ “ไม่มีอะไร” อีกต่อไปแล้ว
ความลับของนนท์... ความผิดพลาดในอดีต... และความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย... มันกำลังจะนำพาเธอและนนท์ไปสู่จุดแตกหัก... หรือการเริ่มต้นใหม่... ที่เต็มไปด้วยอันตราย...
รุ่นพี่ที่ลึกลับที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก