“อย่าขัดขืนนะฟ้าใส” เสียงทุ้มต่ำที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชา มันกระชากเธอให้หลุดจากภวังค์แห่งความสับสน ร่างกายเล็กบอบบางของฟ้าใสถูกดึงกระชากให้ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคยแต่บัดนี้กลับเหมือนเป็นคนแปลกหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ คราวนี้น้ำตาไม่ได้ไหลออกมาแล้ว เหลือเพียงความรู้สึกชาดิก เหมือนทุกอย่างรอบตัวได้หยุดนิ่งไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก
“คุณ… คุณจะพาฉันไปไหน” เสียงของเธอสั่นเครือ แทบจะเปล่งออกมาไม่เป็นคำ เธอพยายามดึงแขนกลับ ทว่าแรงมหาศาลของเขาตรึงเธอไว้แน่นราวกับเหล็กที่หล่อหลอมไม่ให้แยกจากกัน รอยสักรูปมังกรที่ซ่อนอยู่ใต้ปลายแขนเสื้อเชิ้ตของเขา บัดนี้กลับดูน่าเกลียดชัง ราวกับเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจมืดที่กำลังคุกคามชีวิตของเธอ
“ไปในที่ที่เธอควรจะอยู่” เขาตอบกลับ น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้งได้ สายตาคมกริบของเขากวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังสำรวจสมบัติล้ำค่าที่ได้มาอย่างง่ายดาย ความรู้สึกอึดอัดและหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่างของฟ้าใส เธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน ชายหนุ่มที่เธอรักหมดหัวใจ เคยพูดจาอ่อนหวาน ยามนี้กลับกลายเป็นผู้ควบคุมที่เย็นชาไร้หัวใจ
“ที่ไหนคะ… ฉันไม่เข้าใจ” เธอพยายามถามอีกครั้ง หวังเพียงว่าเขาจะใจอ่อนบ้าง ยอมอธิบาย หรืออย่างน้อยก็ให้คำมั่นสัญญาว่าเธอจะไม่เป็นอะไร แต่คำตอบที่ได้รับกลับยิ่งทำให้ใจเธอหล่นวูบ
“ที่ที่เธอจะปลอดภัย… และไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรอีก” เขาพูดพลางดึงเธอเดินนำออกไปนอกห้องพักแสนสุขที่เคยเป็นเหมือนสวรรค์ของเธอ เมื่อประตูห้องถูกปิดลง ความเป็นจริงอันโหดร้ายก็ถาโถมเข้ามา เธอไม่ได้อยู่ในโลกใบเดิมอีกต่อไป โลกที่เธอเคยมีอนาคตที่สดใส โลกที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง บัดนี้มันได้พังทลายลงไปพร้อมกับคำโกหกที่ถูกเปิดเผย
ตลอดทางเดินที่มุ่งหน้าไปสู่รถยนต์สีดำขลับที่จอดรออยู่ ฟ้าใสได้แต่ก้มหน้ามองพื้น เธอไม่อยากสบตากับใบหน้าของเขาอีกแล้ว ไม่อยากรับรู้ถึงความรู้สึกผิดบาปที่เขากำลังพยายามปกปิดภายใต้ความเย็นชาภายนอก เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่ถูกจับกุมโดยไร้ซึ่งความผิด
เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไปจากอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่เป็นเสมือนบ้านหลังแรกของเธอ ฟ้าใสเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของเมืองหลวงที่คุ้นเคยค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยทิวทัศน์ที่ไม่คุ้นตา ถนนหนทางเริ่มเปล่าเปลี่ยวมากขึ้น ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่และหนาทึบ บ่งบอกว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าสู่พื้นที่ห่างไกลผู้คน
“เราจะไปไหนกันแน่คะ” เธอถามอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง
“ฉันบอกแล้วไง ว่าเธอจะปลอดภัย” เขาตอบ พลางยกมือขึ้นลูบผมของเธออย่างแผ่วเบา การกระทำนั้นดูเหมือนจะแสดงความห่วงใย แต่สำหรับฟ้าใสในตอนนี้ มันกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกขนลุก เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน นี่มันอะไรกันแน่?
รถวิ่งไปเรื่อยๆ ราวกับไร้จุดหมาย ท้องฟ้ายามเย็นเริ่มคล้อยต่ำ แสงสีทองอ่อนๆ สาดส่องลอดกิ่งไม้ลงมา สร้างเงาประหลาดตาไปทั่วพื้นถนน ฟ้าใสรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาหลังจากผ่านเหตุการณ์ร้ายๆ มาทั้งวัน เธอเผลอหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่รถจอดสนิท
เมื่อเธอได้สติและลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏต่อหน้าทำให้เธอแทบหยุดหายใจ เธออยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนอันร่มรื่น ตัวบ้านสร้างด้วยสถาปัตยกรรมยุโรปที่หรูหรา โอ่อ่า ผิดกับบ้านพักเล็กๆ ที่เธอเคยอยู่ราวฟ้ากับเหว
“ที่นี่… ที่ไหนคะ” เธอถามเสียงแผ่วเบา
“บ้านของเธอ… นับจากวันนี้เป็นต้นไป” เขาตอบ พลางยื่นมือมาประคองเธอลงจากรถ
บ้านของเธอ? ฟ้าใสได้แต่คิดในใจ บ้านที่เธอไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้จัก ไม่เคยฝันถึง ที่นี่คืออะไรกันแน่? เธอถูกพามาที่นี่เพื่ออะไร? เพื่อเป็นอะไร?
เมื่อก้าวเข้าไปในตัวบ้าน ความหรูหราอลังการก็ยิ่งทำให้เธอตกตะลึง การตกแต่งภายในเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์โบราณราคาแพง ภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่แขวนประดับอยู่ตามผนัง สะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลขนาดมหึมา
“คุณ… คุณจะให้ฉันอยู่ที่นี่?” เธอถามอย่างไม่เชื่อสายตา
“ใช่… ที่นี่คือที่ที่เธอจะอยู่… จะได้รับการดูแลอย่างดี” เขาตอบ พลางนำเธอเดินเข้าไปยังห้องนอนห้องหนึ่งที่ใหญ่โตเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ เตียงนอนขนาดคิงไซส์ ผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา โต๊ะเครื่องแป้งที่เต็มไปด้วยเครื่องประทินโฉมราคาแพง และตู้เสื้อผ้าที่ดูราวกับจะจุเสื้อผ้าได้ทั้งโลก
“แต่… ทำไมคะ” เธอพยายามจะถามคำถามที่ค้างคาในใจ
“ไม่มีอะไรที่เธอต้องกังวลอีกแล้ว… พักผ่อนเถอะ” เขาพูดพลางยิ้มให้เธอ รอยยิ้มนั้นยังคงดูอบอุ่น แต่บัดนี้กลับแฝงไว้ด้วยความหมายที่ลึกล้ำจนเธอไม่อาจเข้าใจ
เขาพยายามจะทำให้เธอเชื่อว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอ แต่ภายใต้ความหรูหราและความเอาใจใส่ที่เขาแสดงออกมา ฟ้าใสกลับรู้สึกได้ถึงพันธนาการที่มองไม่เห็นที่กำลังรัดรึงเธอไว้แน่น เธอถูกพามาที่นี่ ไม่ใช่ด้วยความเต็มใจ แต่ด้วยความจำเป็นที่ถูกบังคับ ความหวังลมๆ แล้งๆ ที่เขาหยิบยื่นให้ บัดนี้กลับกลายเป็นกรงทองที่กำลังขังเธอไว้
เมื่อเขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังในความเงียบสงัดของคฤหาสน์หลังใหญ่ ฟ้าใสทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนุ่ม เธอหลับตาลง พยายามระงับน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา เธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง จากนักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง บัดนี้เธอกลายเป็นอะไรบางอย่างที่เขาต้องการ และเธอไม่รู้เลยว่าจุดจบของเรื่องราวทั้งหมดนี้จะเป็นเช่นไร
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัดคือ ความรักที่เธอเคยเชื่อมั่น บัดนี้ได้กลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่โหดร้ายที่สุด และเธอถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังกับความลับที่กำลังจะกัดกินหัวใจของเธอไปตลอดกาล
ลูกหนี้ถูกหักหลังเศร้า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก