“ไม่ต้องกังวลนะฟ้าใส” เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวอย่างเงียบเชียบของเขาที่ปลายเตียง “วันนี้เธอคงเหนื่อยมาก พักผ่อนให้เต็มที่นะ”
ฟ้าใสเหลือบมองเขาอย่างระแวง ชายหนุ่มที่นั่งลงข้างๆ เธอ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา และกางเกงสแล็คสีดำสนิท รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าคมคาย ดวงตาคู่สีน้ำตาลอ่อนที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น บัดนี้กลับมีบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก ซ่อนอยู่ลึกเกินกว่าจะมองเห็นได้ถนัด
“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเสียงเบา พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกสับสนและหวาดระแวงเอาไว้ภายใต้ท่าทีที่สงบ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับเขาดี ความโกรธ ความเสียใจ หรือความหวังริบหรี่ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
เขายื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธออย่างอ่อนโยน ปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขาลูบไล้ผิวเนียนของเธออย่างแผ่วเบา “ฉันรู้ว่าเธอคงรู้สึกไม่ดี… แต่เชื่อฉันเถอะ ทุกอย่างจะดีขึ้น”
คำพูดนั้น ทำให้หัวใจของฟ้าใสบีบรัด เธอพยายามจะเชื่อ แต่ภาพความทรงจำในอดีตที่โหดร้ายเกินกว่าจะลืมเลือน มันยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ทุกขณะ
“แล้ว… ลูกล่ะคะ” เธอถาม เสียงสั่นเครือ
“ลูกของเรา… จะได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด” เขาตอบ พลางยกมือขึ้นลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นของเธอเล็กน้อย “เธอไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น”
การกระทำนั้น ดูเหมือนจะเป็นการแสดงความรักและความห่วงใย แต่สำหรับฟ้าใสในตอนนี้ มันกลับดูเหมือนการเย้ยหยัน การย้ำเตือนถึงความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอ
“คุณ… คุณแน่ใจนะคะว่านี่คือสิ่งที่ถูกต้อง” เธอถาม พยายามจะหาเหตุผลที่สมเหตุสมผลที่สุด
“แน่นอน” เขาตอบ พลางก้มลงจูบหน้าผากของเธอ “มันอาจจะไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุด… แต่ตอนนี้ มันคือทางออกเดียวที่เรามี”
“ทางออกเดียว… ของใครคะ” เธอถามกลับ น้ำเสียงเริ่มมีความแข็งกร้าวขึ้น “ของคุณ… หรือของฉัน”
เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา “ของเรา… ฟ้าใส มันคือทางออกของเรา”
รอยยิ้มของเขา… มันช่างเป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและน่าไว้ใจ แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้น ฟ้าใสกลับรู้สึกได้ถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกหลอกลวงอีกครั้ง ถูกล่อลวงด้วยคำหวานที่เคลือบไว้ด้วยยาพิษ
วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในคฤหาสน์หลังใหญ่ ฟ้าใสถูกดูแลอย่างดีราวกับไข่ในหิน เขาจัดหาอาหารที่ดีที่สุดให้เธอ พาเธอไปตรวจสุขภาพอย่างสม่ำเสมอ เขาแสดงบทบาทของชายผู้แสนดีได้อย่างแนบเนียน เขาคอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นบ้าง
“วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ” เขาถาม พลางยื่นเมนูอาหารที่เต็มไปด้วยเมนูหรูหรามาให้เธอ
“อะไรก็ได้ค่ะ” เธอตอบ พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์ของสวนอันงดงามที่รายล้อมด้วยต้นไม้นานาชนิด ยามนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นกำแพงที่มองไม่เห็น กักขังเธอไว้ในกรงทอง
“ไม่นะ… เธอต้องเลือก” เขาพูด พลางดึงเมนูอาหารกลับมา “ลูกของเราจะได้แข็งแรง”
คำพูดนั้น ทำให้หัวใจของฟ้าใสเต้นแรง เธอรู้สึกได้ถึงความรักและความห่วงใยที่เขาแสดงออกมาจริงจัง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังไม่สามารถลบความรู้สึกสงสัยในใจได้
“คุณ… เคยรักฉันจริงๆ หรือเปล่าคะ” คำถามนั้นหลุดออกจากปากของเธอโดยไม่ทันตั้งตัว
เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตาเธอ ดวงตาคู่สีน้ำตาลอ่อนนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความรัก ความเสียใจ และความผิดหวัง “แน่นอน… ฉันรักเธอ”
“แล้ว… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้” เธอถาม พลางมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามจะอ่านความจริงที่ซ่อนอยู่
“ฉัน… ฉันไม่มีทางเลือก” เขาตอบ พลางถอนหายใจยาว “มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน… ฉันจะอธิบายให้เธอฟังเมื่อถึงเวลาอันสมควร”
“เวลาอันสมควร… เมื่อไหรคะ” เธอย้ำถาม “เมื่อฉันคลอดลูกแล้ว… หรือเมื่อทุกอย่างมันสายเกินไป”
เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “ไม่… เมื่อทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบ”
สมบูรณ์แบบ? ฟ้าใสอดคิดในใจไม่ได้ โลกของเธอมันพังทลายไปแล้ว จะมีอะไรที่เรียกว่าสมบูรณ์แบบได้อีก
เย็นวันหนึ่ง ขณะที่เธอนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น เขาเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารจำนวนหนึ่ง
“นี่… ดูนี่สิ” เขาพูด พลางยื่นเอกสารให้เธอ “นี่คือสัญญา… ที่เราจะทำร่วมกัน”
ฟ้าใสรับเอกสารมาอ่านอย่างไม่เข้าใจ มันเป็นเอกสารที่ดูเหมือนจะเป็นข้อตกลงทางธุรกิจ ซึ่งมีชื่อของเธอและเขาปรากฏอยู่
“นี่มันคืออะไรคะ” เธอถาม
“นี่คือข้อตกลง… ที่จะทำให้ทุกอย่างมันถูกต้อง” เขาอธิบาย “หลังจากที่เราแต่งงานกัน… เราจะร่วมกันบริหารธุรกิจของฉัน”
แต่งงาน? คำว่าแต่งงานทำให้ฟ้าใสตัวแข็งทื่อ เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดนี้
“แต่งงาน… กับคุณ” เธอทวนคำอย่างไม่เชื่อหู
“ใช่… เพื่อลูกของเรา… และเพื่ออนาคตของเรา” เขาพูด พลางจับมือของเธอไว้แน่น
เธอรู้สึกสับสนไปหมด ความดีที่เขาแสดงออกมา ความห่วงใยที่เขาหยิบยื่นให้ มันทำให้เธอเริ่มสับสนในความรู้สึกของตัวเอง เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อเขาดีหรือไม่ ควรจะก้าวต่อไปบนเส้นทางที่เขาปูไว้ให้หรือไม่
แต่แววตาของเขา… แววตาคู่นั้นที่มองมาที่เธอ มันยังคงมีบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ ราวกับว่าเบื้องหลังรอยยิ้มอันแสนดีนั้น มีบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ เป็นความลับที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้
ฟ้าใสรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในวังวนแห่งภาพลวงตา ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต เขาทำให้เธอเชื่อว่านี่คือความรัก คือความหวัง คืออนาคตที่ดี แต่ลึกๆ ในใจของเธอ เธอสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ บางสิ่งที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ พร้อมที่จะทำลายทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อมั่น
เธอจะถูกหลอกลวงไปถึงเมื่อไร? เธอจะหลุดพ้นจากพันธนาการที่มองไม่เห็นนี้ได้หรือไม่? คำถามเหล่านี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ราวกับเสียงกระซิบที่ดังมาจากเงาอันมืดมิด…
ลูกหนี้ถูกหักหลังเศร้า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก