“อย่าเข้ามานะ!” ฟ้าใสตะโกนสุดเสียง พยายามถอยหนีไปจนชิดผนังเย็นเฉียบของโกดังร้าง ดวงตาคู่สวยฉายแววหวาดกลัวจับจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ของชายผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นความหวังเดียวของเธอ บัดนี้กลับกลายเป็นเงาตะคุ่มที่คุกคามทุกสิ่งทุกอย่าง ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อเห็นถุงพลาสติกใสที่ถูกเปิดออก วางอยู่บนพื้น ข้างกายของเขา ข้างในนั้นมีสิ่งที่เธอไม่อยากจะนึกถึง มันคือหลักฐานทั้งหมดที่ชี้ว่าเธอถูกหลอกใช้มาตลอด
“ใจเย็นๆ สิที่รัก” เสียงทุ้มต่ำของภาคินดังขึ้น นุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่บีบคั้นหัวใจ น้ำเสียงที่เคยหวานล้อมหลอกล่อ บัดนี้กลับกลายเป็นเสียงกรีดมีดที่กรีดแทงเข้าไปในจิตวิญญาณ “ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอสักหน่อย แค่จะมาอธิบายให้ฟัง”
“อธิบายอะไร! อธิบายว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน! ทำไมถึงหลอกฉัน! ทำไมถึงให้ฉันกลายเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องสกปรกพวกนี้!” น้ำตาของฟ้าใสไหลรินอาบแก้ม เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมาได้อีกต่อไป ความเจ็บปวดที่ถูกบีบคั้นมานานแสนนาน มันระเบิดออกมาเป็นคำถามที่เต็มไปด้วยความทรมาน
ภาคินเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ก้าวเดินแต่ละก้าวเหมือนเหยียบย่ำลงบนหัวใจของเธอ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างออกไปเพียงไม่กี่ฟุต ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยอบอุ่นและอ่อนโยน บัดนี้กลับไร้ความรู้สึกใดๆ ดวงตาที่เคยเปล่งประกายเมื่อมองเธอ บัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชา ราวกับกำลังมองวัตถุชิ้นหนึ่ง
“เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดนะฟ้าใส” เขาพูดเสียงเรียบ พยายามจะเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่ฟ้าใสสะบัดหน้าหนีอย่างรวดเร็ว
“ซับซ้อนเหรอ! ซับซ้อนกับการที่ฉันต้องแบกรับภาระทั้งหมดไว้คนเดียว! ซับซ้อนกับการที่ลูกในท้องของฉันต้องเติบโตมาโดยไม่มีพ่อ! ซับซ้อนกับการที่ฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้!” เธอชี้ไปยังถุงพลาสติกนั้นอีกครั้ง “นี่มันคืออะไร! คุณบอกฉันสิ! นี่มันคือของที่คุณใช้หลอกฉันใช่ไหม! คุณใช้ฉันขนของพวกนี้! คุณใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อ! คุณใช้ฉันเป็นเครื่องมือ!”
ภาคินถอนหายใจหนักๆ เขาก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย ราวกับจะหลีกเลี่ยงประกายตาแห่งความเจ็บปวดของเธอ “มันไม่ใช่ทั้งหมดหรอกฟ้าใส”
“แล้วมันคืออะไร! ฉันโง่เหรอ! ฉันโง่มากใช่ไหม! ที่เชื่อคำพูดของคุณ! ที่เชื่อว่าคุณรักฉัน! ที่เชื่อว่าคุณจะดูแลฉันกับลูก!” เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำ
“ฉัน… ฉันแค่ต้องทำ” ภาคินพูดเสียงอ้อมแอ้ม “มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้ฉันรอด”
“รอด! แล้วฉันล่ะ! ฉันต้องเป็นยังไง! ลูกของฉันต้องเป็นยังไง! คุณเคยคิดถึงพวกเราบ้างไหม!” ฟ้าใสทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ตัวสั่นเทา เธอรู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า
ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขาก้มลงหยิบถุงพลาสติกใบนั้นขึ้นมา “นี่มันไม่ใช่ของผิดกฎหมายอะไรที่เธอคิดหรอกน่า”
“แล้วมันคืออะไร! บอกฉันสิ! หรือคุณจะบอกว่ามันคือยาบำรุงสำหรับเด็กในท้องฉัน! ที่คุณขนมาให้ด้วยวิธีการแบบนี้!” น้ำเสียงประชดประชันของเธอทำเอาภาคินเงียบไป
“มันเป็น… มันเป็นของสำหรับธุรกิจใหม่ของฉัน” เขาเลือกที่จะโกหกบางส่วน “ฉันกำลังจะลงทุนทำอะไรบางอย่างที่มันใหญ่มาก และฉันต้องการคนที่ไว้ใจได้มาช่วย… และเธอก็เป็นคนที่ฉันไว้ใจที่สุด”
“ไว้ใจที่สุด? แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกความจริงกับฉัน! ทำไมถึงหลอกให้ฉันมาอยู่ที่นี่! ทำไมถึงให้ฉัน… ท้อง!” คำว่า ‘ท้อง’ ถูกเน้นย้ำด้วยความเจ็บปวดที่เกินจะบรรยาย
ภาคินเงยหน้ามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ฟ้าใสอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความสงสาร แต่มันคืออะไรบางอย่างที่เยียบเย็นกว่านั้น “เรื่องท้อง… มันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนเหมือนกัน”
คำพูดนั้นเหมือนมีดคมกริบกรีดลงกลางใจของฟ้าใส เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ “คุณ… คุณพูดว่าอะไรนะ!”
“ฉันบอกว่า… มันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผน” ภาคินพูดซ้ำอย่างไม่สะทกสะท้าน “ฉันรู้ว่าเธอท้อง… และฉันก็รู้ว่าเธอจะทำทุกอย่างเพื่อลูก… ดังนั้น… ฉันก็เลย… ใช้ประโยชน์จากตรงนั้น”
“คุณ… คุณมันปีศาจร้าย!” ฟ้าใสตะโกนลั่น เธอพยายามลุกขึ้นยืน แต่ขาของเธออ่อนแรง เธอทรุดลงอีกครั้ง ราวกับถูกสูบฉีดพลังชีวิตออกไปจนหมดสิ้น
“ฉันทำไปเพื่ออนาคตของเรานะฟ้าใส” ภาคินพูดเสียงเบาลง “ฉันจะสร้างทุกอย่างให้เธอและลูก… อย่าเพิ่งตัดสินฉันแบบนี้เลย”
“อนาคตของเรา! อนาคตที่สร้างมาจากการหลอกลวง! จากการใช้ลูกของฉันเป็นเครื่องมือ! คุณจะให้ฉันให้อภัยคุณได้ยังไง!” ฟ้าใสตะโกนกลับ น้ำตาไหลพรากราวกับเขื่อนแตก
“ฉันจะอธิบายให้ฟัง… ค่อยๆ ฟังฉันนะ” ภาคินพยายามจะเข้าไปหาเธออีกครั้ง
“ไม่ต้อง! ฉันไม่อยากฟังอะไรจากคุณอีกแล้ว!” ฟ้าใสรีบเบี่ยงตัวหนี “คุณมันสกปรก! คุณมันเลว! ฉันเกลียดคุณ!”
เธอพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี วิ่งหนีออกไปจากโกดังร้างนั้น ทิ้งให้ภาคินยืนอยู่ตามลำพัง พร้อมกับถุงพลาสติกใบนั้นในมือ
ขณะที่วิ่งออกไป ฟ้าใสได้ยินเสียงภาคินตะโกนไล่หลังมา “ฟ้าใส! ฟังฉันก่อน! มันมีความลับที่เธอต้องรู้!”
แต่เธอไม่สนใจ เธอวิ่งไปเรื่อยๆ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวและเจ็บปวด ภาพใบหน้าไร้ความรู้สึกของภาคินยังคงติดตา ตอกย้ำให้เธอรู้ว่าทุกอย่างที่ผ่านมาคือความหลอกลวงอันแสนโหดร้าย
เธอวิ่งจนกระทั่งล้มลงไปกองกับพื้นถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่น เสียงไอรถยนต์ เสียงผู้คนเดินสวนไปมา กลับดูเลือนรางไปหมด เหลือเพียงเสียงสะท้อนในหัวของเธอ “มันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนเหมือนกัน… ใช้ประโยชน์จากตรงนั้น…”
คำพูดนั้นยังคงดังวนเวียนอยู่ในหัวของเธอราวกับเสียงกระซิบแห่งความแค้น ที่กำลังจะกัดกินเธอจนแหลกสลาย
ในขณะที่ฟ้าใสวิ่งหนีสุดชีวิต ภาคินยังคงยืนนิ่งอยู่ภายในโกดังร้างนั้น เขาปล่อยให้เธอวิ่งไป จนลับสายตาไป เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะเงยหน้ามองเพดานโกดังที่มืดมิด
“ขอโทษนะฟ้าใส… แต่บางครั้ง… ความจริงมันโหดร้ายเกินกว่าจะรับได้” เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงมีความเศร้าสร้อยปะปนอยู่เล็กน้อย แต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
เขาก้มลงมองถุงพลาสติกในมือ… มันคือยาชนิดพิเศษที่ใช้ในการปลูกถ่ายอวัยวะ… ยาที่สามารถทำให้เนื้อเยื่อของสิ่งมีชีวิตต่างๆ สามารถเข้ากันได้โดยไม่เกิดการต่อต้าน… ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญในธุรกิจใหม่ที่เขากำลังจะเปิดตัว… ธุรกิจที่ต้องอาศัยการขนส่งที่รวดเร็วและไม่เป็นที่สังเกต… และการมีหญิงสาวท้องแก่ที่ดูเหมือนกำลังจะคลอด… ย่อมเป็นข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับการขนส่งสัมภาระจำนวนมาก… โดยที่ไม่มีใครสงสัย
แผนการของเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้น… และฟ้าใส… ก็เป็นเพียงเบี้ยตัวสำคัญบนกระดานหมากรุกที่เขาได้วางไว้…
ลูกหนี้ถูกหักหลังเศร้า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก