"ถึงเวลาที่เธอจะต้องชดใช้แล้ว พิมพ์"
เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม ราวกับกำลังถูกพ่นลมหายใจรดต้นคอ พิมพ์สะดุ้งเฮือก หันขวับไปมองรอบๆ ร้านกาแฟที่เคยคิดว่าเป็นที่ปลอดภัย
แต่สิ่งที่เธอเห็น กลับทำให้หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดผวา
หญิงสาวคนนั้น... รินดา... เธอยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของพิมพ์นัก รอยยิ้มมุมปากที่เคยเห็นตอนแรก บัดนี้กลับบานกว้างขึ้น เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความเยาะเย้ย ความสะใจ และความอาฆาตแค้นที่ซ่อนเร้น
"คุณ... คุณพูดอะไรของคุณ" พิมพ์พยายามถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ
รินดาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เธอยกมือขึ้นปัดผมที่ปรกหน้าผากอย่างเย่อหยิ่ง ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้ามาหาพิมพ์อย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ ราวกับเป็นผู้ชนะในเกมที่เธอเป็นคนกำหนด
"ฉันพูดว่า... ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องจ่าย ในสิ่งที่เธอเคยทำไว้กับฉัน" รินดากล่าวเสียงเน้นหนักแต่ละคำ "เธอจำฉันไม่ได้แล้วเหรอ พิมพ์? ฉัน 'รินดา' ศัตรูหัวใจของเธอไง"
พิมพ์อึ้งไปชั่วขณะ ชื่อ 'รินดา' ปรากฏขึ้นมาในความทรงจำอย่างฉับพลัน หญิงสาวที่เคยเป็นเงาตามติดปกรณ์เมื่อหลายปีก่อน หญิงสาวที่เคยพยายามจะเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับปกรณ์ แต่สุดท้ายก็หายหน้าไปอย่างไร้ร่องรอย
"รินดา... คุณ... คุณกลับมาทำไม?" พิมพ์ถามอย่างไม่เข้าใจ
"ทำไมเหรอ?" รินดาเลิกคิ้วสูง "แน่นอนว่าต้องกลับมาสิ... ในเมื่อมีคนต้องการให้ฉันกลับมา"
"หมายความว่ายังไง?"
"หมายความว่า... ฉันได้ข่าวเรื่องของเธอแล้ว พิมพ์" รินดากล่าวพลางกวาดสายตาสำรวจร่างของพิมพ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า "เห็นเธอตกอับแบบนี้... ฉันก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ"
รินดาหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะดังขึ้น ชัดเจน และแฝงไปด้วยความสะใจอย่างเห็นได้ชัด พนักงานในร้านเริ่มหันมามองด้วยความสงสัย แต่รินดาก็ไม่สนใจ
"เธอคิดว่าเธอจะหนีพ้นไปได้ตลอดรึไง? ความผิดที่เธอทำไว้ มันไม่มีวันเลือนหายไปหรอกนะ" รินดาเดินวนรอบโต๊ะของพิมพ์ มองเธอเหมือนกำลังมองดูแมลงที่ติดกับ
"ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!" พิมพ์เผลอสวนกลับไปอย่างหงุดหงิด
"เหรอ?" รินดาแสร้งทำเป็นประหลาดใจ "แต่เท่าที่ฉันรู้... เธอแย่งปกรณ์ไปจากฉันนะ... เธอทำให้ฉันเสียใจ... ทำให้ฉันต้องเจ็บปวด... และบัดนี้... เธอก็ได้รับผลกรรมของเธอแล้วไง"
"นั่นมันเรื่องในอดีต!" พิมพ์เสียงดังขึ้น "และฉันก็ไม่ได้แย่งใครมา"
"อดีตเหรอ?" รินดายิ้มเยาะ "สำหรับฉัน... มันคือปัจจุบันที่กำลังจะเกิดขึ้นต่างหาก"
รินดาหยุดยืนตรงหน้าพิมพ์ ก้มลงมาสบตาเธอตรงๆ แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างฉับพลัน
"ฉันรู้ว่าใครกำลังจะมาหาเธอ... ฉันรู้ว่าเธอต้องการอะไร... และฉันก็พร้อมที่จะทำให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริง... หรือไม่ก็... ทำให้มันพังทลายไปเลย"
"คุณกำลังพูดถึงอะไร? คุณรู้เรื่องอะไร?" พิมพ์ถามด้วยความตื่นตระหนก
"ฉันรู้ทุกอย่างนั่นแหละ พิมพ์" รินดาพูดเสียงเย็น "ฉันรู้ว่าเธอถูกเข้าใจผิด... ฉันรู้ว่าใครเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี้... และฉันก็รู้ว่าเธอต้องการพิสูจน์ตัวเอง... ต้องการกลับไปหาปกรณ์... ต้องการแก้ไขทุกอย่าง... ใช่ไหม?"
คำพูดของรินดาตรงประเด็นราวกับเธออ่านใจพิมพ์ได้ พิมพ์มองรินดาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตกใจ ประหลาดใจ และหวาดระแวง
"คุณ... คุณรู้ได้ยังไง?"
"บอกแล้วไง... ฉันกลับมาแล้ว... และฉันกลับมาพร้อมกับแผนการบางอย่าง" รินดากล่าวพลางยืดตัวตรง "แผนการที่จะทำให้เธอ... และปกรณ์... ได้เรียนรู้บทเรียนที่แท้จริง"
รินดาเดินอ้อมโต๊ะไปอีกด้านหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปสัมผัสที่แก้มของพิมพ์เบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับเย็นเฉียบราวกับสัมผัสของปีศาจ
"ฉันจะช่วยเธอเองนะ พิมพ์... ฉันจะช่วยให้เธอได้รู้ความจริง... แต่... เธอต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง"
"ทำตามที่คุณบอก?" พิมพ์ถามด้วยความไม่แน่ใจ
"ใช่" รินดายิ้มกว้าง "เพราะนี่คือโอกาสสุดท้ายของเธอ... โอกาสที่จะแก้แค้น... โอกาสที่จะได้ทุกอย่างกลับคืนมา... หรือไม่ก็... จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดตลอดกาล"
รินดาปล่อยมือออกจากแก้มของพิมพ์ ก่อนจะผายมือไปทางประตูราวกับจะเชิญชวนให้พิมพ์เดินออกไป
"คิดให้ดีนะ พิมพ์... การตัดสินใจครั้งนี้... จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล"
พิมพ์มองตามมือของรินดา รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น เธอมองไปที่รินดา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ความเจ็บปวด และความหวังที่ริบหรี่
เธอควรจะเชื่อรินดาหรือไม่? หญิงสาวที่เคยเป็นศัตรูหัวใจของเธอ? หญิงสาวที่กลับมาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะ และแผนการอันลึกลับ?
แต่ในสถานการณ์ที่เธอตกอยู่ในอันตรายขนาดนี้... เธอมีทางเลือกอื่นอีกหรือ?
พิมพ์สูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง
"ตกลงค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น "ฉันจะทำตามที่คุณบอก"
รินดาหัวเราะอย่างพอใจ ดวงตาของเธอเป็นประกายราวกับเพชฌฆาตที่กำลังจะได้ลิ้มรสเหยื่อ
"ดีมาก... ฉันรู้ว่าเธอฉลาด" รินดาเอ่ยชม "แต่ก่อนอื่น... เราต้องไปจากที่นี่กันก่อน... ก่อนที่ใครจะมาเห็นเราเข้า"
รินดาหันไปมองพนักงานสาวที่กำลังชงกาแฟอยู่ด้านใน ก่อนจะหันกลับมามองพิมพ์อีกครั้ง
"ไปกันเถอะ... 'เพื่อนเก่า'"
คำว่า 'เพื่อนเก่า' ถูกเน้นย้ำอย่างประชดประชัน พิมพ์รู้สึกถึงความขัดแย้งในใจ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หันไปมองโต๊ะที่ว่างเปล่า ราวกับจะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมีไว้เบื้องหลัง
เธอจะเดินเข้าสู่เส้นทางที่รินดาขีดไว้หรือไม่? เส้นทางที่จะนำพาเธอไปสู่ความจริง หรือจะพาเธอไปสู่หายนะที่ยิ่งกว่าเดิม?
คนนั้นลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก