เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับจะฉีกท้องฟ้าออกเป็นเสี่ยงๆ น้ำฝนที่สาดซัดลงมากระหน่ำไม่ต่างจากหยาดน้ำตาที่หลั่งรินจากดวงตาของวิมล หญิงสาวผู้เคยมีโลกทั้งใบคือภาคิน ชายหนุ่มที่เธอรักสุดหัวใจ ค่ำคืนนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน ราวกับธรรมชาติกำลังร่วมใจกันเยาะเย้ยความโชคร้ายของเธอ
“วิมล… เรา… เราคงไปต่อกันไม่ได้อีกแล้ว”
คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของวิมล ราวกับมีดกรีดลงบนแผลสดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอจ้องมองใบหน้าของภาคินที่บัดนี้ดูแปลกหน้าและเย็นชาอย่างไม่น่าเชื่อ แสงไฟนีออนสีสลัวจากป้ายร้านอาหารฝั่งตรงข้ามสาดกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เห็นรอยบางอย่างที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อน มันคือรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยัน ผสมกับความสงสารที่ยิ่งทำให้เธอรู้สึกต่ำต้อย
“ไม่… ภาคิน… เกิดอะไรขึ้น? ทำไมคุณพูดแบบนี้? เรามีอะไรผิดใจกันหรือเปล่า?” วิมลพยายามเอื้อมมือไปสัมผัสแขนของเขา แต่เขากลับชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ราวกับเธอเป็นสิ่งปฏิกูลที่น่ารังเกียจ
“อย่า… อย่าทำแบบนี้เลยวิมล มันจะยิ่งทำให้ฉันลำบากใจ” ภาคินเสียงสั่นเครือ แต่แววตาของเขากลับแข็งกร้าวราวกับหินผา “เธอ… เธอเองก็คงจะรู้ดี… ความสัมพันธ์ของเรามันเป็นไปไม่ได้”
“รู้… รู้เรื่องอะไร? ฉันไม่เข้าใจ! ภาคิน! ได้โปรดบอกฉันที!” วิมลเริ่มตัวสั่น เธอไม่เคยเห็นภาคินเป็นแบบนี้มาก่อน ชายหนุ่มที่เคยอ่อนโยน ทุ้มเท และมองเธอราวกับสมบัติล้ำค่า บัดนี้กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าที่ไร้หัวใจ
“เรื่อง… เรื่องระหว่างเธอกับคุณชานนท์น่ะวิมล” ภาคินเอ่ยชื่อเพื่อนสนิทของเธอออกมาอย่างตะกุกตะกัก “ฉัน… ฉันเห็นกับตา… เมื่อคืนนี้… ที่คอนโดของเธอ”
ดวงตาของวิมลเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ชานนท์? เพื่อนสนิทของเธอ? และเห็นอะไร? เธอจำได้เพียงว่าเมื่อคืนเธอเหนื่อยจากการทำงาน จึงชวนชานนท์ซึ่งบังเอิญมาหาที่บ้านให้มานั่งดื่มเป็นเพื่อนแก้เบื่อเพียงชั่วครู่ ชานนท์เล่าเรื่องงานที่กำลังมีปัญหาให้เธอฟัง เธอเองก็ให้กำลังใจเพื่อนตามประสา แต่… เห็นอะไร?
“ไม่จริง… ภาคิน… คุณเข้าใจผิดแล้ว!” วิมลพยายามอธิบาย เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือจนแทบพูดไม่ออก “เมื่อคืนนี้… ฉัน… ฉันแค่คุยกับชานนท์… เขามาปรึกษาเรื่องงาน… ไม่มีอะไรเลยจริงๆ”
“อย่าโกหกฉันวิมล! ฉันเห็นทุกอย่าง… ภาพที่เธอ… เธอกอดเขา… จูบเขา… ฉันไม่อาจทนรับเรื่องแบบนี้ได้อีกต่อไป” ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับมีความโกรธแฝงอยู่ วิมลแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อได้ยินคำพูดของเขา
“จูบ… กอด? ภาคิน! คุณ… คุณเห็นอะไรกันแน่? มันไม่ใช่แบบนั้น… ฉัน… ฉันจะอธิบาย…”
“พอเถอะวิมล! ฉันไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว” ภาคินยกมือขึ้นห้าม “ฉัน… ฉันผิดเองที่เชื่อใจเธอมากเกินไป… ฉัน… ฉันขอโทษนะ… แต่เรา… เราจบกันแค่นี้”
ว่าแล้วภาคินก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ วิมลได้แต่ยืนนิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้มปะปนไปกับเม็ดฝน เธอพยายามเรียกชื่อเขาอีกครั้ง แต่เสียงของเธอกลับถูกกลืนหายไปกับเสียงฟ้าร้องและเสียงฝน
“ภาคิน! อย่าไป! ได้โปรด… ฟังฉันก่อน!”
แต่เขาก็ไม่หันกลับมา วิมลรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดนี้ จุดที่ถูกคนที่รักที่สุดหักหลังและทอดทิ้งไปโดยไม่แม้แต่จะให้โอกาสเธอได้อธิบาย
เธอไม่รู้ว่าทำไมภาคินถึงได้เชื่อคำพูดของใครบางคนได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น โดยไม่เคยคิดจะสอบถามเธอให้ดีเสียก่อน ชานนท์? เพื่อนที่เธอไว้ใจ? หรือใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้? หรือว่านี่คือแผนการของใครบางคน?
ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงจนวิมลแทบจะยืนไม่ไหว เธอทรุดตัวลงนั่งบนทางเท้าที่เปียกชุ่ม หัวใจของเธอแหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ ภาพใบหน้าภาคินที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความผิดหวังยังคงติดตา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ที่สุดในโลกที่เชื่อใจคนผิด
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือที่เปียกชุ่มก็ดังขึ้นมา วิมลสะดุ้งเล็กน้อย เธอหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อของ “คุณแม่” หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความกังวล
“ฮัลโหลค่ะแม่…” เสียงของเธอแหบพร่า
“วิมลลูก… แม่มีข่าวร้าย…” เสียงของคุณแม่สั่นเครือ “พ่อ… พ่อประสบอุบัติเหตุ… ตอนนี้… ตอนนี้น้องยังปลอดภัย… แต่…”
สิ้นเสียงของคุณแม่ โลกของวิมลก็ดับวูบลงไปอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าโชคชะตาเล่นตลกอะไรกับเธอในคืนนี้ ทำไมต้องประเคนเรื่องร้ายๆ เข้ามาพร้อมกันถึงเพียงนี้ ความรักที่ถูกเหยียบย่ำไม่พอ ยังต้องมาแบกรับภาระอันหนักอึ้งของครอบครัวอีก
วิมลจำได้เพียงว่าเธอพยายามลุกขึ้นยืน แต่ขากลับอ่อนแรง เธอได้ยินเสียงรถยนต์คันหนึ่งชะลอจอดลงข้างๆ เธอ ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือใบหน้าของภาคินที่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป
เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งในโรงพยาบาล กลิ่นยาที่ฉุนกึ้กแผ่ซ่านไปทั่ว ร่างกายของเธอปวดระบมไปหมด แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือความรู้สึกอ้างว้างและเดียวดาย
ภาคิน… เขาไปแล้วจริงๆ เขาจากไปโดยไม่สนใจเธอเลย
วิมลหลับตาลง เธอรู้สึกราวกับกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความเศร้าที่ไร้จุดสิ้นสุด
เธอจะไม่ยอมแพ้… เธอจะต้องเข้มแข็ง… เพื่อพ่อ… เพื่อแม่… และเพื่อตัวเธอเอง…
แต่ในใจลึกๆ ของเธอ… เสียงของภาคินยังคงดังอยู่… เสียงที่บอกว่า “เราจบกันแค่นี้”… มันกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของเธอ… ราวกับเป็นคำสาปที่จะตามหลอกหลอนเธอไปตลอดกาล…
รักลวงชะตากรรมกลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก