“ผม… ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกผูกพันกับเด็กคนนี้เหลือเกิน” ภาคินเอ่ยกับเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์ ดวงตาของเขามองไปยังใบหน้าเล็กๆ ของ ‘น้องพี’ เด็กชายวัยสามขวบที่กำลังเล่นตุ๊กตาอย่างมีความสุข
น้องพีเป็นลูกชายของวิมล เด็กน้อยที่เข้ามาในชีวิตของภาคินโดยบังเอิญ จากอุบัติเหตุที่ทำให้เขาต้องเข้ามาช่วยเหลือวิมลในยามคับขัน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ภาคินก็มักจะมีโอกาสได้เจอน้องพีอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะหลังจากที่วิมลประสบอุบัติเหตุร้ายแรง และต้องการใครสักคนมาช่วยดูแลลูกชาย
แม้ว่าเขาจะพยายามบอกตัวเองว่า มันเป็นเพียงหน้าที่ที่เขาต้องทำในฐานะคนรู้จักและในฐานะคนที่เคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กับวิมล แต่หัวใจของเขากลับเต้นแรงทุกครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มของน้องพี ทุกครั้งที่ดวงตากลมโตคู่นั้นมองมาที่เขาด้วยความไร้เดียงสา
“ผูกพันเหรอ?” เพื่อนสนิทเลิกคิ้ว “หมายถึง… ผูกพันแบบเพื่อน หรือ… ผูกพันแบบไหน?”
ภาคินนิ่งไปอึดใจ “ไม่รู้สิ… มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายยาก” เขาถอนหายใจ “เหมือนกับว่า… ผมเห็นเขาทีไร มันรู้สึกเหมือน… เหมือนผมรู้จักเขามานานแล้ว ทั้งๆ ที่เพิ่งจะเจอกันไม่กี่ครั้ง”
เขาพยายามนึกย้อนไปถึงภาพของวิมลในช่วงเวลาที่เขาคิดถึงเธออีกครั้ง ภาพความทรงจำที่ถูกบิดเบือนด้วยคำลวงของมารดา มันทำให้เขาสับสน เขาพยายามแยกแยะระหว่างความรู้สึกที่มีต่อน้องพี กับความรู้สึกผิดต่อวิมล แต่ดูเหมือนว่ามันจะปนเปกันไปหมด
“บางที… ลูกอาจจะรู้สึกเหมือนเห็นเงาของตัวเองในตัวเด็กคนนั้นก็ได้นะ” เพื่อนสนิทกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก “เด็กวัยนี้เขาก็น่ารักแบบนี้แหละ”
แต่สำหรับภาคิน มันไม่ใช่แค่ความน่ารักของเด็กทั่วไป มันเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้นมาก เขาชอบที่จะใช้เวลาอยู่กับน้องพี ชอบที่จะอ่านนิทานให้ฟัง พาไปสนามเด็กเล่น หรือแม้กระทั่งแค่นั่งมองเขาเล่นอย่างมีความสุข
“เขาเหมือน… เหมือนตัวผมเองเลย เวลาผมยังเด็ก” ภาคินพึมพำกับตัวเอง “ชอบทำหน้าบึ้งเวลาไม่พอใจ ชอบเงียบเวลาคิดมาก…”
เขาเริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของน้องพีที่เหมือนเขาอย่างน่าประหลาด เวลาที่น้องพีกินขนม เขาจะชอบเลียนิ้วเหมือนภาคิน เวลาที่เขานอนหลับ เขาจะชอบกอดตุ๊กตาหมีที่เขาเคยมีสมัยเด็ก
ความรู้สึกผูกพันนี้เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งกลายเป็นความห่วงใยที่เข้มข้นขึ้น เขาเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยทุกครั้งที่วิมลต้องออกไปทำงานนอกบ้าน หรือต้องไปพบปะผู้คน เขามักจะถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของน้องพีอยู่เสมอ ราวกับว่าเด็กน้อยคนนี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาต้องปกป้อง
“วันนี้… พีไปโรงเรียนเป็นยังไงบ้างครับ?” ภาคินถามวิมลขณะที่เขากำลังช่วยเธอจัดของใช้ในบ้าน
“ก็ดีค่ะ” วิมลตอบ พลางยิ้มบางๆ “วันนี้พีวาดรูปให้คุณครูด้วยนะคะ รูปเป็นรูปคุณพ่อกับคุณแม่ค่ะ”
“คุณพ่อ… กับคุณแม่?” ภาคินถามด้วยความสนใจ
วิมลชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบตอบ “ใช่ค่ะ… รูปคุณพ่อกับคุณแม่… คุณครูบอกว่าพีวาดรูปคุณภาคินกับวิมลค่ะ”
ภาคินรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง เขาหันไปมองหน้าน้องพีที่กำลังนั่งเล่นอยู่บนโซฟา ใบหน้าเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะมีความสุขกับตุ๊กตาตัวโปรด
“เขา… เขาวาดผมด้วยเหรอครับ?” ภาคินถามเสียงสั่น
“ใช่ค่ะ” วิมลตอบ “พีเขาชอบคุณภาคินมากค่ะ”
คำพูดของวิมลทำให้ภาคินรู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างไปจากความรู้สึกผิด หรือความสงสารที่เขาเคยมีให้วิมล นี่มันคือความผูกพันที่บริสุทธิ์ เป็นความผูกพันที่เกิดจากใจ
เขาเดินเข้าไปหาน้องพี แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ “พี… ชอบคุณพ่อใช่ไหมครับ?”
น้องพีเงยหน้าขึ้นมองภาคิน ดวงตาเป็นประกาย “ชอบ! พ่อใจดี!”
คำว่า ‘พ่อ’ หลุดออกจากปากของน้องพี ทำให้ภาคินใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่กำลังจะเปิดเผยออกมา
“พ่อ… พ่อเป็นของพีเหรอครับ?” ภาคินถามต่ออย่างอดใจไม่ไหว
น้องพีพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ใช่! พ่อเป็นของพี!”
ภาคินกอดน้องพีอย่างแน่น เขาไม่เคยรู้สึกมีความสุขมากขนาดนี้มาก่อน ความรู้สึกผิดในอดีตค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรักและความห่วงใยที่มีต่อน้องพี
แต่แล้ว… สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรูปวาดที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ
รูปวาดนั้น… มันคือภาพวาดของครอบครัว ประกอบไปด้วยผู้ชายที่หน้าตาเหมือนเขา ผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนวิมล และเด็กชายตัวเล็กๆ ที่หน้าตาเหมือนน้องพี… พร้อมกับคำว่า ‘รักพ่อ’ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของเด็กน้อย
ภาคินหยิบรูปวาดนั้นขึ้นมา มือของเขาสั่นเทา เขาจ้องมองใบหน้าของ ‘พ่อ’ ในรูปวาดนั้นอย่างพิจารณา… และแล้ว… ความจริงที่น่าตกใจก็ปรากฏขึ้น!
ใบหน้าของ ‘พ่อ’ ในรูปวาดนั้น… มันไม่ใช่แค่ ‘เหมือน’ เขา… แต่มันคือ ‘เขา’ ชัดๆ!
หัวใจของภาคินเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่เข้าใจ… เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเด็กน้อยคนนี้ถึงวาดรูปเขาได้เหมือนขนาดนี้… ราวกับว่าเขา… ราวกับว่าเขาเป็นพ่อของเด็กคนนี้จริงๆ!
“วิมล…” ภาคินหันไปมองวิมล น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “นี่… นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
วิมลยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าภาคินจะสังเกตเห็นรูปวาดนี้ได้เร็วขนาดนี้
“คุณ… คุณไม่รู้จริงๆ เหรอคะ?” วิมลถามเสียงสั่น
“ไม่รู้! ผมไม่รู้ว่าทำไมพีถึงวาดรูปผมได้เหมือนขนาดนี้! ทำไมเขาถึงเรียกผมว่า ‘พ่อ’!” ภาคินตะโกนเสียงดัง ความสับสนและความโกรธปนเปกันในน้ำเสียงของเขา
“คุณภาคิน…” วิมลพยายามจะอธิบาย “รูปวาดนั้น…”
แต่ก่อนที่วิมลจะได้พูดอะไรออกไป… เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคินก็ดังขึ้น
หน้าจอแสดงชื่อ ‘คุณหญิงอรทัย’…
ภาคินมองหน้าวิมลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ก็มีคำตอบที่แฝงอยู่ในนั้น… คำตอบที่เขาไม่ต้องการเจอ…
“ผม… ผมต้องไปรับโทรศัพท์ก่อนนะครับ” ภาคินกล่าวเสียงเครือ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้วิมลยืนตัวสั่นด้วยความกังวล
ขณะที่ภาคินกำลังจะกดรับสาย… เขาก็ได้ยินเสียงมารดาพูดขึ้นมาดังลั่นจากปลายสาย…
“ภาคิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ผู้หญิงที่ลูกเคยคบ… วิมล… เธอ… เธอจะแต่งงานใหม่!”
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของภาคิน… เขาแทบจะยืนไม่อยู่… วิมล… จะแต่งงานใหม่…?
รักลวงชะตากรรมกลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก