“คุณวิมล… ผม… ผมอยากจะขอโทษคุณ” ภาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของวิมล หวังเพียงว่าเธอจะมองเห็นความจริงใจที่เขาพยายามสื่อออกไป
หลังจากได้ยินข่าวว่าวิมลกำลังจะแต่งงานใหม่ ภาคินก็รีบมาหาเธอทันที เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้เมื่อได้ยินข่าวนี้ ทั้งๆ ที่เขาเคยเชื่อคำพูดของมารดาว่าวิมลไม่ได้รักเขาเลย
“ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดกับคุณไว้มาก” ภาคินกล่าวต่อ “ผม… ผมถูกคนอื่นหลอกให้เข้าใจผิดเกี่ยวกับคุณ ผมไม่ได้เชื่อใจคุณเลย… มันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผม”
วิมลยืนนิ่ง ใบหน้าของเธอเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา ดวงตาของเธอทอประกายเศร้าสร้อย แต่ก็มีความแข็งกร้าวซ่อนอยู่
“ความผิดพลาดครั้งใหญ่ของคุณ… มันคือการทำลายชีวิตของฉันค่ะ คุณภาคิน” เสียงของวิมลเย็นชา ราวกับน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจของเขา “คุณไม่รู้เลยเหรอคะว่าคำพูดและการกระทำของคุณในวันนั้น มันทำให้ฉันต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน”
“ผมรู้… ผมรู้จริงๆ ครับ” ภาคินพยายามเอื้อมมือไปสัมผัสแขนของวิมล แต่เธอกลับถอยหนีอย่างรวดเร็ว “ผม… ผมอยากจะแก้ไขทุกอย่าง ผมอยากจะชดใช้ความผิดที่ผมเคยทำไว้”
“แก้ไข?” วิมลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “คุณจะแก้ไขยังไงคะ? คุณจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ คุณจะลบล้างความเจ็บปวดที่ฉันต้องแบกรับมาตลอดหลายปีได้ยังไง?”
“ผม… ผมจะแต่งงานกับคุณ!” ภาคินตัดสินใจพูดออกไปอย่างไม่คิดชีวิต “ผมจะแต่งงานกับคุณ และเราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน ผมจะดูแลคุณและน้องพีให้ดีที่สุด ผมจะไม่ทำให้คุณต้องเจ็บปวดอีกแล้ว”
คำพูดของภาคินทำให้วิมลอึ้งไปชั่วขณะ เธอจ้องมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา
“แต่งงาน… กับฉัน?” วิมลถามเสียงแผ่วเบา “คุณ… คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร?”
“ผมรู้ครับ” ภาคินตอบอย่างหนักแน่น “ผมรักคุณวิมล… ผมไม่เคยหยุดรักคุณเลย แม้แต่ตอนที่ผมเข้าใจผิดคุณ ผมก็ยังคงมีความรู้สึกดีๆ ให้คุณเสมอ”
คำว่า ‘รัก’ ที่หลุดออกจากปากของภาคิน ทำให้หัวใจของวิมลบีบรัดแน่น เธออยากจะเชื่อเขาเหลือเกิน อยากจะเชื่อว่าเขาไม่ได้หลอกลวงเธออีกแล้ว แต่ความเจ็บปวดในอดีตมันยังฝังลึกเกินกว่าจะมองข้ามไปได้ง่ายๆ
“คุณภาคินคะ” วิมลเริ่มพูด เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ “ความรักที่คุณพูดถึง… มันเป็นความรักที่แท้จริง หรือมันเป็นเพียงความรู้สึกผิดที่ทำให้คุณต้องทำแบบนี้?”
“มันคือความรักครับ!” ภาคินยืนยัน “ผมรักคุณจริงๆ วิมล ผมรู้ว่าผมเคยทำผิดพลาดไป แต่ผมพร้อมที่จะแก้ไขทุกอย่าง ผมขอโอกาสอีกครั้งนะครับ”
วิมลหลับตาลงช้าๆ เธอพยายามรวบรวมสติ พยายามจะแยกแยะระหว่างความรู้สึกของตัวเองกับคำพูดของภาคิน
“คุณเคยให้โอกาสฉันแล้วค่ะ” วิมลกล่าวเสียงเบา “แต่คุณก็เลือกที่จะทำลายมัน”
“ผมขอโทษ… ผมขอโทษจริงๆ” ภาคินทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าวิมล “ผมผิดไปแล้ว โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งนะครับ… เพื่อผม… เพื่อเรา… และเพื่อ… น้องพี”
คำว่า ‘น้องพี’ ทำให้วิมลสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองใบหน้าของภาคินที่เต็มไปด้วยความหวัง และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ของลูกชายที่กำลังเล่นอยู่ไม่ไกล
“คุณภาคิน… คุณรู้ไหมว่าน้องพี… เขาเป็นลูกของคุณ” วิมลเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา
ภาคินเงยหน้าขึ้นมองวิมลด้วยความตกใจ “อะไรนะครับ? คุณ… คุณหมายความว่ายังไง?”
“น้องพี… เขาคือลูกของคุณค่ะ” วิมลกล่าวพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “คุณคือพ่อของเขา”
ภาคินตะลึงงันไปชั่วขณะ เขาไม่เข้าใจ… เขาไม่เข้าใจว่าทำไมวิมลถึงพูดแบบนี้… หรือว่าเธอจะโกหกเขาอีกครั้ง?
“นี่… นี่คุณกำลังพูดเรื่องอะไรครับวิมล?” ภาคินถามเสียงสั่น “ผม… ผมไม่เข้าใจ”
“คุณไม่เข้าใจ… เพราะคุณไม่เคยรู้ความจริง” วิมลกล่าว “วันที่คุณทิ้งฉันไป… วันนั้นฉันรู้ตัวว่าฉันกำลังตั้งครรภ์… แต่คุณ… คุณไม่เคยให้โอกาสฉันได้บอกคุณเลย”
ภาคินยืนนิ่งราวกับถูกสาป คำพูดของวิมลกระแทกเข้ากลางใจของเขาอย่างรุนแรง เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
“แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกผม?” ภาคินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ
“จะให้ฉันบอกคุณได้ยังไงคะ?” วิมลกล่าว “ในเมื่อคุณ… คุณไล่ฉันไป… คุณบอกว่าคุณไม่ต้องการฉันอีกแล้ว… ฉันจะเอาหน้าไปบอกคุณได้ยังไงคะ… ในเมื่อฉันมันเป็นแค่ผู้หญิงชั้นต่ำในสายตาของคุณ”
น้ำตาของวิมลไหลรินมากขึ้น เธอพยายามกลั้นสะอื้น แต่ก็ทำได้ยาก
“คุณหญิงอรทัย… ท่านบอกฉันว่า… ฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะมาคู่ควรกับคุณ… ท่านบังคับให้ฉันไป… และคุณ… คุณก็เชื่อคำพูดของท่าน”
ภาคินยืนนิ่ง เขาจำได้ถึงคำพูดของคุณหญิงอรทัย… คำพูดที่บิดเบือนความจริง… คำพูดที่ทำให้เขาเข้าใจผิดวิมลมาตลอด…
“ผม… ผมถูกหลอกมาตลอดเหรอครับ?” ภาคินถามเสียงแผ่วเบา
“ใช่ค่ะ… คุณถูกหลอก” วิมลตอบ “และฉัน… ฉันก็ต้องแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง”
ภาคินมองหน้าน้องพีที่กำลังมองมาที่เขาด้วยดวงตาใสซื่อ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเด็กน้อยคนนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา… คือผลผลิตจากความรักที่เขาเคยมีให้วิมล
“ผม… ผมขอโทษ” ภาคินกล่าวอีกครั้ง คราวนี้เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดอย่างแท้จริง “ผมมันโง่… ผมมันโง่จริงๆ ที่เชื่อคำพูดของคนอื่น และปล่อยให้คุณต้องเจ็บปวด”
เขาเดินเข้าไปหาน้องพี แล้วกอดเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน “พ่อ… พ่อขอโทษนะลูก”
น้องพีเงยหน้าขึ้นมองภาคิน แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไรค่ะพ่อ”
รอยยิ้มของน้องพี ทำให้หัวใจของภาคินอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด เขาไม่เคยรู้สึกมีความสุขมากขนาดนี้มาก่อน
“วิมล…” ภาคินหันไปมองวิมล “ผม… ผมอยากจะแต่งงานกับคุณจริงๆ… ผมอยากจะอยู่กับคุณและน้องพี… ผมอยากจะสร้างครอบครัวของเราขึ้นมาใหม่”
วิมลมองหน้าภาคิน ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความหวัง แต่ก็ยังมีความกังวลอยู่
“คุณภาคินคะ… ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคุณได้อีกไหม” วิมลกล่าวเสียงเบา
“ผมขอพิสูจน์ตัวเองนะครับ” ภาคินกล่าว “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณเชื่อใจผมอีกครั้ง ผมจะดูแลคุณและน้องพีให้ดีที่สุด… ผมจะไม่ทำให้คุณต้องเสียใจอีกแล้ว”
เขาจับมือของวิมลไว้แน่น “สัญญา… สัญญาว่าจะไม่มีใครเข้ามาทำลายความสุขของเราได้อีก”
วิมลจ้องมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจที่ฉายชัดออกมาจากแววตาคู่นั้น… และในที่สุด… เธอก็ตัดสินใจที่จะเชื่อเขาอีกครั้ง
“ฉัน… ฉันจะให้โอกาสคุณค่ะ คุณภาคิน” วิมลกล่าว “แต่… คุณต้องสัญญากับฉันจริงๆ นะคะ ว่าคุณจะไม่ปล่อยให้เรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้นอีก”
“ผมสัญญาครับ!” ภาคินตอบรับอย่างรวดเร็ว “ผมสัญญา”
แต่แล้ว… ขณะที่ทั้งสองกำลังจะโผเข้ากอดกัน… เสียงประตูที่ถูกเปิดออกอย่างแรงก็ดังขึ้น!
“หยุดนะ! พวกแกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!”
เสียงที่ดังขึ้นนั้น… ทำให้ทั้งภาคินและวิมลต้องหันไปมอง…
และสิ่งที่พวกเขาเห็น… ทำให้โลกทั้งใบของทั้งคู่… พังทลายลงอีกครั้ง!
รักลวงชะตากรรมกลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก