"บางที...ความจริงก็เหมือนฟองสบู่ที่รอวันแตก"
ภาคินยืนมองใบหน้าซีดเผือดของมารดาอย่างไม่เข้าใจ แววตาฉายความสับสนระคนไม่เชื่อ สายตาคมกริบจับจ้องไปที่กระดาษแผ่นหนึ่งที่กองอยู่บนโต๊ะทำงานของท่าน มันไม่ใช่เอกสารสำคัญทางธุรกิจ แต่เป็นใบเสร็จค่าเช่าโกดังที่ดูเหมือนจะเก่าเก็บ รหัสที่ปรากฏบนใบเสร็จนั้นคุ้นตาเหลือเกิน ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
“คุณแม่ครับ… นี่มันอะไรครับ?” เสียงภาคินถามออกไปอย่างแผ่วเบา พยายามบังคับไม่ให้อารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านมันแสดงออกมา “โกดังแห่งนี้… คุณแม่ไปเช่าไว้ทำไมครับ?”
คุณหญิงอรทัยถอนหายใจยาว ดวงตาหลุบลงมองมือที่กำลังประนมอยู่บนตัก ราวกับจะหาคำตอบจากนิ้วเรียวที่บิดไปมา “ภาคิน… แม่ว่าเรื่องนี้มัน… มันซับซ้อนเกินกว่าที่ลูกจะเข้าใจตอนนี้”
“ซับซ้อน? ครับ? คุณแม่กำลังจะบอกผมว่า… การเช่าโกดังเก่าๆ ที่แทบจะไม่มีใครใช้งาน เป็นเรื่องซับซ้อนอย่างนั้นเหรอครับ?” ภาคินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ มารดาของเขามักจะเก่งในการปิดบังความรู้สึก แต่ครั้งนี้ ใบหน้าที่เคยสงบนิ่ง กลับสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด “ผมเห็นชื่อผู้เช่า… ‘บริษัท พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ จำกัด’… ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของเรา… แต่… แต่ทำไมถึงเป็นชื่อของคุณแม่โดยตรงล่ะครับ? แถมยังเป็นช่วงเวลา… ก่อนที่วิมลจะ… จะหายตัวไปเสียอีก!”
คำว่า “หายตัวไป” หลุดออกจากปากภาคินอย่างยากลำบาก ทุกครั้งที่เอ่ยถึงชื่อวิมล หัวใจเขาก็ยังคงเจ็บปวด ราวกับถูกบีบคั้นอยู่ตลอดเวลา ความทรงจำของใบหน้าที่เคยสดใส รอยยิ้มที่อบอุ่น กลับถูกแทนที่ด้วยภาพความว่างเปล่าที่เขาไม่อาจเติมเต็มได้
คุณหญิงอรทัยเงยหน้าขึ้นมองลูกชาย น้ำตาเอ่อคลอ “ภาคิน… แม่… แม่ทำไปเพราะรักลูกนะ”
“รักผม?” ภาคินหัวเราะอย่างขื่นขม “รักผม… แล้วทำไมแม่ถึงต้องทำแบบนี้? ทำไมแม่ถึงต้อง… ปล่อยให้ผมเข้าใจผิดมาตลอด? ทำไมแม่ถึงต้อง… ปล่อยให้วิมล… ต้องเจอเรื่องแบบนั้น?”
เขาเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย ความคิดที่เคยยึดมั่นมาตลอดชีวิตกำลังสั่นคลอน ภาพของวิมลที่เดินจากไปอย่างตัดพ้อ ภาพของคำพูดที่เขาเคยกล่าวหาเธออย่างรุนแรง กลับย้อนกลับมาทำร้ายเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าคือความจริง… แล้วสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดล่ะ? มันคืออะไร?
“แม่… แม่บอกผมได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา มองมารดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังอันริบหรี่ “ผม… ผมอยากรู้ความจริง”
คุณหญิงอรทัยหลับตาลง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนใบหน้า “ภาคิน… บางที… ความจริงก็เหมือนฟองสบู่ที่รอวันแตก… และเมื่อมันแตก… มันก็จะ… ทิ้งรอยไว้เสมอ”
“รอยอะไรครับแม่?” ภาคินถามอย่างร้อนรน
“รอยของความเข้าใจผิด… รอยของความเจ็บปวด… และรอยของ… การแก้แค้น” คุณหญิงอรทัยพึมพำเสียงแผ่วเบา ราวกับกำลังสารภาพบาปที่เก็บงำมานาน
ภาคินมองมารดาอย่างพิจารณา เขาเห็นความทรมานในดวงตาคู่นั้น เห็นความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานหลายปี แต่สิ่งที่เขาไม่เข้าใจคือ… ทำไม? ทำไมต้องมีเรื่องของการแก้แค้นเข้ามาเกี่ยวข้อง? ใครคือเป้าหมายของการแก้แค้น? และวิมล… เกี่ยวข้องอะไรกับแผนการนี้?
“คุณหญิงอรทัย… ผมขออนุญาต…” เสียงทุ้มของทนายความประจำตระกูลดังขึ้นจากหน้าประตู เขาถือแฟ้มเอกสารหนาปึกเข้ามา “ผมมีเอกสารบางส่วนที่… ได้รับมาจากคุณ… เกี่ยวกับ… เรื่องของบริษัท พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ครับ”
ภาคินหันไปมองทนายความอย่างแปลกใจ คุณหญิงอรทัยพยักหน้าให้ทนายความอย่างเชื่องช้า
“เอกสารเหล่านี้… เป็นหลักฐาน… ว่าบริษัท พัฒนาอสังหาริมทรัพย์… ได้รับคำสั่งจาก… ผม… ในการจัดการเรื่องต่างๆ… ที่เกี่ยวข้องกับ… คุณวิมล… อย่างลับๆ” ทนายความกล่าวอย่างอึดอัด “รวมถึง… การจัดการ… เรื่องของ… บ้านพัก… และ… การเงิน… บางส่วน… ของคุณวิมล… ในช่วงเวลา… ก่อนที่จะ… หายตัวไป”
คำพูดของทนายความทำให้ภาคินแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เขาเงยหน้ามองมารดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามอีกครั้ง “แม่… นี่มันหมายความว่ายังไงครับ? คุณแม่… คุณแม่เป็นคน… จัดการเรื่องพวกนี้… ทั้งหมด… งั้นเหรอครับ?”
คุณหญิงอรทัยพยักหน้ารับช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม “ใช่… ภาคิน… แม่… แม่เป็นคนจัดการ… แต่… แม่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายวิมลนะ… แม่… แม่ทำไปเพราะ… เพราะกลัว…”
“กลัว? กลัวอะไรครับแม่?” ภาคินถามเสียงเครือ
“กลัว… กลัวว่าลูกจะ… จะเสียใจ… เสียใจไปมากกว่านี้… กลัวว่า… วิมลจะ… จะพรากเอาทุกอย่างไปจากลูก…” คุณหญิงอรทัยพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ
ภาคินได้แต่ยืนนิ่ง ปล่อยให้คำพูดของมารดาไหลผ่านหูไป สมองของเขาพยายามประมวลผลข้อมูลที่ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ความเข้าใจผิด… การแก้แค้น… การจัดการทรัพย์สิน… ชื่อของวิมล… ทั้งหมดนี้มันเชื่อมโยงกันได้อย่างไร?
“แม่… แม่บอกผมได้ไหมครับ… ว่าใครกันแน่… ที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดนี้?” ภาคินถามเสียงกระซิบ
คุณหญิงอรทัยส่ายหน้าช้าๆ “แม่… แม่บอกไม่ได้… แม่… แม่ทำตามคำสั่ง…”
“คำสั่ง? คำสั่งจากใครครับแม่?” ภาคินถามอย่างสิ้นหวัง
“ฉัน… ฉันจะบอกเอง” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
ภาคินและคุณหญิงอรทัยหันไปมองพร้อมกันที่ประตู ท่ามกลางเงาตะคุ่ม ร่างของใครคนหนึ่งค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขา… ทำให้ภาคินแทบจะหยุดหายใจ
“คุณ… คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ภาคินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะลึงงัน
ผู้มาเยือนยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น “แน่นอน… ว่าผมต้องมา… ในวันที่ความจริง… กำลังจะถูกเปิดเผย”
เขาก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ และรอยยิ้มที่มุมปากของเขา… มันเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่ภาคินไม่สามารถเข้าใจได้ แต่เพียงแววตาของเขา… ก็ทำให้ภาคินรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ
“ผม… คือคนที่… บงการทุกอย่าง… ภาคิน”
รักลวงชะตากรรมกลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก