ตอนที่ 22 — ประกายไฟแห่งความทรงจำ

"เธอ... ใช่เธอจริงๆ หรือเปล่า?" เสียงทุ้มต่ำของภาคินสั่นเครือราวกับสายลมที่พัดผ่านซากปรักหักพัง เขาจ้องมองใบหน้าของวิมลที่ปรากฏตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นสะท้อนความเจ็บปวดและความเย็นชาที่เขาคุ้นเคย แต่ในขณะเดียวกัน แววตาคู่นั้นก็มีประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาปั่นป่วนอย่างประหลาด

วิมลยิ้มมุมปาก ‌แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "คุณภาคิน... จำฉันผิดคนหรือเปล่าคะ? ฉันชื่อ 'เมษา' ค่ะ ไม่ใช่วิมลคนเดิม" เธอเอ่ยเสียงเรียบ ​แต่ทุกคำกลับคมกริบราวกับมีดกรีดลงบนบาดแผลเก่าที่ภาคินพยายามจะลืม

การเผชิญหน้าครั้งนี้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ ในงานเลี้ยงเปิดตัวคอลเลคชั่นใหม่ของแบรนด์เครื่องประดับหรูที่วิมลในนามเมษาเป็นผู้บริหารฝ่ายการตลาดคนใหม่ ใบหน้าอันโดดเด่นของเธอ ดึงดูดทุกสายตาในห้องนั้น แต่มีเพียงสายตาเดียวเท่านั้นที่จับจ้องเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ นั่นคือสายตาของภาคิน

เขาจำไม่ได้ว่าเผลอเดินตามเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้สึกเพียงแค่ว่าทุกย่างก้าวของเธอ ดึงดูดเขาราวกับมีแม่เหล็ก ‍เขาเห็นเธอพูดคุยกับแขกคนอื่นๆ ท่าทางมั่นใจ เยือกเย็น และเป็นมืออาชีพ ภาพเหล่านั้นมันช่างแตกต่างจากวิมลคนเดิมที่เคยอ่อนหวาน ช่างฝัน และพร้อมจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อเขา

"เมษา... ชื่อของคุณไพเราะดีนะครับ" ‌ภาคินพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น "แต่ผม... ผมรู้สึกเหมือนเคยรู้จักคุณมาก่อน"

วิมลหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นชาจนน่าขนลุก "คุณคงจะคิดมากไปเองค่ะ คุณภาคิน คนอย่างฉัน ‍คงไม่มีอะไรให้คุณต้องรู้จัก" เธอพูดพลางหันหลังจะเดินจากไป แต่ภาคินก็คว้าแขนเธอไว้

"เดี๋ยวก่อน!" เขาจับแขนที่บอบบางของเธอไว้แน่น "คุณ... ทำไมคุณถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้?"

วิมลสะบัดแขนออกอย่างแรง สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว "ชีวิตมันก็ต้องเปลี่ยนไปเป็นธรรมดาค่ะ ​โดยเฉพาะเมื่อเจอเรื่องราวที่ทำให้เราต้องแข็งแกร่งขึ้น" เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา ประกายเย็นชาที่เคยมีในดวงตาของเธอ บัดนี้ทวีความรุนแรงขึ้น "คุณภาคิน... คุณไม่เคยเข้าใจอะไรเลย"

คำพูดนั้นแทงใจภาคินอย่างจัง เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านเข้ามาในอก เขายอมรับว่าเขาสับสน ​ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะจัดการได้ ในขณะที่เขาเห็นวิมลคนใหม่ที่แข็งแกร่ง เยือกเย็น และดูเหมือนจะประสบความสำเร็จอย่างสูง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เห็นเงาของวิมลคนเดิมซ่อนอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น ประกายความเศร้าที่เขาเคยเห็นมันยังคงอยู่เพียงแต่ถูกปกปิดไว้ด้วยเปลือกนอกที่แข็งแกร่ง

"ผม... ผมขอโทษ" ​ภาคินเอ่ยเสียงแผ่วเบา เขาไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างไร "ผมอาจจะเคยทำผิดพลาดไป แต่ผม... ผมก็ยังจำคุณได้"

"จำได้?" วิมลหัวเราะในลำคอ "คุณจำได้แค่ภาพลวงตาที่คุณสร้างขึ้นมาเองน่ะสิคะ" เธอเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้น จนลมหายใจของเธอรดโดนใบหน้าของเขา "คุณจำได้ไหม... ว่าคุณเคยเหยียบย่ำหัวใจฉันอย่างไร้เยื่อใยเพียงไหน?"

คำพูดนั้นทำให้ภาคินนิ่งอึ้ง เขาจำได้... จำได้ดีเสียยิ่งกว่าใคร ภาพวันนั้นมันยังคงติดตา ภาพที่เขาเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่นในสภาพที่... เขาไม่สามารถยอมรับได้ ภาพที่ทำให้เขาตัดสินใจเดินจากไปอย่างไม่ไยดี โดยไม่เคยคิดจะฟังคำอธิบายใดๆ จากปากของเธอเลย

"ผม... ตอนนั้นผมเข้าใจผิด" ภาคินพยายามอธิบาย "ผมคิดว่า..."

"คุณคิดว่าคุณถูกหักหลัง" วิมลตัดบท "แต่คุณไม่เคยคิดที่จะมาถามความจริงจากฉันเลยใช่ไหมคะ?" เธอเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "คุณเชื่อคำลวงของคนอื่นมากกว่าความรู้สึกของฉัน"

ภาคินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นความจริง เขาเคยโง่เขลาเพียงไหน เขาเคยปล่อยให้ความหยิ่งทะนงและความเข้าใจผิดมาทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง

"ผม... ผมเสียใจจริงๆ" ภาคินเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก "ผมไม่รู้จะแก้ไขมันอย่างไร"

วิมลยิ้มอีกครั้ง แต่คราวนี้รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า "ไม่มีอะไรต้องแก้ไขแล้วค่ะ คุณภาคิน" เธอจับใบหน้าของเขาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง แววตาของเธออ่อนลงเล็กน้อย "คุณได้เลือกทางของคุณไปแล้ว"

เธอค่อยๆ ดึงมือออก ช้าๆ ราวกับจะเก็บเกี่ยวทุกความรู้สึกที่ยังคงหลงเหลืออยู่ "แต่ถ้าวันหนึ่ง... ถ้าคุณอยากจะรู้ความจริงที่แท้จริง... คุณอาจจะลองมองให้ลึกเข้าไปในดวงตาของฉันอีกครั้งก็ได้นะคะ"

ว่าแล้ววิมลก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ใบหน้าของวิมลที่เปลี่ยนไป แต่กลับทำให้เขายิ่งสับสนในความรู้สึก เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขารู้สึกอยู่ตอนนี้คือความเสียใจ ความผูกพัน หรือบางสิ่งบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น

แต่ที่แน่ๆ คือ เขารู้สึกว่าเขาพลาดอะไรบางอย่างไป... บางสิ่งบางอย่างที่สำคัญมากๆ และเขาก็รู้สึกว่าเขาอาจจะกำลังจะเสียเธอไปอีกครั้ง... โดยไม่มีโอกาสได้แก้ไข

ขณะที่ภาคินกำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดอันสับสน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่งกำลังยืนมองเขาอยู่ไม่ไกล เด็กชายคนนั้นมีใบหน้าคล้ายกับวิมลอย่างน่าประหลาด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจ

"ใครกันแน่... ที่ทำให้คุณเป็นแบบนี้?" ภาคินพึมพำกับตัวเอง ภาพเด็กชายคนนั้น ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่เขาไม่รู้อยู่เบื้องหลัง

เขาหันกลับไปมองทางที่วิมลเดินจากไป แต่เธอก็หายไปเสียแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่า และคำถามที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจของเขา... คำถามที่ว่า... ใครคือวิมลคนนี้กันแน่? และเขากำลังจะสูญเสียเธอไปอีกครั้ง... ด้วยเหตุผลอะไร?