ตอนที่ 28 — ปริศนาคลี่คลาย ห้วงแห่งความจริง

“ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเธอ!” เสียงตะโกนก้องของวิมลสะท้อนไปทั่วห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลพงศ์กานต์ เป็นประโยคที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความเกลียดชังที่ถูกสะสมมาเนิ่นนาน ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความรัก บัดนี้กลับฉายแววแข็งกร้าวราวกับเหล็กกล้า ใบหน้าซีดเผือดแต่ยังคงเชิดหน้าสู้ ‌ภาคินยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาของเขาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน จิตใจเหมือนถูกกระชากออกจากร่าง ภาพความทรงจำที่เลวร้ายกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง

“วิมล… ได้โปรดฟังฉันก่อน” เสียงของภาคินสั่นเครือ มือข้างหนึ่งยกขึ้นอย่างลังเล ราวกับจะเอื้อมไปสัมผัสเธอ ​แต่ก็ชะงักกลางอากาศ เขาอยากอธิบาย อยากขอโทษ แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ ความจริงที่ถูกปกปิดมานานกำลังจะถูกเปิดเผย และมันก็เป็นความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้

“ฟังอะไรอีกภาคิน? ฟังเรื่องโกหกของเธอที่หลอกลวงฉันมาตลอดสิบปีเหรอ? ฟังว่าเธอไม่เคยรักฉันเลยใช่ไหม? ‍ฟังว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะฉันเป็นคนผิดใช่ไหม?” น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ บัดนี้ก็ไหลทะลักออกมาไม่หยุด ไหลลงอาบแก้มใสอย่างไม่อาจห้าม มันเป็นน้ำตาแห่งความเสียใจ น้ำตาแห่งความแค้น และน้ำตาแห่งความทรมานที่เธอต้องแบกรับมาเพียงลำพัง

คุณหญิงอรทัยยืนอยู่ไม่ไกลนัก สีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ‌เธอรู้ดีว่าช่วงเวลานี้กำลังจะมาถึง แต่ก็ไม่เคยเตรียมใจรับมือได้เลย การที่ความลับทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผย มันเท่ากับการที่อำนาจและอิทธิพลของเธอจะสั่นคลอนไปอย่างไม่อาจกอบกู้ได้

“ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ภาคินพยายามรวบรวมสติ เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของวิมล และมันก็เหมือนเข็มแหลมๆ ‍ที่ทิ่มแทงหัวใจเขา “เรื่องทั้งหมดมันซับซ้อนกว่านั้น… ฉันถูกหลอก”

“ถูกหลอก?” เสียงของวิมลดังขึ้นอย่างประหลาดใจ แต่แววตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความระแวง “ใครหลอก? แม่ของเธอ? หรือคนที่เธอรักมากกว่าฉัน?”

ภาคินก้าวเข้าไปหาเธออีกครั้ง ​“ไม่ใช่! ไม่มีใครอื่นนอกจาก… คุณหญิงอรทัย”

คำพูดนั้นทำให้คุณหญิงอรทัยตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดกว่าเดิม เธอจ้องมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ภาคิน! อย่าพูดไร้สาระ!” คุณหญิงอรทัยตะคอกเสียงดัง

“ผมไม่ได้พูดไร้สาระครับแม่” ภาคินหันไปเผชิญหน้ากับมารดา ​“ผมรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว ผมรู้ว่าแม่เป็นคนบงการทุกอย่าง… แม่เป็นคนสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมา”

“บ้า! แกคิดว่าแกกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่?” คุณหญิงอรทัยก้าวเข้ามาจะคว้าแขนภาคิน แต่เขาก็สะบัดออก

“ผมรู้ว่าแม่ปล่อยข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของผมกับผู้หญิงคนอื่น” ภาคินพูดต่อ เสียงของเขามั่นคงขึ้น ​“แม่เป็นคนใส่ร้ายวิมล ทำให้เธอเข้าใจผิดว่าผมไม่ซื่อสัตย์ แม่… แม่เป็นคนยุยงให้ผมเชื่อว่าวิมลต้องการแค่เงินของผม และแม่ก็เป็นคนจัดการทุกอย่างเพื่อให้วิมลต้องเสียใจและจากไป”

วิมลยืนนิ่ง อึ้งไปกับคำพูดของภาคิน หัวใจของเธอเต้นระรัว ความจริงที่เธอแบกรับมาตลอดสิบปี กำลังถูกเปิดเผยต่อหน้าต่อตา น้ำตาที่เคยไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง บัดนี้หยุดนิ่ง ราวกับถูกตรึงด้วยความตกตะลึง

“เป็นไปไม่ได้! ภาคิน! แกกำลังปกป้องผู้หญิงคนนี้เหรอ? แกหลงรักเธอจนเสียสติไปแล้วใช่ไหม?” คุณหญิงอรทัยพยายามโต้แย้ง แต่เสียงของเธอก็เริ่มสั่นเครือ

“ผมไม่ได้หลงรักใครนอกจากวิมลครับแม่!” ภาคินตะโกนเสียงดัง “ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยมีความสุขเลย ผมเสียใจทุกวันที่ผมทำร้ายวิมล ผมเชื่อคำพูดของแม่ แต่สุดท้าย… ผมก็รู้ว่าแม่เป็นคนหลอกลวงผม”

“แก… แกมัน…!” คุณหญิงอรทัยพูดไม่ออก เธอรู้ดีว่าความลับที่เธอปกปิดมานานกำลังจะถูกเปิดเผยทั้งหมด

“ความจริงที่แม่ปิดบังมาตลอด คือ… วิมลไม่ได้ต้องการเงินของผม” ภาคินหันไปมองวิมล ดวงตาของเขาสื่อถึงความสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง “วิมลตั้งใจจะบอกเรื่องการตั้งครรภ์ของเธอให้ผมฟังในวันนั้น แต่แม่ก็เข้ามาขัดขวางเสียก่อน แม่บอกผมว่าวิมลกำลังจะทิ้งผมไปหาคนรวยกว่า แม่… แม่เป็นคนสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมา เพียงเพราะแม่ไม่ชอบวิมล ใช่ไหมครับ?”

คำพูดของภาคินเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจคุณหญิงอรทัย เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนแรง ใบหน้าซีดเผือดราวกับไม่มีเลือดฝาด

“แล้ว… แล้วเรื่องเอกสารนั่นล่ะ?” เสียงของวิมลถามขึ้นอย่างแผ่วเบา “เรื่องที่หาว่าฉันโกงเงินบริษัท…”

“นั่นก็เป็นฝีมือของแม่เหมือนกันครับวิมล” ภาคินตอบ “แม่เป็นคนปลอมลายเซ็นและสร้างเอกสารปลอมขึ้นมา เพื่อให้วิมลดูเป็นคนผิด”

ความจริงทั้งหมดที่ถูกปกปิดมาเนิ่นนาน บัดนี้ได้ถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก การกระทำอันชั่วร้ายของคุณหญิงอรทัยถูกเปิดโปงต่อหน้าลูกชายและหญิงสาวที่เธอเคยเหยียบย่ำ

“แล้ว… แล้วน้องพี…” วิมลเอ่ยชื่อลูกชาย น้ำตาเริ่มคลออีกครั้ง “ลูกของฉัน… เขาเป็นอะไรไป?”

“น้องพี… น้องพีปลอดภัยดีครับวิมล” ภาคินรีบพูด “ผม… ผมเป็นคนพาน้องพีไปอยู่ที่ปลอดภัย แม่ผมไม่รู้เรื่องน้องพีเลย”

วิมลถึงกับผงะ เธอไม่เคยคิดเลยว่าภาคินจะรู้เรื่องน้องพี เธอคิดว่าเขาไม่เคยใส่ใจเลยด้วยซ้ำ

“แล้ว… ทำไม… ทำไมคุณถึงไม่เคยตามหาฉันเลย?” วิมลถามด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด “ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว?”

“ผม… ผมเสียใจจริงๆ ครับวิมล” ภาคินทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าวิมล “ผมเชื่อคำพูดของแม่ ผมคิดว่าคุณไม่รักผม ผม… ผมถูกความโกรธและความเข้าใจผิดครอบงำ ผมมันโง่ ผมมันเห็นแก่ตัว ผมปล่อยให้แม่ทำร้ายคุณ ผม… ผมไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น”

น้ำตาของวิมลไหลอาบแก้มอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเจ็บปวด มันคือน้ำตาแห่งความโล่งใจ น้ำตาแห่งความเห็นใจ และน้ำตาแห่งความรักที่ยังคงมีอยู่ลึกๆ ในหัวใจ

“ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดอะไร” วิมลกล่าวเสียงสั่น “ทุกอย่างมัน… มันเจ็บปวดเกินไป”

“ผมรู้ครับ” ภาคินเงยหน้าขึ้นมองวิมล ดวงตาของเขาสื่อถึงความหวัง “แต่… ผมอยากขอโอกาสอีกครั้ง วิมล… โปรดให้โอกาสผมแก้ตัว ผมอยากให้เรากลับมาเป็นครอบครัวเหมือนเดิม… ให้มีผม วิมล และน้องพี… ผมอยากสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบขึ้นมาใหม่”

คุณหญิงอรทัยมองภาพเบื้องหน้าด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ว่าเธอได้พ่ายแพ้แล้ว ความลับของเธอถูกเปิดเผย อำนาจของเธอหมดสิ้น และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ความรักระหว่างภาคินกับวิมลนั้นแข็งแกร่งกว่าที่เธอเคยคิด

“คุณแม่ครับ” ภาคินหันไปมองมารดา “ผมขอโทษที่ทำให้คุณผิดหวัง แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายวิมลและลูกของเราอีกต่อไป”

คุณหญิงอรทัยมองลูกชายด้วยแววตาที่อ่อนลง เธอเห็นความจริงใจในดวงตาของเขา และเธอรู้ว่าเธอไม่สามารถขัดขวางความรักที่แท้จริงได้อีกแล้ว

“ฉัน… ฉันเข้าใจแล้ว” คุณหญิงอรทัยกล่าวเสียงแผ่วเบา “ฉัน… ฉันขอโทษ… วิมล”

วิมลหันไปมองคุณหญิงอรทัย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน การให้อภัยไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อเห็นความสำนึกผิดในแววตาของมารดาภาคิน และเมื่อรู้ว่าความจริงทั้งหมดได้ถูกเปิดเผย เธอก็รู้สึกว่าความแค้นที่มีอยู่เริ่มจะจางหายไป

“ฉัน… ฉันจะพยายามลืมเรื่องที่เกิดขึ้นนะคะ” วิมลกล่าว “แต่… มันอาจจะใช้เวลา”

ภาคินยิ้มออกมาอย่างโล่งอก เขาเอื้อมมือไปจับมือของวิมลอย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณครับวิมล”

ในที่สุด ความลับที่ถูกฝังกลบมานานกว่าสิบปี ก็ได้ถูกเปิดเผยออกมา ความจริงอันโหดร้ายได้นำพามาซึ่งความเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน ก็ได้นำพามาซึ่งการเยียวยาและการเริ่มต้นใหม่ ครอบครัวที่เคยแตกแยก กำลังจะกลับมาคืนดีกันอีกครั้ง แต่เส้นทางข้างหน้ายังคงมีความท้าทายรออยู่

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องโถงก็ถูกเปิดออกอย่างแรง บุรุษร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิท ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเขาสุกใสราวกับเพชฌฆาต และในมือของเขา คือเอกสารบางอย่างที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องตกใจ

“ขออภัยที่ขัดจังหวะนะครับ” เสียงทุ้มต่ำของบุรุษคนนั้นดังขึ้น “แต่ดูเหมือนว่า… ความลับทั้งหมดจะยังไม่ถูกเปิดเผยเสียทีเดียว”

วิมล ภาคิน และคุณหญิงอรทัย ต่างหันไปมองชายคนนั้นด้วยความประหลาดใจ เพราะไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีคนอื่นเข้ามาในสถานการณ์ที่อ่อนไหวเช่นนี้ และสิ่งที่เขาถือมานั้น… มันคืออะไรกันแน่?