โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 518 คำ
…ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเธอคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด แต่ก็เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เธอสวมใส่ชุดสีดำสนิท ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย
"คุณ… คุณคือใครคะ?" วิมลถามด้วยความสงสัย
หญิงสาวคนนั้นเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเธอที่เคยสวยงาม บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น และดวงตาของเธอ… มันเต็มไปด้วยความเศร้าที่ฝังลึก
"ฉัน… ฉันชื่อ… อลิสา" หญิงสาวคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "ฉัน… คือภรรยาเก่าของ… คุณภาคิน"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของวิมล เธอผงะถอยหลังไปอย่างแรง ภาคินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ถึงกับตะลึง ใบหน้าของเขาซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด
"อลิสา?" ภาคินเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อ "เป็นไปได้ยังไง? คุณ… คุณเสียชีวิตไปแล้วนี่?"
"นั่นคือสิ่งที่ทุกคนคิดค่ะ" อลิสาตอบด้วยรอยยิ้มที่เจ็บปวด "แต่… ฉันไม่ตาย… ฉันแค่… ถูกทิ้งให้ตาย"
วิมลยืนนิ่ง หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น อลิสา… ภรรยาเก่าของภาคิน… ที่เธอคิดว่าตายไปแล้ว… กลับมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอ
"ถูกทิ้งให้ตาย?" ภาคินถามด้วยความสับสน "คุณหมายความว่ายังไง?"
"ฉัน… ฉันถูกคนที่คุณไว้ใจที่สุด… ทิ้งให้ตาย" อลิสาเงยหน้าขึ้นสบตาภาคิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันถูก… คุณหญิงอรทัย… ทำร้าย"
คุณหญิงอรทัยที่นั่งอยู่บนโซฟา ถึงกับสะดุ้งโหยง เธอไม่เคยคิดเลยว่าอลิสาจะยังมีชีวิตอยู่ และกลับมาพร้อมกับความแค้น
"อะไรนะคะ? เป็นไปได้ยังไง?" คุณหญิงอรทัยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"เป็นไปได้ค่ะ… คุณหญิงอรทัย" อลิสากล่าวเสียงเย็น "คุณคิดว่าคุณได้กำจัดฉันไปแล้ว… แต่คุณคิดผิด"
อลิสาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เธอเล่าว่าเธอถูกคุณหญิงอรทัยวางแผนทำร้ายจนเกือบเสียชีวิต และถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง แต่โชคดีที่เธอได้รับการช่วยเหลือจากคนแปลกหน้า และเธอได้ตัดสินใจที่จะหายตัวไป เพื่อรอวันที่จะกลับมาแก้แค้น
"ฉัน… ฉันอยากจะแก้แค้นคุณภาคิน… ที่ทิ้งฉันไป" อลิสาเงยหน้ามองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ "และฉันก็อยากจะแก้แค้นคุณวิมล… ที่เข้ามาแย่งสามีของฉันไป"
วิมลยืนนิ่ง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาอีกครั้ง ความสุขที่เพิ่งจะได้มา กำลังจะถูกพรากไปอีกครั้ง
"แต่… ฉันก็เข้าใจ" อลิสาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "ว่าคุณภาคิน… ไม่ได้ทิ้งฉันไป… เขาถูกคุณหญิงอรทัยหลอกลวงเหมือนกัน"
"อลิสา… ฉัน… ฉันขอโทษ" ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย"
"แล้ว… แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปคะ?" วิมลถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ฉัน… ฉันอยากจะขอให้คุณวิมล… ให้อภัยฉัน" อลิสาเงยหน้ามองวิมล "ฉันรู้ว่าฉันทำผิด… แต่… ฉันก็เจ็บปวดไม่แพ้คุณ"
วิมลมองไปที่อลิสา เธอเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของอลิสา และเธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเดียวกัน
"ฉัน… ฉันเข้าใจค่ะ" วิมลกล่าว "และ… ฉันก็ให้อภัยคุณ"
คำพูดของวิมลทำเอาอลิสาทึ่งไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าวิมลจะใจดีขนาดนี้
"ขอบคุณค่ะ… คุณวิมล" อลิสา กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
คุณหญิงอรทัย มองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่สับสน เธอได้เห็นความเจ็บปวดของอลิสา และเธอได้เห็นความเมตตาของวิมล
"คุณหญิงอรทัยคะ" อลิสาหันไปมองคุณหญิงอรทัยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น "ฉันจะไม่มีวันลืมสิ่งที่คุณทำกับฉัน"
คุณหญิงอรทัย ถึงกับตัวสั่น เธอรู้ว่าเธอจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอทำ
ภาคิน กอดวิมลไว้แน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณอีกต่อไป วิมล"
วิมล ซบหน้ากับอกภาคิน เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา
"ฉันรักคุณนะภาคิน" วิมลกล่าว
"ผมก็รักคุณ วิมล… รักคุณตลอดไป" ภาคินตอบ
ในที่สุด… ความลับทั้งหมดก็ถูกเปิดเผย… ความเจ็บปวดทั้งหมดก็ได้ถูกเยียวยา… และความรักที่แท้จริง ก็ได้กลับคืนมา…
ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ… พร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยความรักที่แท้จริง…
แต่… เมื่อไหร่ที่ความสุขจะสมบูรณ์… หากยังมีเงาแห่งอดีตคอยตามหลอกหลอน…
ทันใดนั้นเอง… เสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น… ปลายสายคือ… โรงพยาบาล…
"ครับ… ครับ… ผมเข้าใจแล้วครับ" ภาคินวางสายโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"มีอะไรเหรอคะภาคิน?" วิมลถามด้วยความเป็นห่วง
"น้องพี… เกิดอุบัติเหตุ…" ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "หมอบอกว่า… อาการสาหัส…"
วิมลถึงกับช็อกไปทั้งตัว เธอวิ่งไปที่ห้องของน้องพีทันที…
รักลวงชะตากรรมกลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก