ตอนที่ 2 — ข้อเสนอที่ไม่มีทางปฏิเสธ
โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 811 คำ
เสียงยางรถที่บดกับพื้นถนนสะท้อนเข้ามาในโสตประสาทของอรุณรัศมีไม่หยุดหย่อน แม้ว่าตอนนี้เธอจะนั่งอยู่ในรถคันหรูสีดำสนิทของราม ผู้ชายที่เพิ่งจะช่วยชีวิตเธอจากกลุ่มคนร้ายที่ไล่ล่าอย่างไม่ลดละ แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความสับสนปนเปกับความกลัวมากกว่าความโล่งใจ
ตลอดระยะทางกว่าชั่วโมงที่ผ่านมา รามขับรถด้วยความเร็วสูงราวกับพายุ โดยไม่ปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำเดียว มีเพียงสายตาคมกริบที่คอยกวาดมองถนนข้างหน้า และบางครั้งก็เหลือบมองมาที่เธอเพียงแวบเดียว ราวกับจะประเมินสถานการณ์ หรือไม่ก็… ประเมินตัวเธอ
“คุณ… คุณรามคะ” เธอเอ่ยเรียกเขา เสียงสั่นเล็กน้อย ไม่รู้จะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไรดี
รามเหลือบตามามองเธอเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไปมองถนน “มีอะไร?”
“ทำไม… ทำไมคุณถึงช่วยฉันคะ?” คำถามนั้นหลุดออกจากปากเธอไปอย่างไม่ทันตั้งตัว หัวใจเต้นระรัวด้วยความคาดหวังคำตอบ
รามเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำถาม หรือไม่ก็… กำลังตัดสินใจว่าจะตอบเธอด้วยความจริงมากน้อยแค่ไหน
“พวกมันอาจจะเป็นอันตรายต่อธุรกิจของฉัน” เขาตอบ เสียงเรียบเย็น ไม่มีอารมณ์ใดๆ เจือปน
คำตอบนั้นทำให้อรุณรัศมีขมวดคิ้ว เธอรู้สึกว่าคำตอบนั้นฟังดูไม่สมเหตุสมผลเท่าที่ควร คนที่ไล่ล่าเธออย่างเอาเป็นเอาตายนั้น อาจจะเป็นแค่พวกที่มาทวงหนี้จากสามีที่เสียชีวิตไปแล้วของเธอ หรือไม่ก็… มีเรื่องอื่นที่ลึกซึ้งกว่านั้น
“แต่… พวกเขาเป็นใครคะ? แล้วทำไมถึงอยากได้ชีวิตฉัน?” เธอถามต่อ พยายามรวบรวมความกล้า
รามถอนหายใจเบาๆ “เรื่องนั้น… เธอไม่จำเป็นต้องรู้”
น้ำเสียงของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ต้องการให้เธอเซ้าซี้อีกต่อไป อรุณรัศมีจึงเลือกที่จะเงียบ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
รถคันหรูเลี้ยวเข้าสู่ถนนส่วนบุคคลที่ทอดยาวเข้าไปในอาณาบริเวณอันกว้างใหญ่ ต้นไม้ใหญ่สองข้างทางให้บรรยากาศที่ดูน่าเกรงขาม ด้านหน้าคือคฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่า สร้างด้วยสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานความหรูหราและความแข็งแกร่งเข้าไว้ด้วยกัน ไฟสว่างไสวจากโคมไฟรอบคฤหาสน์ส่องสะท้อนกับหยาดฝนที่ยังคงโปรยปราย เป็นภาพที่สวยงาม แต่ก็แฝงไปด้วยความเย็นยะเยือก
“ถึงแล้ว” รามเอ่ยขึ้น พร้อมกับจอดรถหน้าทางเข้าคฤหาสน์
เมื่อประตูรถเปิดออก อรุณรัศมีก็ก้าวลงมายืนอย่างตะลึงงันกับความอลังการของสถานที่แห่งนี้ เธอมองไปรอบๆ คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตมโหฬารราวกับพระราชวัง และดูเหมือนจะตั้งอยู่โดดเดี่ยว ห่างไกลจากผู้คน
“นี่… นี่คือบ้านของคุณเหรอคะ?” เธอถามเสียงแผ่วเบา
รามเพียงแค่พยักหน้า ก่อนจะเดินนำเธอเข้าไปในตัวอาคาร
ภายในคฤหาสน์ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง ผนังประดับด้วยภาพวาดศิลปะอันล้ำค่า ท่ามกลางความโอ่อ่าและหรูหรานี้ กลับให้ความรู้สึกที่เย็นชาและว่างเปล่า ราวกับไม่มีใครอาศัยอยู่จริง
“คุณ… คุณอยากให้ฉันทำอะไรคะ?” อรุณรัศมีถามเมื่อรามหยุดยืนอยู่กลางโถงใหญ่
รามหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาสีนิลของเขากวาดมองสำรวจร่างของเธออย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจของเธอหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม
“ฉันจะให้เธอ… อยู่ที่นี่”
“อยู่… อยู่ที่นี่?” เธอทวนคำด้วยความไม่เข้าใจ
“ใช่… เธอจะอยู่ที่นี่กับฉัน” รามพูดต่อ น้ำเสียงหนักแน่น ชัดเจน “ฉันจะให้ที่พักพิง อาหาร และความปลอดภัย… แต่… เธอต้องแลกกับบางสิ่ง”
อรุณรัศมีจ้องมองเขาด้วยความหวาดระแวง “แลกกับอะไรคะ?”
รามเดินเข้ามาใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง ใบหน้าของเขานิ่งเฉย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววบางอย่างที่ทำให้อรุณรัศมีรู้สึกหนาวสั่น
“เธอ… ต้องเป็นของฉัน”
คำพูดนั้นดังสนั่นหวั่นไหวในโสตประสาทของอรุณรัศมี ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ เธออ้าปากค้าง มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อ
“หมายความว่ายังไงคะ? เป็น… เป็นของคุณ?”
“ใช่… เธอต้องมาเป็นผู้หญิงของฉัน… เป็นเมียของฉัน” รามพูดต่อ น้ำเสียงยังคงเรียบเย็น แต่แฝงด้วยความหนักแน่นเด็ดขาด “ฉันจะปกป้องเธอและลูกในท้อง… แต่เธอต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน… ตลอดไป”
อรุณรัศมีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างไปรอบๆ ความคิดของเธอตีกันยุ่งเหยิง เธอหนีตายมาทั้งคืน เพื่ออะไร? เพื่อมาเจอข้อเสนอที่เลวร้ายยิ่งกว่า?
“ไม่… ฉัน… ฉันทำแบบนั้นไม่ได้!” เธอปฏิเสธเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ “ฉัน… ฉันยังมีลูก… ฉันจะ… ฉันจะหนีไปได้”
“เธอคิดว่าเธอจะหนีจากฉันไปได้เหรอ?” รามหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นชาและน่ากลัว “คนที่ไล่ล่าเธอ… พวกนั้นก็เป็นคนของฉัน… ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ… และฉันก็รู้ว่าเธอไม่มีทางหนีไปไหนได้”
คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจของอรุณรัศมี เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่เธอหนีมาตลอดคืน จะเป็นน้ำมือของเขาเอง! ราม… เขาคือคนที่บงการทุกอย่าง!
“คุณ… คุณทำแบบนี้ทำไม?” เธอถามเสียงสั่น
“เพราะฉันต้องการเธอ” รามตอบตรงๆ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา “ฉันเห็นเธอ… และฉันตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องเป็นของฉัน”
ความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่ อรุณรัศมีมองไปรอบๆ คฤหาสน์อันใหญ่โตนี้ ราวกับเป็นกรงทองที่สวยงาม แต่ก็กักขังเธอไว้ เธอไม่มีทางเลือกอื่น ไม่มีใครให้พึ่งพา
“ฉัน… ฉันต้องคิดดูก่อน…” เธอเอ่ยขอเวลา
“เธอไม่มีเวลาให้คิด” รามเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง จนแทบจะชิดกัน เขาช้อนคางของเธอขึ้น ให้สบตากับดวงตาของเขา “เธอต้องตอบฉันตอนนี้… ระหว่างชีวิตที่ปราศจากความปลอดภัย… กับชีวิตที่ปลอดภัยภายใต้การคุ้มครองของฉัน… แม้ว่ามันจะมีความหมายที่แตกต่างออกไปก็ตาม”
อรุณรัศมีหลับตาลง น้ำตาไหลรินลงมาบนแก้ม ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้าใส่เธออย่างจัง เธอไม่มีทางเลือก… ชีวิตของเธอและลูกน้อยที่ยังไม่ลืมตาดูโลก สำคัญที่สุด
“ตกลง…” เธอเอ่ยตอบเสียงแผ่วเบา แทบจะไม่ได้ยิน “ฉัน… ตกลง”
ใบหน้าของรามปรากฏรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก มันเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนชัยชนะ แต่กลับแฝงไปด้วยความลึกลับที่น่าหวาดหวั่น
“ดีมาก…” เขากระซิบข้างหูเธอ “ยินดีต้อนรับสู่ชีวิตใหม่ของเธอ… อรุณรัศมี”
เขาปล่อยคางของเธอเป็นอิสระ ก่อนจะเดินนำเธอไปยังบันไดใหญ่ ซึ่งมีหญิงชราคนหนึ่งยืนรออยู่
“คุณหญิง…” รามเอ่ยเรียกหญิงชราคนนั้น “นี่คืออรุณรัศมี… เธอจะมาอยู่ที่นี่”
หญิงชราในชุดเรียบร้อย ก้มศีรษะเล็กน้อย มองมาที่อรุณรัศมีด้วยสายตาที่ประเมิน
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณหนู”
อรุณรัศมีได้แต่พยักหน้ารับอย่างอึ้งๆ เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเดินเข้าสู่เขาวงกตที่ไร้ทางออก
“คุณหญิงจะดูแลเธอเอง… ส่วนฉัน… มีเรื่องต้องจัดการ” รามพูดทิ้งท้าย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อรุณรัศมีเผชิญหน้ากับโลกใบใหม่ที่เขาได้สร้างขึ้น… โลกที่เธอต้องยอมแลกทุกอย่าง เพื่อมีชีวิตรอด
เมื่อก้าวเท้าขึ้นบันไดไป อรุณรัศมีก็รู้สึกได้ถึงสายตาของเหล่าคนรับใช้ที่มองมาที่เธออย่างพิจารณา ราวกับเธอเป็นสิ่งแปลกปลอมที่เพิ่งเข้ามาในบ้านหลังนี้
นี่คือจุดจบของการหลบหนี… หรือนี่คือจุดเริ่มต้นของพันธนาการ?
แม่เลี้ยงเดี่ยวกลายเป็นเมียจำเป็นที่ไม่มีวันลืม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก