ตอนที่ 9 — รอยร้าวที่มองไม่เห็น

เอกสารในมือของอรุณรัศมีสั่นไหวราวกับจะหลุดลอยไป รามจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้เธอ? ทำไม? ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ เธอจำได้ดีถึงวันเวลาอันยากลำบากในโรงพยาบาล ค่าใช้จ่ายที่สูงลิ่ว และความสิ้นหวังที่เธอเคยเผชิญ

ขณะนั้นเอง รามก็หันกลับมา ‌เขาเห็นใบหน้าซีดเผือดของอรุณรัศมี และมือที่กำลังถือเอกสารบางอย่างอยู่ แววตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นทันที

"เธอทำอะไร?" เสียงของรามเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

อรุณรัศมีรีบซ่อนเอกสารไว้ข้างหลัง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว "ฉัน... ฉันแค่เห็นมันหล่นออกมา" เธออ้าง

รามเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว ​"ให้ฉันดู" เขาเอ่ย

"ไม่ค่ะ! ฉัน... ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร" เธอพยายามปัดป้อง

แต่รามไม่ยอม เขาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ราวกับจะบีบให้หลุด "บอกมา! ‍เธอเห็นอะไร?"

อรุณรัศมีรู้สึกหวาดกลัวกับท่าทีของเขา แต่ในขณะเดียวกัน ความอยากรู้ก็ยิ่งทวีคูณ "ฉันเห็น... ใบเสร็จค่ารักษาพยาบาล... แล้วก็ชื่อคุณ..."

ใบหน้าของรามเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม เขาปล่อยมือจากข้อมือของเธอ แล้วก้มลงไปหยิบเอกสารที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา ‌มันคือเอกสารฉบับเดียวกัน เธอเห็นเขาสูดหายใจลึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอ

"เธอไม่ควรมายุ่งเรื่องของฉัน" รามพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเหนื่อยล้า "มันไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอ"

"ไม่มีประโยชน์เหรอคะ?" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น "คุณช่วยชีวิตฉันไว้... แล้วยังจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ฉันอีก... ‍ทั้งๆ ที่เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน... มันไม่มีประโยชน์กับฉันยังไงคะ?"

"เธอคิดว่าฉันช่วยเธอเพราะความใจดีงั้นเหรอ?" รามถามกลับ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "เธอคิดผิดแล้ว"

"แล้วทำไมคะ?" อรุณรัศมีถาม น้ำตาเริ่มคลอ ​"บอกฉันที... ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น?"

รามมองเธออยู่ครู่หนึ่ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลังเล ก่อนจะพูดออกมาอย่างช้าๆ "เพราะ... เธอคือคนที่ฉันต้องชดใช้"

"ชดใช้? ชดใช้เรื่องอะไรคะ?" อรุณรัศมีถามด้วยความงุนงง

รามถอนหายใจยาว ​"อุบัติเหตุวันนั้น... มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุธรรมดา" เขาเริ่มเล่า "มีคนสั่งให้มันเกิดขึ้น... และคนที่สั่ง... ก็คือคนที่ใกล้ตัวเธอที่สุด... คนที่เธอไว้ใจที่สุด"

คำพูดนั้นทำให้อรุณรัศมีแทบยืนไม่อยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ​ปล่อยให้ต้นกล้าที่กำลังตื่นขึ้นมามองดูเหตุการณ์อย่างงุนงง "คุณ... คุณหมายถึงใครคะ?"

รามเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าภายนอกผ่านหน้าต่างบานใหญ่ "พ่อของเธอ... เป็นคนสั่งให้เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น"

"ไม่จริง!" อรุณรัศมีตะโกนเสียงดัง น้ำตาไหลพราก "พ่อของฉันไม่มีทางทำแบบนั้น! คุณกำลังโกหก!"

"ฉันไม่ได้โกหก" รามยืนยันเสียงหนักแน่น "พ่อของเธอ... ต้องการให้เธอเจ็บปวด... เพราะเขาคิดว่าเธอเป็นต้นเหตุของความโชคร้ายในชีวิตของเขา"

อรุณรัศมีไม่สามารถรับฟังอะไรได้อีก เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา พ่อของเธอ... พ่อที่เธอเคยรักและเคารพ กลับเป็นคนสั่งให้เธอต้องเผชิญกับอุบัติเหตุอันเลวร้ายเช่นนี้

"แล้ว... แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"เพราะ... ฉันคือคนที่พ่อของเธอจ้างมา... ให้ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บ" รามสารภาพออกมาอย่างเจ็บปวด "แต่... ฉันเปลี่ยนใจ"

อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความไม่เชื่อ "คุณ... คุณเป็นคนสั่งให้เกิดอุบัติเหตุ?"

"ไม่!" รามรีบแก้ "ฉัน... ฉันถูกจ้างมา... แต่ฉันไม่ได้ทำร้ายเธอ... ฉันเพียงแต่... ปล่อยให้มันเกิดขึ้น... และฉันก็... ช่วยเธอไว้"

เขาเล่าต่อว่า เขาถูกว่าจ้างจากพ่อของอรุณรัศมีให้ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บสาหัส เพื่อเป็นการ "สั่งสอน" หรือ "แก้แค้น" อะไรบางอย่างที่เขาไม่ได้ลงรายละเอียด แต่เมื่อเขาไปถึงที่เกิดเหตุ และเห็นสภาพของอรุณรัศมี เขาก็รู้สึกผิด เขาจึงตัดสินใจช่วยเหลือเธอ และรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมด เพื่อเป็นการไถ่โทษ

"ฉันรู้ว่ามันสายไปแล้ว... และเธออาจจะเกลียดฉัน" รามพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "แต่ฉันอยากให้เธอรู้... ว่าฉันไม่ได้ต้องการให้เธอเจ็บปวด... ฉันเพียงแต่... ต้องการชดใช้ในสิ่งที่ฉันเคยทำ"

อรุณรัศมีมองใบหน้าของราม เธอเห็นความเจ็บปวด ความรู้สึกผิด และความรักที่ซ่อนเร้นอยู่ในดวงตาของเขา เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อเขาดีหรือไม่ แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ โลกทั้งใบของเธอได้เปลี่ยนไปแล้ว ความลับที่รามปกปิดไว้ มันยิ่งใหญ่กว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้เสียอีก

เธอหันกลับไปมองต้นกล้าที่กำลังมองเธอด้วยสายตาใสซื่อ รามช่วยเหลือเธอไว้... แต่ก็เพราะเขาเป็นส่วนหนึ่งของแผนร้ายของพ่อเธอ... และตอนนี้ เธอก็ติดอยู่ในวังวนของความลับและความแค้นนี้... เธอจะหาทางหลุดพ้นไปได้อย่างไร?