ตอนที่ 14 — พายุแค้นที่โหมกระหน่ำ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงตะโกนก้องของรามดังขึ้นในความมืด ราวกับจะฉีกกระชากความเงียบสงัดที่ปกคลุมอยู่ อรุณรัศมียืนนิ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าตัวเองกำลังจะถูกพาขึ้นรถบัส แต่แล้วร่างสูงใหญ่ของรามก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ ราวกับภูตผีปีศาจที่หลุดออกมาจากฝันร้าย

“คุณราม!” ‌เสียงของอรุณรัศมีสั่นเครือ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะตามมาเจอเร็วขนาดนี้ “คุณต้องการอะไรกันแน่!”

“ฉันต้องการเธอ...อรุณรัศมี” รามเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาของเขามองสำรวจเธออย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับจะแน่ใจว่าเธอปลอดภัย “ทำไมเธอถึงจะหนีไป? บอกฉันมาสิ!”

“ฉัน...ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะ!” ​อรุณรัศมีกล่าวเสียงดัง น้ำตาคลอเบ้า “คุณทำให้ฉันตกอยู่ในอันตรายตลอดเวลา! ฉันกลัว...กลัวว่าลูกจะเป็นอะไรไป!”

“อันตราย? ฉันปกป้องเธออยู่! ไม่มีใครกล้าทำอะไรเธอได้ตราบใดที่เธอยังอยู่กับฉัน!” รามกล่าวอย่างหงุดหงิด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมองเขาเป็นศัตรู

“ปกป้อง? ‍หรือจับฉันเป็นตัวประกัน!” อรุณรัศมีสวนกลับ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ “คุณไม่เคยถามความรู้สึกฉันเลย! คุณไม่เคยเข้าใจเลยว่าฉันรู้สึกอย่างไร!”

“ฉันทำทุกอย่างเพื่อเธอ!” รามเริ่มเสียงดังขึ้น “ฉันช่วยชีวิตเธอไว้! ฉันดูแลเธอ! ‌ฉันให้ที่พักพิง! แล้วนี่เธอจะทิ้งฉันไปแบบนี้งั้นเหรอ!”

“ฉันไม่ได้ทิ้งคุณ! ฉันแค่ต้องการชีวิตที่สงบสุข! ชีวิตที่ปลอดภัยสำหรับลูก!” อรุณรัศมีกล่าวเสียงสั่นเครือ “คุณมันอันตรายเกินไป! คุณคือโลกของความมืด! ฉันไม่อยากให้ลูกต้องเติบโตมาในโลกใบนั้น!”

คำพูดของอรุณรัศมีเสียดแทงเข้าไปในใจของราม ‍เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะมองเขาในแง่ร้ายถึงเพียงนี้ เขาพยายามจะคว้าแขนเธอไว้ แต่อรุณรัศมีสะบัดออกอย่างแรง

“อย่าแตะต้องตัวฉัน!” เธอตะโกนลั่น “ฉันเกลียดคุณ!”

คำว่า “เกลียด” ราวกับมีดที่กรีดแทงใจราม เขาถอยหลังไปอย่างเสียหลัก ​ภาพของเธอที่กำลังวิ่งหนีไปในความมืด ทำให้เขายิ่งรู้สึกผิด เขาไม่เคยเห็นเธอในสภาพที่หวาดกลัวเขาถึงเพียงนี้

ขณะที่รามยังคงยืนตะลึงกับคำพูดของอรุณรัศมี เสียงปืนก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว!

“อ๊ากกก!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังมาจากกลุ่มลูกน้องของราม พวกเขาถูกโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว!

“อะไรกันวะเนี่ย!” รามตะโกนลั่น เขาหันไปมองต้นเสียง ​พบกลุ่มคนร้ายติดอาวุธครบมือกำลังรุมยิงเข้ามาอย่างไม่ยั้ง

“พวกแกมาจากไหน!” รามชักปืนพกคู่ใจขึ้นมาตอบโต้

“แกจะไม่มีวันได้มีความสุขอีกต่อไป ราม!” เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางเสียงปืน “แกมันก็แค่ไอ้หมาป่าในคราบมนุษย์! ฉันจะทำลายทุกอย่างที่แกมี!”

รามจำเสียงนั้นได้ดี...มันคือเสียงของ “คีรี” ศัตรูตัวฉกาจของเขา ​ผู้ที่เคยพยายามจะโค่นล้มอำนาจของเขามาตลอด

“คีรี!” รามคำรามด้วยความโกรธแค้น “แกกล้าดียังไงมาที่นี่!”

“ฉันมาเอาคืน! แกทำครอบครัวฉันพินาศ! วันนี้ฉันจะทำให้แกเจ็บปวดกว่าที่ฉันเคยเจ็บ!” คีรีหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

อรุณรัศมีที่กำลังจะวิ่งหนีไป กลับต้องหยุดชะงัก เธอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอรีบวิ่งกลับมาหาลูกชายตัวน้อยที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่

“น้ำมนต์! มานี่ลูก!” อรุณรัศมีอุ้มลูกชายขึ้นแนบอก เธอพยายามหลบหลีกกระสุนปืนที่สาดกระเซ็นมาอย่างไม่ยั้ง

รามเห็นอรุณรัศมีและลูกชายตกอยู่ในอันตราย เขารีบพุ่งเข้าไปหาเธอทันที แม้ว่าเขาจะกำลังสู้กับคีรีอยู่ก็ตาม

“ถอยไป! อรุณรัศมี! หลบไป!” รามตะโกนเสียงดัง เขาปะทะเข้ากับคีรีอย่างดุเดือด ปืนในมือของทั้งสองฝ่ายดังสนั่นหวั่นไหว

“แกจะปกป้องพวกมันไม่ได้ตลอดไปหรอก ราม!” คีรีตะคอก “ฉันจะทำให้แกเสียใจที่เกิดมา!”

การต่อสู้ดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ รามต่อสู้ด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี เขาต้องปกป้องอรุณรัศมีและลูกชายของเขาให้ได้ เขารู้ดีว่าคีรีจะไม่หยุดแค่นี้ เขาจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อทำลายเขา

“อรุณรัศมี! รีบพาเด็กไป!” รามตะโกนบอกเธอขณะที่กำลังต่อสู้กับคีรีอย่างดุเดือด

อรุณรัศมีพยักหน้า เธอรีบอุ้มลูกชายวิ่งหนีไปในความมืด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคีรีถึงต้องการแก้แค้นราม แต่สิ่งที่เธอรู้คือ เธอและลูกต้องปลอดภัย

ท่ามกลางเสียงปืนและเสียงตะโกน รามยังคงต่อสู้กับคีรีอย่างดุเดือด เขาต้องจบเรื่องนี้ให้ได้ เขาต้องปกป้องคนที่เขารัก

“แกจะไม่มีวันได้ตัวเธอไป!” รามตะคอกใส่คีรี “เธอคือผู้หญิงของฉัน!”

“ผู้หญิงของแก? ฮ่าๆๆ! แกมันโง่! เธอไม่ได้รักแกหรอก! เธอแค่กลัวแก!” คีรีหัวเราะเยาะ

คำพูดของคีรีทำให้รามชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหันไปมองอรุณรัศมีที่กำลังวิ่งหนีไปในความมืด หัวใจของเขารู้สึกเจ็บปวด รามไม่แน่ใจอีกต่อไปว่าความรู้สึกของอรุณรัศมีที่มีต่อเขาคืออะไรกันแน่

แต่ถึงแม้จะสับสน เขาก็ยังคงตัดสินใจที่จะต่อสู้ต่อไป เขาต้องเอาชนะคีรีให้ได้ เขาต้องปกป้องคนที่เขารัก...ถึงแม้ว่าเธออาจจะไม่ได้รักเขาก็ตาม

การต่อสู้จบลงด้วยชัยชนะของราม แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการบาดเจ็บสาหัสของลูกน้องหลายคน และทำให้รามรู้ว่าศัตรูของเขายังคงมีอยู่ และพร้อมที่จะโจมตีเขาได้ทุกเมื่อ

อรุณรัศมีหายตัวไปอีกครั้ง ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย รามยืนมองความว่างเปล่าตรงหน้า เขาไม่รู้ว่าเธอจะไปที่ไหน จะปลอดภัยหรือไม่

“อรุณรัศมี...เธออยู่ที่ไหน...” รามพึมพำ เขารู้สึกถึงความผิดหวังและความเจ็บปวดอีกครั้ง แต่คราวนี้ มันมาพร้อมกับความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่าเดิม

เขาต่อสู้เพื่อปกป้องเธอ...เพื่อปกป้องหัวใจของเขาที่กำลังถูกเธอครอบครอง...แต่ดูเหมือนว่า...เขาจะทำร้ายเธอเสียเอง...