ตอนที่ 15 — การจากลาอย่างเงียบงัน

ลมเย็นยามค่ำคืนพัดโชยมาแผ่วเบา พาเอากลิ่นอายของความเปลี่ยนแปลงมาด้วย เธอเดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่นั้นอย่างเงียบเชียบ โดยไม่หันกลับไปมอง แม้ว่าภายในใจจะยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง แต่บัดนี้มันได้ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งกว่าเดิม

"ฉันต้องไป... ไปให้ไกลที่สุด" เธอพึมพำกับตัวเองขณะที่ก้าวเดินไปบนทางเท้าที่ว่างเปล่า ‌แสงไฟสลัวๆ จากเสาไฟริมทางส่องกระทบใบหน้าของเธอ ทำให้เห็นร่องรอยของคราบน้ำตาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ แต่แววตาของเธอบัดนี้กลับฉายประกายแห่งความแน่วแน่

เธอรู้ดีว่าการปรากฏตัวของเธอในตอนนี้ อาจจะทำให้แผนการของแพรวและนนท์ต้องสะดุด และนั่นอาจจะเป็นอันตรายต่อตัวเธอเอง

"ฉันต้องการเวลา... เวลาที่จะคิดทบทวนและวางแผน" ความคิดนี้เริ่มชัดเจนขึ้นในหัว ​การเผชิญหน้ากับพวกเขาทันที อาจจะยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มองดูรายชื่อติดต่อทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เพื่อนฝูง ครอบครัว... ทุกคนดูเหมือนจะห่างไกลออกไปเรื่อยๆ

"ไม่มีใครที่จะเข้าใจฉันได้ตอนนี้" เธอตัดสินใจ "มีเพียงตัวฉันเองเท่านั้น ‍ที่จะพาตัวเองผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้"

เธอเดินไปยังสถานีขนส่งที่อยู่ไม่ไกลนัก บรรยากาศที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเดินทาง เสียงประกาศของผู้ควบคุมการเดินรถ เสียงล้อเลื่อนของกระเป๋าเดินทาง เสียงพูดคุยของผู้คน... ทุกอย่างดูเหมือนจะเลือนลางไปเสียหมด

เธอเลือกตั๋วไปยังเมืองที่ห่างไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ โดยไม่บอกใครสักคำ

"ฉันจะหายไป... หายไปจากชีวิตของพวกเธอ" ‌เธอพูดเสียงแผ่วเบา ราวกับจะสั่งลาทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา

ในขณะที่เธอต่อคิวซื้อตั๋ว เธอก็นึกถึงใบหน้าของพ่อแม่ ความผิดหวังที่อาจจะเกิดขึ้นเมื่อพวกเขารู้ว่าเธอหายตัวไป แต่เธอก็รู้ว่านี่คือสิ่งเดียวที่เธอต้องทำ เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง และเพื่อการเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะมาถึง

"พ่อกับแม่... หนูขอโทษ" ‍เธอเอ่ยคำขอโทษในใจ "แต่หนูต้องทำ"

เธอโบกแท็กซี่คันหนึ่งที่จอดรออยู่ และบอกจุดหมายปลายทางไปยังที่พักที่เธอจองไว้ล่วงหน้าอย่างเร่งรีบ

เมื่อรถเคลื่อนตัวออกจากสถานีขนส่ง เธอก็หันกลับไปมองภาพของเมืองที่เธอจากมาเป็นครั้งสุดท้าย

"ลาก่อน... ทุกสิ่งทุกอย่าง"

เธอหลับตาลง ปล่อยให้หยาดน้ำตาที่ยังคงเหลืออยู่ ไหลรินลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเป็นน้ำตาที่ผสมผสานไปด้วยความเศร้า ​ความโกรธ และความมุ่งมั่น

เธอรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังได้รับบางสิ่งบางอย่างกลับคืนมา

นั่นคือพลังที่จะสู้ และความหวังที่จะได้ทุกอย่างกลับคืนมา

เมื่อมาถึงที่พัก เธอรีบเปิดกระเป๋าที่เตรียมมาอย่างดี สิ่งที่อยู่ภายในไม่ใช่เสื้อผ้าสวยหรู หรือของมีค่า ​แต่เป็นอุปกรณ์บางอย่างที่เธอต้องใช้สำหรับการสืบหาข้อมูล

"ฉันจะเริ่มจากตรงนี้" เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา เปิดหน้าว่างเปล่า และเริ่มเขียนบันทึกแรกของเธอ

"วันนี้... ฉันได้เริ่มต้นชีวิตใหม่"

เธอใช้เวลาหลายวันในการทบทวนทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น การถูกแพรวหักหลัง นนท์ที่อยู่เบื้องหลังความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน ความลับของเขาที่เธอยังไม่รู้

เธอเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจของแพรว ​และธุรกิจของนนท์ พยายามเชื่อมโยงจุดต่างๆ เข้าด้วยกัน

"มันต้องมีอะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงพวกเขาทั้งสองคนเข้าด้วยกัน" เธอคิด

เธอใช้เวลากับคอมพิวเตอร์อย่างหนัก ค้นหาข้อมูลออนไลน์ ตรวจสอบเอกสารต่างๆ ที่เธอได้เตรียมมา

ทุกๆ ข้อมูลที่เธอได้รับ มันเหมือนชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่ค่อยๆ ต่อเข้ากัน

เธอพบว่าธุรกิจของแพรวประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนักจริงๆ และกำลังจะล้มละลาย

แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่านั้น คือเธอพบว่ามีบริษัทแห่งหนึ่งที่กำลังจะเข้ามาช่วยเหลือธุรกิจของแพรวอย่างเร่งด่วน

และบริษัทนั้น... มีความเกี่ยวโยงบางอย่างกับครอบครัวของนนท์

"ฉันรู้แล้ว... นี่แหละคือสิ่งที่ฉันกำลังตามหา" เธออุทานด้วยความตื่นเต้น

เธอเริ่มเห็นภาพรวมของแผนการที่แพรวและนนท์กำลังดำเนินอยู่

เธอเชื่อว่านนท์กำลังใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ของครอบครัวเธอ เพื่อให้ได้สิ่งที่เขาต้องการ

แต่สิ่งที่เขาต้องการคืออะไรกันแน่?

เธอเริ่มสงสัยในตัวนนท์มากขึ้นเรื่อยๆ ความจริงที่เขาซ่อนเร้นอยู่ มันอาจจะน่ากลัวกว่าที่เธอเคยคิด

ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับการค้นหาข้อมูล เธอก็ได้รับข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก

"เธอคิดว่าจะหนีไปได้ตลอดเลยเหรอ?"

หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตกใจ

"ใคร... ใครส่งข้อความมา" เธอพึมพำ

เธอพยายามตรวจสอบเบอร์โทรศัพท์ แต่ก็ไม่พบข้อมูลใดๆ

"พวกเขารู้แล้วเหรอ ว่าฉันอยู่ที่นี่" ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้น

เธอรู้ดีว่าการหายตัวไปของเธอ อาจจะไม่ใช่การจากลาอย่างเงียบงันอย่างที่เธอตั้งใจไว้

เธอกำลังตกเป็นเป้าหมาย

และแผนการแก้แค้นของเธอกำลังจะถูกเปิดเผย ก่อนที่เธอจะพร้อม

แต่ถึงแม้จะมีความกังวล เธอก็ยังคงไม่ยอมแพ้

"ถ้าพวกแกคิดว่าจะหยุดฉันได้... คิดผิดแล้ว" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว

เธอจะใช้ทุกวิถีทางที่จะเปิดเผยความจริงนี้

เธอจะกลับมา... และจะทำให้พวกเขาทุกคนเสียใจ

แต่ก่อนที่จะทำเช่นนั้น เธอต้องแน่ใจว่าเธอจะปลอดภัย

และต้องแน่ใจว่าเธอจะพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งใหญ่

เธอปิดคอมพิวเตอร์ลง เก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว

"ฉันต้องออกไปจากที่นี่... ตอนนี้เลย"

เธอก้าวออกจากห้องพักด้วยความเร่งรีบ

หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความกลัว แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

การจากลาอย่างเงียบงันของเธอ... อาจจะไม่เงียบสงบอย่างที่คิด

เพราะมีใครบางคนกำลังเฝ้ามองเธออยู่

และกำลังรอเวลาที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง