"หากเธอไม่ทำตามที่ฉันบอก...ทุกอย่างจะถูกเปิดเผย" เสียงเยือกเย็นจากปลายสายที่ดังขึ้น ทำให้แพรวาตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่รู้ว่าคนที่กำลังพูดด้วยเป็นใคร และเขารู้เรื่องความลับของเธอและนนท์ได้อย่างไร
"คุณ...คุณต้องการอะไร?" แพรวาถามเสียงสั่น เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นจนเกินไป
"ฉันต้องการให้เธอกลับไป...และชดใช้ในสิ่งที่เธอได้ทำลงไป" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "ฉันจะให้เวลาเธอ...สามวัน...หากเธอไม่ทำ...ฉันจะปล่อยข่าวทั้งหมดออกไป...และเธอจะไม่มีวันได้ในสิ่งที่เธอต้องการอีกต่อไป"
สิ้นเสียงปลายสาย แพรวาก็วางโทรศัพท์ลงทันที มือของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอหอบหายใจอย่างหนัก ความคิดในหัวของเธอตีกันยุ่งเหยิง ใครคือคนนี้? และเขาต้องการให้เธอชดใช้อะไร?
เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก เห็นแสงไฟยามค่ำคืนของเมืองหลวงที่ส่องประกาย แต่สำหรับเธอแล้ว มันกลับดูมืดมนและไร้ความหมาย
"ชดใช้...ในสิ่งที่ฉันได้ทำลงไป..." แพรวาพึมพำกับตัวเอง ความคิดเกี่ยวกับอรุณผุดขึ้นมาในหัว ใบหน้าของอรุณที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวังเมื่อตอนที่เธอสารภาพ กลายเป็นภาพติดตาที่หลอกหลอนเธอ
เธอรู้ดีว่าเธอได้ทำร้ายอรุณอย่างแสนสาหัส เธอได้ทำลายความเชื่อใจที่เขามีให้เธอ และเธอได้ทำลายความสัมพันธ์ที่เคยเป็นเหมือนครอบครัวของเธอ
"อรุณ...ฉันขอโทษ" แพรวากล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่เป็นน้ำตาแห่งความสำนึกผิดอย่างแท้จริง
เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอได้ทำ เธอจะยอมรับความผิดของตัวเอง และจะพยายามแก้ไขสิ่งที่เธอได้ทำลายไป
เช้าวันรุ่งขึ้น แพรวาเดินทางไปยังบ้านของอรุณ เธอรู้สึกประหม่าและกลัว แต่เธอก็ต้องทำ
เมื่อมาถึงบ้านของอรุณ เธอเห็นอรุณนั่งอยู่คนเดียวที่สวนหลังบ้าน ใบหน้าของเขาดูอิดโรยและเศร้าสร้อย
"อรุณ..." แพรวาเรียกเสียงเบา
อรุณหันมามองแพรวา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเธอ
"แพรวา...เธอมาทำไม?" อรุณถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความเย็นชา
"ฉัน...ฉันมาเพื่อขอโทษ" แพรวาตอบ เธอเดินเข้าไปใกล้อรุณมากขึ้น "ฉันรู้ว่าคำขอโทษคงไม่สามารถเยียวยาความเจ็บปวดที่ฉันได้ทำลงไปได้...แต่ฉันอยากให้อรุณรู้ว่า...ฉันเสียใจจริงๆ"
อรุณเงียบไปชั่วขณะ เขามองแพรวาอย่างพิจารณา เขาเห็นแววตาของเธอที่เต็มไปด้วยความจริงใจ และเขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเธอ
"เธอ...เธอเสียใจจริงๆ เหรอ" อรุณถาม
"ใช่ค่ะ...เสียใจจริงๆ" แพรวาตอบ "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดอย่างมหันต์...และฉันยอมรับผิดทั้งหมด...ฉันจะทำทุกอย่าง...เพื่อให้ทุกอย่างดีขึ้น...ถ้าเป็นไปได้"
"ทุกอย่างจะดีขึ้นได้ยังไง" อรุณถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความเคลือบแคลงสงสัย
"ฉัน...ฉันจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด" แพรวาพูดอย่างเด็ดเดี่ยว "ฉันจะบอกทุกคนว่า...ฉันเป็นคนวางแผนทุกอย่าง...และฉันจะยอมรับโทษทัณฑ์ทั้งหมด"
อรุณอึ้งไปกับคำพูดของแพรวา เขาไม่เคยคิดว่าแพรวาจะกล้าพูดแบบนี้
"แต่...แต่ถ้าเธอทำแบบนั้น...ชีวิตของเธอก็จะพังพินาศ" อรุณกล่าว
"ฉันรู้" แพรวาตอบ "แต่ฉัน...ฉันไม่ต้องการให้ใครต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้อีกแล้ว...และฉันก็ไม่ต้องการให้ความลับ...ที่นนท์พยายามปกปิด...มาทำร้ายใครอีก"
อรุณมองแพรวาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาเริ่มเห็นแพรวาในมุมมองใหม่ มุมมองของคนที่ยอมรับผิด และพร้อมที่จะชดใช้
"แล้ว...ความลับของนนท์...มันคืออะไรกันแน่" อรุณถาม
"ฉัน...ฉันไม่สามารถบอกได้ตอนนี้" แพรวาตอบ "แต่มันเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมาก...และฉันหวังว่า...สักวัน...นนท์จะสามารถเผชิญหน้ากับมันได้"
"แล้ว...เธอจะทำยังไงต่อไป" อรุณถาม
"ฉัน...ฉันจะไปหานนท์" แพรวาตอบ "และฉันจะบอกเขาว่า...ฉันพร้อมที่จะยุติทุกอย่าง...และคืนทุกอย่างให้กับเขา...แม้ว่ามันจะหมายถึง...การเสียเขาไปตลอดกาลก็ตาม"
อรุณมองแพรวาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับเธออีกต่อไป แต่เขาก็รู้สึกได้ว่า...แพรวาคนนี้...ไม่ใช่แพรวาคนเดิมอีกแล้ว
"ฉัน...ฉันขอให้นนท์...โชคดี" อรุณกล่าวในที่สุด
แพรวาพยักหน้า เธอหันหลังให้กับอรุณ และเดินจากไป เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับนนท์ในครั้งนี้ จะเป็นการตัดสินใจครั้งสุดท้ายในชีวิตของเธอ
เธอเดินทางไปหานนท์ที่บริษัทของเขา เธอเห็นนนท์กำลังนั่งทำงานอยู่บนโต๊ะทำงาน ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าและเคร่งเครียด
"นนท์..." แพรวาเรียกเสียงเบา
นนท์หันมามองแพรวา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความรู้สึกที่อ่านไม่ออก
"แพรวา...เธอมาทำอะไรที่นี่" นนท์ถาม
"ฉัน...ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ" แพรวาตอบ เธอเดินเข้าไปใกล้นนท์ "ฉัน...ฉันตัดสินใจแล้ว"
"ตัดสินใจเรื่องอะไร" นนท์ถาม
"ฉัน...ฉันจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด" แพรวาพูดเสียงหนักแน่น "ฉันจะบอกทุกคนว่า...ฉันเป็นคนวางแผนทุกอย่าง...และฉันจะยอมรับโทษทัณฑ์ทั้งหมด"
นนท์อึ้งไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมแพรวาถึงตัดสินใจแบบนี้
"ทำไม...ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น" นนท์ถาม
"เพราะฉันรู้ว่า...สิ่งที่ฉันทำมันผิด" แพรวาตอบ "และฉัน...ฉันต้องการชดใช้ในสิ่งที่ฉันได้ทำลงไป"
"แล้ว...แล้วความลับของฉันล่ะ" นนท์ถาม
"ฉัน...ฉันจะไม่บอกใคร" แพรวาตอบ "ฉันจะเก็บความลับของเธอไว้...แต่ฉัน...ฉันจะไม่ยอมให้ความลับนั้น...มาทำร้ายใครอีก"
นนท์มองแพรวาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขารู้ว่าแพรวากำลังเสียสละทุกอย่างเพื่อเขา เพื่อแก้ไขสิ่งที่เธอได้ทำ
"แพรวา...เธอ..." นนท์พูดไม่ออก เขาไม่รู้จะพูดอะไร
"ฉัน...ฉันขอให้เธอ...มีความสุข" แพรวาพูดเสียงแผ่วเบา น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง "และขอให้เธอ...ได้ในสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ"
แพรวาหันหลังให้กับนนท์ และเดินออกจากห้องทำงานของเขาไป เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอครั้งนี้ จะทำให้เธอต้องสูญเสียทุกอย่างไป แต่เธอก็รู้สึกถึงความสงบในใจ
ในขณะที่แพรวาเดินออกจากบริษัทของนนท์ไป เธอก็ได้รับข้อความจากเบอร์นิรนาม
"เธอทำได้ดีมาก...แพรวา"
แพรวาหยุดชะงัก เธอหันไปมองรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นใคร เธอก็ไม่รู้ว่าใครส่งข้อความมา แต่เธอก็รู้สึกได้ว่า...การชดใช้ของเธอ...อาจจะยังไม่จบสิ้น...
เพื่อนสนิทกับถูกหักหลังที่ไม่คาดฝัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก