ตอนที่ 27 — เงาอดีตที่ไล่ล่า

"ฉัน... ฉันให้อภัยเธอแล้ว" ประโยคที่แพรวพูดออกไปเหมือนเป็นสายน้ำใสที่ชะล้างคราบสกปรกที่เกาะกุมหัวใจของเธอมานานหลายเดือน การตัดสินใจที่จะปล่อยวางความแค้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่มันคือทางเดียวที่จะทำให้เธอได้ก้าวต่อไป

หลังจากคืนนั้น... บรรยากาศระหว่างแพรวกับนนท์ก็เริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ได้ถึงขั้นกลับมามีความสุขเหมือนเดิม แต่ก็ไร้ซึ่งความอึดอัดที่เคยมีมาก่อน ‌บทสนทนาของพวกเขาเริ่มมีรอยยิ้มประปราย ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่ยังมีเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้รู้สึกว่าพวกเขากำลังกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง

นนท์ดูเหมือนจะพยายามอย่างมากที่จะพิสูจน์ตัวเอง เขาเริ่มใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของแพรวมากขึ้น ​เขาคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเธอเสมอ ชวนคุยเรื่องทั่วไป และพยายามทำให้เธอรู้สึกสบายใจ

"วันนี้มีประชุมกี่โมงคะ" นนท์ถาม ขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน แพรวเงยหน้าขึ้นมองเขา

"บ่ายโมงค่ะ" แพรวตอบ "แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ‍ฉันจัดการเองได้"

"ผม... อยากจะไปส่ง" นนท์กล่าว "เผื่อคุณอยากจะคุยอะไรกับผมก่อน"

แพรวอมยิ้มเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ"

มันเป็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้แพรรู้สึกได้ถึงความหวัง แต่เธอก็ยังคงระมัดระวัง ‌เธอรู้ดีว่าบาดแผลที่เกิดขึ้นมันลึกเกินกว่าจะหายได้ในเวลาอันสั้น

"เมื่อวาน... ผมคุยกับคุณพ่อเรื่องการปรับโครงสร้างหนี้" นนท์กล่าวต่อ "ท่านเห็นด้วยแล้ว... และกำลังจะดำเนินการให้เร็วที่สุด"

"จริงเหรอคะ!" แพรวอุทานด้วยความดีใจ "ดีจังเลยค่ะ! ขอบคุณมากนะคะนนท์"

"ไม่เป็นไรครับ" ‍นนท์ตอบ "ผม... ผมก็อยากจะช่วยคุณให้ได้มากที่สุด"

คำพูดของเขา... ทำให้แพรวรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด มันไม่ใช่แค่การทำหน้าที่สามี แต่เป็นการกระทำที่มาจากความตั้งใจจริง

"คุณ... คุณดูดีขึ้นนะคะวันนี้" นนท์กล่าว ​ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะออกจากบ้าน "ดูสดใสขึ้น"

แพรวแตะแก้มของตัวเองเบาๆ "จริงเหรอคะ"

"จริงครับ" นนท์ยืนยัน "ผมดีใจที่เห็นคุณยิ้ม"

เธอหลับตาลงชั่วครู่ สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ... ความรู้สึกที่คล้ายกับความไว้ใจ

แต่แล้ว... ขณะที่รถของนนท์กำลังจะเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ ​สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

โทรศัพท์มือถือของนนท์ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ "แพรว" ซ้ำกันสองชื่อ... ชื่อของแพรว... และชื่อของแพรว... เพื่อนสนิทของเธอ

แพรวชะงักงัน หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ​"ใครคะ... ทำไมถึงมีชื่อแพรวสองคน"

นนท์ดูเหมือนจะตกใจเล็กน้อย เขาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ ราวกับพยายามจะหาคำตอบ

"เอ่อ... มันเป็น..." นนท์อึกอัก

"คุณ... คุณรู้จักแพรวอีกคนเหรอคะ" แพรวถาม เสียงของเธอสั่นเครือ

นนท์มองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลำบากใจ "แพรว... ผมมีเรื่องจะบอกคุณ"

ก่อนที่นนท์จะได้พูดอะไรต่อ... รถอีกคันก็ขับเข้ามาจอดขวางทางออกอย่างรวดเร็ว รถคันนั้น... สีดำสนิท ปิดกระจกทึบจนมองไม่เห็นผู้โดยสารด้านใน

ประตูรถเปิดออก... หญิงสาวคนหนึ่งก้าวลงมา เธอสวมแว่นตากันแดดขนาดใหญ่ และหมวกปีกกว้าง แต่ถึงอย่างนั้น... แพรวก็จำเธอได้ทันที

"แพรว..." หญิงสาวคนนั้นเอ่ยชื่อเธอ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

แพรวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "แพรว! เธอ... เธอมาทำอะไรที่นี่!"

นนท์หันไปมองแพรวที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเห็นผี

"ขอโทษนะนนท์... ที่ต้องทำแบบนี้" แพรว... เพื่อนสนิทของเธอพูด น้ำเสียงเย็นชา "แต่ฉัน... ฉันไม่ยอมปล่อยให้เธอได้มีความสุขหรอก"

เธอเดินตรงเข้ามาหาแพรวอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความแค้นที่ซ่อนเร้นมานาน

"ฉัน... ฉันแค่อยากให้เธอรู้" แพรวพูดต่อ "ว่าทุกอย่างที่เธอคิดว่าดี... มันกำลังจะพังลง"

แพรวรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง นี่มันอะไรกัน? หรือว่าอดีตที่เธอพยายามจะหนี... กำลังจะกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง?

นนท์พยายามจะเข้ามาขวาง แต่แพรว... เพื่อนของเธอก็คว้าแขนของนนท์ไว้แน่น

"อย่ามายุ่ง!" แพรวตะคอก "นี่... มันเรื่องของเราสองคน"

แพรว... ตัวจริง... มองนนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความไม่เข้าใจ "นนท์... นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

ก่อนที่นนท์จะได้ตอบอะไร... แพรว... เพื่อนของเธอ ก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"เธอคิดว่า... ฉันจะยอมแพ้ง่ายๆ เหรอแพรว" แพรวพูด "ฉัน... ฉันมีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จะมอบให้เธอ"

เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้กับแพรว... ตัวจริง

"ลองดูสิ... ว่าเธอจะยังยิ้มออกอยู่ไหม" แพรวพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสะใจ

แพรว... ตัวจริง... รับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอค่อยๆ เปิดออก... และเมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน... ภาพของนนท์ที่เคยพยายามจะพิสูจน์ตัวเอง... ภาพของธุรกิจครอบครัวที่กำลังจะฟื้นฟู... และภาพของความหวังที่เธอเพิ่งจะเริ่มมองเห็น... ทั้งหมดทั้งมวลก็เหมือนจะแตกสลายลงตรงหน้า

"นี่มัน... อะไรกันนนท์!" แพรวตะโกนถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

นนท์มองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "แพรว... ผม... ผมขอโทษ"