เลือดสีแดงฉานบนผ้าปูที่นอนสีขาว คือภาพสุดท้ายที่พราวจำได้ก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนรางลงไปกับน้ำตาที่รินไหลไม่หยุดหย่อน ลมหนาวของค่ำคืนนั้นพัดพาเอาความหวังทั้งหมดของเธอไปพร้อมกับความเย็นยะเยือกที่กัดกินเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ
เธอจำได้ถึงแววตาที่เคยอบอุ่นของ ‘นายแพทย์ภาคภูมิ’ ที่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งเมื่อเขาหันหลังให้เธอในคืนนั้น คืนที่เธอทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้เขาไปอย่างไม่เสียดาย คืนที่เธอเชื่อว่าคือจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่ที่สวยงาม แต่กลับกลายเป็นจุดจบของทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยใฝ่ฝัน
“คุณภาคภูมิคะ… เรา… เราต้องคุยกัน” เสียงของพราวสั่นเครือ เธอพยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี ยิ่งคิดถึงใบหน้าเรียบเฉยของเขาตอนที่เขาผลักเธอออกไป ยิ่งทำให้ความปวดร้าวถาโถมเข้ามาจนแทบจะทนไม่ไหว
เธอจดจำความรู้สึกในคืนนั้นได้ดี… ความปรารถนาที่เอ่อล้น ความอ่อนหวานที่แลกมาด้วยความเชื่อใจ และสุดท้าย… ความผิดหวังที่รุนแรงราวกับถูกกรีดลงกลางใจ
เช้าวันต่อมา แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องพักในโรงแรมหรู แต่สำหรับพราว มันกลับไม่ใช่แสงแห่งความหวัง แต่เป็นแสงที่ตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย เธอพลิกตัวอย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดบริเวณท้องน้อยยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ที่เจ็บปวดกว่านั้นคือความรู้สึกว่างเปล่าที่กัดกินจิตใจ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดเบอร์ของภาคภูมิ สายที่เคยรับอย่างรวดเร็วเมื่อคืนก่อน บัดนี้เงียบสนิท… เธอโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งเสียงของโอเปอเรเตอร์ตอบกลับมาว่า “หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”
หัวใจของพราวบีบรัดแน่น เธอไม่เข้าใจ… ทำไม? ทำไมเขาถึงทำแบบนี้? เพียงแค่คืนเดียว… เพียงแค่คืนเดียวที่เธอพลาดพลั้งให้กับความรักที่เธอคิดว่ามั่นคง… ทำไมเขาถึงทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี?
เธอตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง ร่างกายยังคงอ่อนแรง แต่ความตั้งใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริงกลับแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เธอต้องรู้คำตอบ เธอต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอเดินออกจากห้องพักอย่างเหม่อลอย สายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องพักของภาคภูมิ เธอเคาะประตูเบาๆ… ไม่มีเสียงตอบรับ เธอลองเคาะอีกครั้ง… หนักแน่นขึ้น… ก็ยังคงเงียบ เธอเริ่มกระวนกระวายใจ
“คุณภาคภูมิคะ! คุณภาคภูมิอยู่ไหมคะ!” เสียงของเธอแผ่วเบาลงเมื่อไม่มีการตอบสนองใดๆ
เธอตัดสินใจลองเปิดประตู… มันถูกล็อกอยู่ เธอผลักเบาๆ ประตูไม่ขยับ
“บ้าจริง…” เธอพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้นเอง พนักงานของโรงแรมก็เดินผ่านมา “คุณผู้หญิงมีอะไรให้ช่วยไหมครับ?”
“เอ่อ… คือ… ดิฉัน… คุณภาคภูมิ… เขาอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ?” พราวพยายามถามอย่างใจเย็นที่สุด
พนักงานโรงแรมมองเธอด้วยแววตาที่ดูสงสัยเล็กน้อย “คุณภาคภูมิ? อ๋อ… ท่านเช็คเอาท์ออกไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ”
“เมื่อคืน? ตั้งแต่เมื่อคืน?” คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจของพราวอีกครั้ง เธอแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
“ใช่ครับ เมื่อคืนดึกๆ ท่านก็ออกไปแล้วครับ” พนักงานโรงแรมตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก
พราวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอทรุดตัวนั่งลงที่พื้นโถงทางเดิน จิตใจสับสนไปหมด เธอเงยหน้าขึ้นมองทางเดินที่ว่างเปล่า ภาพใบหน้าเย็นชาของภาคภูมิแวบเข้ามาในความคิดอีกครั้ง
เธอค่อยๆ ขยับมือไปสัมผัสท้องน้อยของตัวเอง… ความรู้สึกประหลาดเกิดขึ้น… ความรู้สึกที่เธอเพิ่งจะสังเกตเห็นในเช้าวันนี้… การคลื่นไส้… การปวดหน่วงๆ…
“ไม่นะ…” เธอพึมพำ “เป็นไปไม่ได้…”
เธอรีบเดินกลับไปที่ห้องพักของเธออย่างรวดเร็ว เธอเปิดลิ้นชัก หยิบกล่องเล็กๆ ที่เธอเก็บไว้อย่างดี กล่องที่เธอไม่เคยคิดว่าจะต้องเปิดมันเร็วขนาดนี้
นี่คือชุดทดสอบการตั้งครรภ์ที่เธอซื้อมาตั้งแต่วันที่เธอเริ่มรู้สึกผิดปกติ… เธอเคยคิดว่ามันคงไม่มีวันได้ใช้… แต่แล้ว…
เธอทำตามขั้นตอนที่คู่มือบอกอย่างรวดเร็ว มือไม้สั่นไปหมด หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก
วินาทีที่ผลลัพธ์ปรากฏขึ้น… โลกทั้งใบของพราวก็หยุดหมุน…
ขีดสีแดงสองขีด… ชัดเจน… ไม่ผิดเพี้ยน…
เธอตั้งท้อง… ท้องกับภาคภูมิ…
น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความผิดหวัง แต่มันคือน้ำตาแห่งความสับสน ความหวาดกลัว และความไม่เข้าใจ
เธอรู้เพียงสิ่งเดียว… เธอต้องตามหาเขา… เธอต้องรู้ว่าทำไม…
เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว นอกจากความต้องการที่จะเจอหน้าภาคภูมิ
เมื่อเธอเดินออกมาจากโรงแรม พร้อมกับความลับที่หนักอึ้งอยู่ในใจ เธอมองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง
“คุณภาคภูมิคะ… ได้โปรด… อย่าทิ้งหนูไป…”
แต่สิ่งที่เธอพบ คือความว่างเปล่า… และจดหมายแผ่นเล็กๆ ที่ถูกเหน็บไว้ที่ประตูห้องพักของเธอ…
เธอหยิบจดหมายขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา… ลายมือของภาคภูมิ…
“พราว, ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้. สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน… มันเป็นความผิดพลาด. ฉันไม่สามารถรับผิดชอบอะไรได้ทั้งนั้น. อย่าติดต่อฉันอีก. ภาคภูมิ.”
คำพูดเหล่านั้นราวกับมีดกรีดลงบนบาดแผลเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธออ่านซ้ำไปซ้ำมา ราวกับว่าหากอ่านมากพอ ความหมายของมันจะเปลี่ยนไป… แต่มันก็ยังคงเป็นประโยคเดิม… เย็นชา… ไร้ความรู้สึก…
เธอฉีกจดหมายทิ้งอย่างแรงราวกับต้องการจะฉีกความเจ็บปวดออกจากใจ
“ทำไม…” เธอพึมพำ “ทำไมคุณถึงใจร้ายกับฉันได้ขนาดนี้…”
ลมหนาวของค่ำคืนนั้น พัดพาเอาความฝัน ความหวัง และความรักของพราวไปจนหมดสิ้น ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า… และความลับที่เธอจะต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง…
แต่ในความสิ้นหวังนั้น… ความรู้สึกบางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้น… มันไม่ใช่ความรักอีกต่อไป… แต่มันคือความแข็งแกร่ง… และความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้…
เธอจะทำอย่างไรต่อไป… เมื่อชีวิตของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างยากลำบาก… และก้าวต่อไปของเธอจะเป็นเช่นไร…
หมอผ่าตัดกับความลับชะตากรรม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก