"นายจะไม่มีวันได้ครอบครองเธอ! ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้ หรือเมื่อไหร่ก็ตาม!" เสียงของพราวตะโกนใส่หน้าภาคภูมิ ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ ความโกรธแค้นที่สะสมมานานหลายปี บัดนี้ปะทุออกมาอย่างรุนแรง ดวงตาของเธอแดงก่ำ สะท้อนประกายแห่งความเกลียดชังที่เจือปนด้วยความผิดหวัง
ภาคภูมิยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาจ้องมองพราวด้วยสายตาที่สับสนและเจ็บปวด เขาไม่เคยคิดว่าคำพูดของเขาจะทำให้เธอโกรธได้ถึงเพียงนี้ "พราว... ฉัน... ฉันแค่ต้องการจะบอกความจริงกับเธอ"
"ความจริงเหรอคะ?" พราวหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง "ความจริงที่นายหลอกลวงฉันมาตลอดหลายปีอย่างนั้นเหรอ? ความจริงที่นายใช้ฉันเป็นเครื่องมือเพื่อแก้แค้นอย่างนั้นเหรอ? นายคิดว่าฉันจะยอมรับความจริงที่เน่าเฟะแบบนั้นได้ยังไง!"
เธอเดินเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว จู่ๆ เธอก็คว้าเอาแจกันดอกไม้บนโต๊ะข้างๆ ปาใส่เขาอย่างแรง แจกันกระแทกเข้าที่ไหล่ของภาคภูมิอย่างจัง ดอกไม้และน้ำกระเด็นไปทั่วห้อง
"อ๊า!" ภาคภูมิร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้ตอบโต้
"นายมันปีศาจร้าย! นายมันไม่มีหัวใจ!" พราวตะโกนอย่างสุดเสียง น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม "นายทำลายทุกอย่างของฉัน! นายทำลายครอบครัวของฉัน! แล้วนายยังจะมาทำลายชีวิตฉันอีก!"
"ฉันไม่ได้ต้องการทำลายเธอ พราว" ภาคภูมิพยายามอธิบายเสียงแหบพร่า "ฉัน... ฉันก็เจ็บปวดเหมือนกัน"
"เจ็บปวดเหรอ?" พราวแสยะยิ้ม "นายจะเจ็บปวดอะไรได้! นายเป็นคนลงมือทำทุกอย่างเอง! นายเลือกที่จะเดินไปในทางนี้เอง! แต่นายรู้ไหม... ฉันก็เจ็บปวดเหมือนกัน! ฉันเจ็บปวดที่เห็นพ่อแม่ของฉันต้องตาย! ฉันเจ็บปวดที่ต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดหลายปี! และที่เจ็บปวดที่สุด... คือการที่ฉันเคยรักนาย!"
คำพูดสุดท้ายของพราวราวกับมีดกรีดกลางใจของภาคภูมิ เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะพูดออกมาตรงๆ เช่นนี้ ความรักที่เธอเคยมีให้เขา... บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังที่รุนแรงยิ่งกว่า
"ฉันเคยรักนาย..." พราวพูดซ้ำ ดวงตาของเธอสั่นไหว "ฉันเคยคิดว่านายคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน... แต่สุดท้าย... นายก็แค่คนที่พรากทุกอย่างไปจากฉัน"
เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลพรากไม่หยุด "ฉันไม่เข้าใจ... ทำไมนายถึงต้องทำแบบนี้กับฉัน? ทำไมนายถึงต้องหลอกลวงฉัน? ฉันทำอะไรให้นายผิด?"
ภาคภูมิเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ พยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่พราวสะบัดหน้าหนี
"อย่าแตะต้องฉัน!" เธอตะโกนเสียงดัง "ฉันเกลียดนาย! ฉันเกลียดนายที่สุดในโลก!"
"ฉันรู้" ภาคภูมิพูดเสียงเบา "ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉัน... และฉันก็สมควรได้รับมัน"
เขาถอนหายใจอย่างหนัก "แต่ฉันก็อยากให้เธอรู้... ว่าทุกสิ่งที่ฉันทำ... มันมีเหตุผล"
"เหตุผลอะไร! เหตุผลของคนบ้าอย่างนายอย่างนั้นเหรอ!" พราวตะคอก
"เหตุผลของคนที่สูญเสียทุกอย่าง" ภาคภูมิกล่าว "เหตุผลของคนที่ต้องเห็นครอบครัวของตัวเองถูกทำลาย... โดยคนที่เธอเคยเชื่อใจ"
เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันไม่เคยต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย พราว... ฉันแค่อยากจะแก้แค้นให้พ่อกับแม่ของฉัน"
"แล้วพราวล่ะ! ฉันไม่ใช่คนเหรอ! ฉันไม่ใช่มนุษย์เหรอ! ฉันไม่เจ็บปวดเหมือนคนอื่นเหรอ!" พราวตะโกนอย่างสุดเสียง "นายไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของฉันเลย!"
"ฉันคิดเสมอ" ภาคภูมิเงยหน้าขึ้นมองพราว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย "ฉันคิดถึงเธอตลอดเวลา... ตลอดเวลาที่ฉันพยายามจะแก้แค้น"
"โกหก!" พราวตะโกน "นายไม่เคยคิดถึงฉัน! ถ้านายเคยคิดถึงฉันจริง นายคงไม่ทำร้ายฉันแบบนี้!"
"ฉัน... ฉันก็รักเธอเหมือนกัน พราว" ภาคภูมิเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
พราวอึ้งไป ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เธอได้ยิน "นาย... นายพูดว่าอะไรนะ?"
"ฉันรักเธอ พราว" ภาคภูมิพูดซ้ำอย่างชัดเจน "ฉันรักเธอมาตลอด... แม้แต่ตอนที่ฉันกำลังพยายามแก้แค้น"
"ไม่จริง! นายโกหก! นายกำลังหลอกลวงฉันอีกแล้ว!" พราวส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว เธอไม่สามารถเชื่อคำพูดของเขาได้อีกต่อไป
"ฉันไม่ได้โกหก" ภาคภูมิยืนยัน "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปมาก... ฉันรู้ว่าฉันทำร้ายเธอ... แต่ความรู้สึกของฉัน... มันไม่เคยเปลี่ยน"
เขาเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเธออีกครั้ง คราวนี้พราวไม่ได้สะบัดหน้าหนี แต่เธอก็ยังคงนิ่งเฉย ดวงตาของเธอสบประสานกับเขา เต็มไปด้วยความสับสนและความไม่แน่ใจ
"แล้ว... แล้วทำไมนายถึงทำแบบนั้น?" พราวถามเสียงแผ่วเบา
"เพราะฉันคิดว่า... ฉันไม่มีทางเลือกอื่น" ภาคภูมิสารภาพ "ฉันคิดว่าการแก้แค้นคือสิ่งเดียวที่จะทำให้ฉันหลุดพ้นจากความเจ็บปวด... ฉันคิดว่าการทำให้เธอเจ็บปวด... มันจะช่วยให้ฉันลืมความเจ็บปวดของตัวเองได้"
"แต่มันไม่เคยได้ผลเลย" ภาคภูมิพูดต่อ "ทุกครั้งที่ฉันเห็นเธอ... ฉันยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น... เพราะฉันรู้ว่าฉันกำลังทำร้ายคนที่ฉันรัก"
พราวเงียบไป เธอจ้องมองใบหน้าของภาคภูมิ พยายามจะหาคำตอบในดวงตาคู่นั้น เธอเห็นความเจ็บปวด ความเสียใจ และความรักที่เขามีให้เธอจริงๆ
"กวินทร์..." พราวพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน "เขาบอกความจริงทั้งหมดกับฉันแล้ว"
คำว่า 'กวินทร์' ทำให้ภาคภูมิชะงัก "เขา... เขาบอกอะไรเธอ?"
"เขาบอกว่า... นายกำลังถูกใครบางคนใช้เป็นเครื่องมือ" พราวกล่าว "เขาบอกว่า... นายเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน"
ภาคภูมิอึ้งไป เขารู้สึกราวกับมีคนมาตบหน้าเขาอย่างแรง "กวินทร์... เขาบอกเธอแบบนั้น?"
"ใช่" พราวพยักหน้า "เขาบอกว่า... นายไม่ได้อยากทำร้ายฉัน... แต่นายถูกบังคับ"
ความจริงที่กวินทร์เปิดเผย ทำให้ทุกอย่างที่เคยซับซ้อน บัดนี้เริ่มกระจ่างขึ้น ภาคภูมิเริ่มเข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกว่าตัวเองถูกผลักดันไปสู่จุดที่เขาไม่ต้องการ
"ใคร... ใครคือคนที่บังคับนาย?" พราวถามเสียงสั่นเครือ
ภาคภูมิหลับตาลง เขาไม่แน่ใจว่าเขาพร้อมที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมดหรือไม่ แต่เขารู้ว่าเขาไม่สามารถโกหกพราวได้อีกต่อไป
"มัน... มันคือคนที่พรากทุกอย่างไปจากครอบครัวของฉัน" ภาคภูมิพูดเสียงเบา "คนที่ทำให้พ่อกับแม่ของฉันต้องตาย... และคนที่กำลังจะทำลายทุกอย่างที่ฉันมี... รวมถึงตัวฉันเอง"
เขาเงยหน้าขึ้นมองพราว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันจะเปิดโปงเขา พราว... ฉันจะทำให้เขาได้รับผลกรรมที่เขาทำ"
พราวพยักหน้าอย่างช้าๆ เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของภาคภูมิ "ฉันจะช่วยนาย"
คำพูดของพราวทำให้ภาคภูมิรู้สึกอบอุ่นหัวใจ นี่คือครั้งแรกที่เธอแสดงความเชื่อใจเขาอีกครั้ง
"แต่... ถ้าสุดท้ายแล้ว... นายยังเลือกที่จะแก้แค้น..." พราวหยุดไปครู่หนึ่ง "ฉัน... ฉันก็คงต้องไป"
คำพูดของเธอทำให้ภาคภูมิใจหายวาบ เขาไม่อยากเสียเธอไปอีกแล้ว เขาไม่อยากให้ความแค้นมาพรากทุกอย่างไปจากเขาอีกต่อไป
"ฉันจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก" ภาคภูมิยืนยัน "ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น... ว่าฉันเปลี่ยนไปแล้ว"
เขามองเข้าไปในดวงตาของพราว ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเกลียดชัง บัดนี้เริ่มมีประกายแห่งความหวัง "เรา... เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะ พราว"
พราวพยักหน้าอย่างช้าๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี
แต่ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะโอบกอดกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง "ภาคภูมิ! พราว! ออกมาเดี๋ยวนี้! มีคนบุกเข้ามาในโรงพยาบาล!"
เสียงนั้นดังมาจากภายนอก ราวกับจะบอกใบ้ว่าความสงบสุขที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น กำลังจะถูกคุกคามอีกครั้ง
ภาคภูมิและพราวมองหน้ากันด้วยความตกใจ พวกเขาไม่รู้ว่าใครกำลังจะเข้ามา และพวกเขาจะรับมือกับมันได้อย่างไร
หมอผ่าตัดกับความลับชะตากรรม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก