หัวใจของพิมพ์เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความฝันที่ใฝ่หามาตลอดหลายปี กำลังจะกลายเป็นจริงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ บริษัท "ไททัน คอร์ปอเรชั่น" คืออู่ข้าวอู่น้ำของวงการธุรกิจในประเทศ เป็นบริษัทที่ใครๆ ต่างก็ใฝ่ฝันอยากจะเข้ามาทำงาน และวันนี้ พิมพ์ก็ได้มาถึงจุดนั้นแล้ว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกาแฟและกระดาษใหม่ๆ ลอยอบอวลไปทั่วโถงต้อนรับอันโอ่อ่าของตึกสูงเสียดฟ้า สะท้อนแสงแดดยามบ่ายเป็นประกายวิบวับ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนปุยเมฆ
“คุณพิมพ์ใช่ไหมคะ เชิญด้านในได้เลยค่ะ” พนักงานต้อนรับสาวสวยยิ้มกว้าง พร้อมผายมือเชิญให้เธอเดินตามเข้าไปยังห้องสัมภาษณ์ที่อยู่ลึกเข้าไป พิมพ์สูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติและเรียกความมั่นใจกลับคืนมา ภาพรอยยิ้มของแม่ลอยเข้ามาในหัว ‘ทำให้เต็มที่นะลูก แม่เชื่อว่าหนูทำได้’ คำพูดที่คอยเป็นกำลังใจให้เธอเสมอมา
เธอสวมชุดสูทสีดำเรียบหรูที่ตั้งใจเลือกมาอย่างดี กระโปรงทรงเอพอดีตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา รองเท้าส้นสูงที่ทำให้เธอมั่นใจขึ้นอีกระดับ ผมยาวสีดำสนิทถูกรวบตึงอย่างเรียบร้อย เครื่องสำอางบางเบาเผยให้เห็นผิวพรรณที่ดูสดใส แม้จะมีความประหม่าอยู่บ้าง แต่พิมพ์ก็พยายามทำตัวให้ดูเป็นมืออาชีพที่สุด
ห้องสัมภาษณ์กว้างขวาง โอ่อ่า แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก โต๊ะทำงานไม้โอ๊คขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ด้านหลังโต๊ะนั้น คือชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ดูสง่างาม ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ แสงแดดที่ส่องผ่านกระจกบานใหญ่สะท้อนใบหน้าคมคายของเขา จนพิมพ์แทบจะมองไม่เห็นรายละเอียดชัดเจน
“นั่งก่อนครับ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น เป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคย… คุ้นจนใจของพิมพ์สะท้านวูบ
เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะ รู้สึกถึงสายตาที่กำลังจับจ้องมาที่เธออย่างไม่กระพริบ พิมพ์พยายามบังคับตัวเองให้เงยหน้าขึ้นมอง ทว่าดวงตาของเธอกลับเบิกกว้างด้วยความตกใจ ระคนไม่เชื่อสายตา
ใบหน้าที่เคยหล่อเหลา อบอุ่น อ่อนโยน บัดนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยความเย็นชา ไร้อารมณ์ ดวงตาคู่เดิมที่เคยมีประกายแห่งความรัก บัดนี้กลับเหมือนก้อนน้ำแข็งที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า
‘ภาคย์?’
ชื่อนั้นก้องอยู่ในหัวของพิมพ์ ราวกับเสียงระฆังที่ตีดังสนั่นหวั่นไหว ภาพวันวานที่เคยมีความสุข ผสานกับความเจ็บปวดที่ถูกเขาหักหลังเมื่อหลายปีก่อน มันถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะยืนไม่อยู่
“คุณ… คุณภาคย์?” เสียงของพิมพ์สั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้
ภาคย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ที่ทำให้หัวใจของพิมพ์บีบรัดราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น
“จำผมได้ด้วยเหรอครับคุณพิมพ์” น้ำเสียงของเขาเย็นชาไร้ความปรานี ยิ่งตอกย้ำให้พิมพ์รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ภาคย์คนเดิมที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว
“คุณ… มาทำอะไรที่นี่?” พิมพ์ถามเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปให้กลับคืนมา
“ผมเป็นเจ้าของที่นี่” ภาคย์ตอบเรียบๆ แต่คำตอบนั้นกลับมีพลังมากพอที่จะทำให้โลกทั้งใบของพิมพ์สั่นคลอน
เจ้าของ? ผู้ชายคนนี้… เจ้าของบริษัทที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งนี้? ภาคย์ที่เธอเคยรู้จัก เขาเป็นเพียงนักศึกษาธรรมดาๆ คนหนึ่งที่มาจากครอบครัวปานกลาง เขาจะสามารถขึ้นมามีอำนาจและยิ่งใหญ่ได้ถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
“คุณ… คุณเป็นเจ้าของที่นี่?” พิมพ์ถามซ้ำอีกครั้งอย่างไม่น่าเชื่อ
“ใช่ครับ” ภาคย์มองลึกเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ สายตาของเขาทะลุทะลวง ราวกับจะค้นหาบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน “และวันนี้ ผมกำลังจะสัมภาษณ์คุณ เพื่อรับคุณเข้าทำงาน”
คำพูดของเขาทำให้พิมพ์ยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่ สัมภาษณ์เธอ? ทำไม? เขาต้องการอะไรจากเธอ? หรือนี่จะเป็นกับดักของเขา?
“ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ” พิมพ์เอ่ยเสียงเบา
“ไม่เข้าใจอะไรครับ?” ภาคย์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอก มองพิมพ์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “คุณมาสมัครงาน คุณก็ต้องถูกสัมภาษณ์ เป็นเรื่องปกติ”
“แต่…”
“ไม่มีแต่ครับ” ภาคย์ตัดบท “คุณพิมพ์… หลังจากนี้ เราจะได้เจอกันบ่อยๆ แน่นอน”
คำพูดสุดท้ายของเขา ทิ้งความรู้สึกหนาวเหน็บไว้ในใจของพิมพ์ พิมพ์มองใบหน้าคมคายของภาคย์อย่างพิจารณา เขาเปลี่ยนไปมากจริงๆ จากคนที่เคยอ่อนโยน กลายเป็นชายหนุ่มผู้เย็นชาและน่าเกรงขามราวกับปีศาจที่หลุดออกมาจากขุมนรก
ความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อหลายปีก่อน วาเลนไทน์วันนั้น… วันที่เขาบอกเลิกเธออย่างเลือดเย็นพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน ที่ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเธอ คล้ายกับมีดที่กรีดซ้ำๆ ลงบนแผลเก่า
“คุณ… คุณมาทำอะไรกับฉันจริงๆ จังๆ?” พิมพ์ถามอย่างกลั้นใจ
ภาคย์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของพิมพ์อย่างแนบแน่น “ผมบอกแล้วไงครับ… ผมกำลังจะรับคุณเข้าทำงาน”
แต่ในแววตาของภาคย์ พิมพ์สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่มากกว่านั้น บางอย่างที่ลึกลับ ซับซ้อน และอันตรายเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ
“คุณ… คุณแน่ใจเหรอว่าคุณต้องการรับฉันเข้าทำงานจริงๆ?” พิมพ์ถามเสียงสั่น
ภาคย์คลี่ยิ้มเย็น “ผมแน่ใจ… ว่าผมต้องการคุณ”
คำตอบของเขาทำให้พิมพ์ใจเต้นแรงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ ไม่ใช่ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้งาน แต่เป็นความรู้สึกอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
“และผมก็แน่ใจว่า… คุณจะไม่มีวันหนีผมไปไหนได้อีก”
คำพูดสุดท้ายของภาคย์ ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของพิมพ์ ราวกับคำประกาศิตที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การสัมภาษณ์งานธรรมดาๆ แต่เป็นกับดักอันตรายที่เขากำลังกางกรงเล็บออกรอรับเธออยู่
เจ้าพ่ออันตรายที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก