ตอนที่ 4 — แผนการร้าย

"คุณพิมพ์... คุณนี่มันอันตรายจริงๆ นะ" เสียงทุ้มต่ำของภาคย์ดังลอดออกมาจากประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท ทำให้พิมพ์สะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่เคยคิดว่าคำพูดธรรมดาๆ จากปากเขา ‌จะทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นได้ถึงเพียงนี้ "อันตราย? ฉันอันตรายตรงไหนคะ คุณภาคย์" พิมพ์ถามกลับเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปกับสายตาเย็นชาที่จ้องมองเธอผ่านกระจกบานใหญ่

ภาคย์ยิ้มมุมปาก สายตาคมกริบสำรวจร่างของพิมพ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครั้งอดีต ​บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง เขาจำได้ดีถึงรอยยิ้มหวานๆ เสียงหัวเราะใสๆ ของเธอ แต่ตอนนี้มันเหมือนถูกแช่แข็งไปพร้อมกับความทรงจำที่เขาพยายามจะลืม "ก็คุณ... ทำให้ผมหัวเสียได้ตลอดเวลาไง" เขาพูดพลางหมุนตัวกลับไปนั่งที่เก้าอี้หนังตัวใหญ่ ‍เอนหลังพิงพนักอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าการคุกคามทางอ้อมนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดา

พิมพ์ยืนนิ่ง ขมวดคิ้วแน่น เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมภาคย์ถึงได้ทำตัวแปลกประหลาดขนาดนี้ ตั้งแต่วันที่เขาปรากฏตัวในฐานะเจ้านายใหม่ เธอก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง เขาเย็นชาขึ้น ‌ห่างเหินขึ้น และที่สำคัญ... อันตรายขึ้น เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ พร้อมที่จะขาดสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ

"คุณภาคย์กำลังหมายถึงอะไรคะ" พิมพ์ถามอย่างตรงไปตรงมา เธอไม่ชอบการเล่นเกม แต่ดูเหมือนภาคย์จะชอบมันเสียเหลือเกิน ‍"หมายถึง... คุณทำให้ผมอยู่ไม่สุขไงพิมพ์" เขาตอบกลับ สายตาของเขากลับมาจับจ้องที่เธออีกครั้ง รอยยิ้มที่มุมปากของเขากลับดูอันตรายมากกว่าเดิม "คุณทำให้ผมอยากจะ... เอาชนะคุณให้ได้"

คำว่า "เอาชนะ" ​จากปากของภาคย์ ทำให้พิมพ์รู้สึกขนลุกซู่ เขาเคยพูดคำแบบนี้กับเธอเมื่อไหร่กัน? ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกสับสน ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้ หรือว่าทั้งหมดที่เธอเคยรู้จักเกี่ยวกับเขา มันเป็นเพียงภาพลวงตา?

"เอาชนะ? ​คุณภาคย์คงจะหมายถึงการแข่งขันทางธุรกิจนะคะ" พิมพ์พยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ แม้ในใจจะสั่นเทา "เราทำงานกันอยู่ค่ะ ไม่ใช่สนามรบ"

ภาคย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นแห้งผากและเย็นชา "คุณคิดว่าโลกใบนี้มีแต่เรื่องธุรกิจอย่างเดียวอย่างนั้นหรือ? พิมพ์... ​คุณยังอ่อนประสบการณ์เกินไป" เขาหยิบเอกสารกองหนึ่งขึ้นมา กวาดสายตาไปบนตัวเลขต่างๆ อย่างรวดเร็ว "บางครั้ง... การเอาชนะก็ไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเลข"

พิมพ์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขามากขึ้นอย่างช้าๆ เธอรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็นระหว่างเธอกับเขา มันเป็นแรงดึงดูดที่อันตราย แต่ก็ทรงพลังอย่างประหลาด "แล้วคุณภาคย์ต้องการอะไรจากฉันคะ?" เธอถามเสียงแผ่วเบา

ภาคย์เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่พิมพ์อ่านไม่ออก มันทั้งดุดัน เร่าร้อน และ... ปวดร้าว? "ผมต้องการ... ให้คุณอยู่ใกล้ๆ ผม" เขาตอบ เสียงของเขาเบาลง แต่หนักแน่นจนพิมพ์แทบหยุดหายใจ "ผมต้องการให้คุณ... ยอมแพ้"

"ยอมแพ้?" พิมพ์ทวนคำอย่างไม่เชื่อหู "ยอมแพ้ต่ออะไรคะ?"

"ต่อผมไง" ภาคย์พูดพลางลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอช้าๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเรื่อยๆ จนพิมพ์รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดรินอยู่บนใบหน้า "ผมต้องการให้คุณยอมแพ้... ต่อความรู้สึกของคุณ"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของพิมพ์ เธอถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว "คุณภาคย์กำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันคะ!"

"คุณก็รู้ดี" ภาคย์พูดเสียงกระซิบ เขาเอื้อมมือมาปัดผมที่ปรกหน้าผากของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาเย็นเฉียบ แต่กลับทำให้หัวใจของพิมพ์เต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณรู้ว่าผมกำลังพูดถึงอะไร... คุณรู้ว่าคุณยังมีความรู้สึกบางอย่างให้ผมอยู่"

พิมพ์ส่ายหน้าแรงๆ "ไม่จริงค่ะ! มันผ่านมานานแล้ว"

"จริงหรือ?" ภาคย์เลื่อนนิ้วโป้งมาลูบไล้โหนกแก้มของเธออย่างแผ่วเบา "ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ" แววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างอยู่ภายใน "ผมเห็นมัน... ในแววตาของคุณทุกครั้งที่คุณมองผม"

พิมพ์หลับตาลง เธอไม่สามารถทนต่อสายตาของเขาได้อีกต่อไป มันเหมือนกับว่าเขากำลังจะเจาะทะลวงเข้าไปในจิตใจของเธอ ขุดคุ้ยเอาความลับที่เธอซ่อนเร้นไว้มาเปิดเผย

"อย่า... อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ คุณภาคย์" พิมพ์พึมพำเสียงเครือ

"ทำไมล่ะ?" ภาคย์ถามเสียงพร่า "เพราะคุณกลัว? กลัวที่จะยอมรับความจริง?" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของพวกเขาเกือบจะแตะกัน "หรือคุณกลัว... ว่าผมจะทำอะไรบางอย่างที่คุณไม่อยากให้ผมทำ?"

ลมหายใจของพิมพ์ติดขัด เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ภาคย์กำลังผลักดันเธอไปสู่ขีดจำกัด และเธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถต้านทานเขาได้นานแค่ไหน "คุณภาคย์... คุณมันอันตรายเกินไป"

"อันตราย?" ภาคย์หัวเราะเบาๆ "ผมจะอันตรายกับคุณ... ก็ต่อเมื่อคุณทำให้ผมโกรธ" เขาพูดพลางก้มลงจุมพิตหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะผละออกมา "แต่ตอนนี้... ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า... คุณกำลังอยู่ในสายตาของผมเสมอ"

ภาคย์หมุนตัวกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน ทิ้งให้พิมพ์ยืนนิ่ง หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอสัมผัสได้ถึงรอยจูบที่หน้าผากของเธอ แม้จะเย็นชา แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม เขาต้องการอะไรกันแน่? ทำไมเขาถึงเข้ามาปั่นป่วนชีวิตเธออีกครั้ง?

"คุณสามารถกลับไปทำงานได้แล้ว" ภาคย์พูดเสียงเรียบ เขาหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น "และจำไว้... อย่าทำให้ผมต้องโมโห"

พิมพ์พยักหน้าอย่างเงียบเชียบ เธอก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานของภาคย์ไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกสับสน หวาดกลัว และ... ความสงสัยที่ก่อตัวขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน

ขณะที่เธอเดินออกจากห้องทำงานไป ประตูบานนั้นก็ปิดลงอย่างเงียบเชียบ ภาคย์มองตามแผ่นหลังของพิมพ์จนลับตา รอยยิ้มที่เคยปรากฏบนใบหน้าของเขา หายไปอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาฉายแววบางอย่างที่ยากจะคาดเดา มันทั้งซับซ้อน เต็มไปด้วยแผนการ และ... ความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น

"พิมพ์... เธอกำลังจะกลายเป็นของฉันอีกครั้ง" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาเบา แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันตราย "ไม่ว่าเธอจะพยายามหนีไปไกลแค่ไหน... เธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอก"

เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา รูปของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังยิ้มอย่างสดใส ดวงตาของเขาอ่อนโยนลงไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง

"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ฉันจะปกป้องเธอ" เขาพูดกับรูปถ่ายในมือ "และ... ฉันจะแก้แค้นทุกคนที่ทำร้ายเธอ"

พิมพ์เดินออกมาจากห้องทำงานของภาคย์อย่างสับสน เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเขาอย่างชัดเจน เขาไม่ได้เย็นชาอย่างที่เธอคิด แต่กลับมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกระด้างนั้น

"เขาต้องการอะไรจากฉันกันแน่?" พิมพ์พึมพำกับตัวเองขณะที่เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของเธอ "ทำไมเขาถึงทำเหมือนว่า... เขายังมีความรู้สึกบางอย่างให้ฉันอยู่?"

คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของพิมพ์ เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าภาคย์กำลังเล่นเกมอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆ... เธอกำลังถูกดึงเข้าไปในวังวนแห่งอันตรายของเขาอย่างช้าๆ และเธอไม่รู้เลยว่า... จุดจบของเกมนี้จะเป็นอย่างไร.