ท่ามกลางพายุแห่งความแค้นและความลับ หัวใจที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนไหว... เป็นสัญญาณแห่งรักแท้ หรือเพียงภาพลวงตา?
ค่ำคืนที่มืดมิดและพายุฝนโหมกระหน่ำนอกหน้าต่างห้องทำงานของภาคย์ ดูเหมือนจะเป็นภาพสะท้อนของพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจของพิมพ์ เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเธอ หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนแทบจะทนไม่ไหว เธอกำลังเผชิญหน้ากับชายผู้เป็นต้นเหตุของความสับสนวุ่นวายทั้งหมดนี้
"คุณ... คุณทำแบบนี้กับดิฉันไม่ได้นะคะ" พิมพ์เอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ดวงตาของเธอฉายแววตัดพ้อระคนหวาดหวั่น
ภาคย์ยืนนิ่ง เผชิญหน้ากับเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเขากลับดูอ่อนลงเล็กน้อย "ผมไม่ได้อยากจะทำร้ายคุณ" เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ "แต่คุณกำลังทำให้ผมหมดความอดทน"
"ดิฉัน... ดิฉันไม่เข้าใจ" พิมพ์พยายามอธิบาย "ดิฉันไม่ได้โกหกคุณ"
"คุณกำลังปกป้องใครบางคนอยู่" ภาคย์พูดเสียงเน้นย้ำ "และนั่นทำให้ผมเจ็บปวด"
คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจของพิมพ์ เธอไม่เคยคิดว่าภาคย์จะรู้สึกเจ็บปวดกับการกระทำของเธอ เขาเคยรักเธอขนาดนั้นเลยหรือ? ความคิดนั้นทำให้เธอรู้สึกผิดอย่างรุนแรง
"ดิฉัน... ดิฉันขอโทษ" พิมพ์เอ่ยเสียงแผ่วเบา น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ดิฉันไม่เคยอยากให้คุณต้องเจ็บปวด"
ภาคย์ถอนหายใจยาว เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง แต่คราวนี้ ไม่มีความเกรี้ยวกราดใดๆ ในแววตาของเขา มีเพียงความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมรู้" เขาเอ่ยเบาๆ "และผมก็ให้อภัยคุณ"
พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา ภาคย์... คนที่เย็นชาและอันตราย กำลังให้อภัยเธอ?
"คุณ... คุณให้อภัยดิฉันจริงๆ หรือคะ?" เธอถามเสียงสั่น
ภาคย์พยักหน้า "จริงๆ" เขาเอื้อมมือมาปัดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธออย่างแผ่วเบา "แต่ผมก็ยังต้องการความจริง"
พิมพ์เม้มปากแน่น เธอรู้ว่าถึงเวลาแล้ว ที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง และบอกทุกอย่างให้เขาได้รับรู้
"ดิฉัน... ดิฉันจะบอกคุณ" เธอเอ่ยเสียงหนักแน่น "แต่... คุณต้องสัญญาว่าจะไม่โกรธดิฉัน"
ภาคย์ยิ้มมุมปากอย่างอ่อนโยน "ผมสัญญา"
และแล้ว พิมพ์ก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดในวันนั้นให้ภาคย์ฟัง เรื่องราวของอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น เรื่องราวของความผิดพลาดที่เธอพยายามปกปิด เรื่องราวของคนที่เธอพยายามปกป้อง... ทุกอย่างถูกถ่ายทอดออกมาจากปากของเธออย่างหมดเปลือก
เมื่อพิมพ์เล่าจบ ภาคย์ก็ยืนนิ่ง เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเข้าใจ ความเสียใจ และความรัก
"ผม... ผมเข้าใจแล้ว" ภาคย์เอ่ยเสียงเบา "ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องแบกรับความลับนี้ไว้คนเดียว"
พิมพ์ส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอยิ้มอย่างอ่อนแรง "อย่างน้อย... ตอนนี้ดิฉันก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว"
ภาคย์ค่อยๆ โน้มตัวลงมา จุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน "ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" เขาเอ่ยเสียงกระซิบ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"
วินาทีนั้น พิมพ์รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างคลายปมในใจของเธอ เธอไม่รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป มีเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ
แต่แล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอกห้องทำงานของภาคย์ พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว!
"อะไรน่ะ!" ภาคย์อุทานด้วยความตกใจ เขาผละออกจากพิมพ์ทันที และรีบวิ่งออกไปดู
พิมพ์ยืนนิ่งด้วยความตกใจ เธอรีบวิ่งตามภาคย์ออกไป เมื่อไปถึงห้องโถงด้านนอก เธอก็เห็นภาพที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น
กลุ่มคนร้ายสวมหน้ากากบุกเข้ามาในคฤหาสน์ พวกเขากำลังทำร้ายคนในบ้าน และมีเป้าหมายที่ภาคย์!
"ภาคย์!" พิมพ์ร้องตะโกนด้วยความตกใจ เธอเห็นภาคย์กำลังต่อสู้กับกลุ่มคนร้ายอย่างดุเดือด แต่เขาก็เริ่มเสียเปรียบ
ทันใดนั้นเอง พิมพ์ก็เห็นปืนที่ตกอยู่บนพื้น เธอไม่รอช้า รีบวิ่งเข้าไปหยิบปืนขึ้นมา และเล็งไปที่กลุ่มคนร้าย
"หยุดนะ!" เธอตะโกนเสียงดัง
กลุ่มคนร้ายหันมามองพิมพ์ด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ยังคงพุ่งเข้ามาหาเธอ
ภาคย์ที่กำลังต่อสู้อยู่ หันมาเห็นพิมพ์ในสภาพที่อันตราย เขารีบพุ่งเข้าไปหาเธอ แต่ก็ถูกขัดขวางโดยคนร้ายอีกคน
"พิมพ์! ถอยไป!" ภาคย์ตะโกนเตือน
แต่พิมพ์ไม่ยอมถอย เธอยกปืนขึ้นเล็งไปที่คนร้ายที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเธออย่างไม่ลังเล
"ถ้าคุณทำอะไรภาคย์... ฉันจะยิงคุณ!" เธอประกาศเสียงดัง
คนร้ายคนนั้นชะงัก เขาจ้องมองพิมพ์ด้วยความไม่แน่ใจ ในขณะที่ภาคย์ก็สามารถจัดการกับคนร้ายที่ขวางเขาอยู่ และรีบพุ่งเข้ามาหาพิมพ์
"ปล่อยปืนนะ พิมพ์!" ภาคย์ตะโกนด้วยความตกใจ
พิมพ์มองไปที่ภาคย์ แล้วมองไปที่คนร้ายที่อยู่ตรงหน้าเธอ หัวใจของเธอเต้นแรง แต่ในแววตาของเธอ กลับมีความมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอได้รู้แล้วว่าความรักที่เธอมีต่อภาคย์นั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน และเธอพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเขา... แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของเธอก็ตาม
แต่แล้ว... จู่ๆ เธอก็รู้สึกเจ็บปวดที่สีข้างอย่างรุนแรง!
"อ๊ากกก!" เสียงร้องของพิมพ์ดังขึ้น เธอทรุดตัวลงกับพื้น ปืนหลุดมือไป
ภาคย์เห็นเหตุการณ์นั้น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและความโกรธ เขาพุ่งเข้าหาพิมพ์ทันที
"พิมพ์! เธอเป็นอะไร!" เขาตะโกนเสียงดัง พยายามประคองร่างของเธอไว้
พิมพ์มองหน้าภาคย์อย่างอ่อนแรง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "ดิฉัน... ดิฉันปกป้องคุณได้แล้วใช่ไหมคะ..."
ก่อนที่สติของเธอจะเลือนหายไป เธอเห็นใบหน้าของภาคย์ที่เต็มไปด้วยความกังวล และความรักที่เขาไม่เคยปิดบังอีกต่อไป
เจ้าพ่ออันตรายที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก