"คุณ... คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ภาคย์!" เสียงของพิมพ์สั่นเครือ กรีดร้องออกมาสุดเสียงราวกับกำลังจะขาดใจ หัวใจของเธอแหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ กับภาพที่เห็นตรงหน้า ปากกาในมือร่วงหล่นจากอาการสั่นเทา หยดน้ำตาไหลรินอาบแก้มอย่างไม่อาจห้าม
"ทำไม... ทำไมคุณถึงต้องหลอกฉัน! ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้!" ภาพถ่ายหลายใบที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องทำงานของภาคย์ ราวกับมีดนับพันเล่มกรีดแทงลงไปในความรู้สึกของเธอ ภาพถ่ายใบหนึ่งที่เห็นชัดเจนที่สุด คือภาพของภาคย์กับผู้หญิงอีกคนหนึ่งกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับไม่มีเลือดลม ใบหน้าของเขาที่เคยเป็นที่รัก กลับกลายเป็นภาพของปีศาจร้ายที่บิดเบือนทุกความเชื่อใจที่เธอเคยมี
"คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว! คุณไม่เคยรักฉันเลย!" คำพูดที่เคยถูกสะกดกลั้นไว้หลายปี ผุดขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนน้ำป่าที่ทะลักเข้าท่วมทุ่ง ยิ่งคิดถึงวันวาน ยิ่งคิดถึงคำพูดหวานหูที่เขาเคยให้ไว้ ยิ่งทำให้ความเจ็บปวดมันทวีคูณ
ภาคย์ยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบของเขาสบมองเธอ แต่แววตาคู่นั้นฉายไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น เขาไม่พูดอะไร ปล่อยให้เธอระบายความโกรธ ความผิดหวัง จนกว่าเธอจะเหนื่อยล้า
"ทำไม... ทำไมคุณไม่ตอบฉัน!" พิมพ์ตะโกนถามอีกครั้ง ความหวังริบหรี่สุดท้ายกำลังจะดับมอดลง
"พิมพ์..." เสียงของเขาแหบพร่า สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แฝงเร้นอยู่ "ผม... ผมไม่ได้หลอกคุณ"
"โกหก! นี่มันโกหกทั้งเพ! แล้วภาพพวกนี้ล่ะ! คุณจะอธิบายยังไง!" เธอชี้ไปที่ภาพถ่ายบนพื้น น้ำตาไหลพรากจนแทบมองไม่เห็น
"ภาพพวกนั้น... มันเป็นสิ่งที่ผมต้องทำ"
"ต้องทำ? คุณหมายความว่ายังไง! คุณจะบอกว่าคุณเต็มใจที่จะนอกใจฉันอย่างนั้นเหรอ! คุณจะบอกว่าความรักของเรามันไม่มีค่าเลยใช่ไหม!" พิมพ์รู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก หัวใจเต้นรัวแรงราวกับจะกระเด็นออกมานอกอก
"เปล่า... มันไม่ใช่แบบนั้น" ภาคย์เดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปเสียก่อน
"อย่าเข้ามานะ! ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว!" เธอผงะถอยหลัง หลบสายตาของเขา
"พิมพ์... ฟังผมก่อน" เขาหยุดชะงัก พยายามรวบรวมสติ "ภาพพวกนั้น... มันถูกจัดฉากขึ้น"
"จัดฉาก? คุณจะแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แบบนี้เหรอ!" พิมพ์หัวเราะเยาะอย่างขมขื่น "คุณคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ"
"ผมไม่ได้แก้ตัว" ภาคย์ยืนยันหนักแน่น "คุณจำได้ไหม... วันที่ผมจากไป"
พิมพ์พยักหน้าช้าๆ ความทรงจำอันเจ็บปวดวันนั้นผุดขึ้นมาอีกครั้ง วันที่เขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงจดหมายสั้นๆ ที่บอกว่าเขาต้องการเวลา... เวลาที่จะไปสร้างอนาคตของเขา
"ตอนนั้น... ผมกำลังจะมีปัญหาใหญ่" ภาคย์เล่าต่อ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมถูกคนบางคนตามล่า... คนที่อันตรายมาก"
"ตามล่า? ใคร?" พิมพ์เริ่มสงสัย แต่ความโกรธยังคงครอบงำ
"ผมไม่อยากให้คุณต้องมาเดือดร้อน... หรือตกอยู่ในอันตรายไปด้วย" ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมรู้ว่ามันเป็นวิธีที่แย่ที่สุด... แต่ผมคิดว่าถ้าผมทำให้คุณเกลียดผม... คุณจะตัดใจจากผมได้ง่ายขึ้น... แล้วคุณก็จะปลอดภัย"
"ปลอดภัย? นี่คุณคิดว่าการทำแบบนี้มันจะทำให้ฉันปลอดภัยงั้นเหรอ!" พิมพ์ตะโกนเสียงดัง "การจากไปของคุณ... มันทำลายชีวิตฉันไปแล้วนะภาคย์! คุณรู้ไหมว่าฉันต้องผ่านอะไรมาบ้าง!"
"ผมรู้... ผมรู้ดี" ภาคย์กัดฟันแน่น "ผมพยายามตามหาข่าวคราวของคุณตลอด... แต่ผมทำอะไรไม่ได้เลย... ผมต้องใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ... กลัวว่าใครจะจับได้"
"แล้ว... แล้วภาพพวกนั้นล่ะ?" พิมพ์ถามเสียงแผ่วลงเล็กน้อย ความสับสนเริ่มเข้ามาแทนที่ความโกรธ
"ผมรู้ว่าสักวันหนึ่ง... คุณจะต้องเห็นมัน" ภาคย์ถอนหายใจยาว "คนที่ต้องการทำลายผม... เขาต้องการทำลายทุกอย่างที่เป็นของผม... รวมถึงความสัมพันธ์ของคุณกับผมด้วย"
"คนที่ต้องการทำลายคุณ?"
"ใช่... เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด" ภาคย์ค่อยๆ เล่าเรื่องราวที่เขาถูกบีบบังคับให้ต้องทำตามแผนการของศัตรู เขาต้องแกล้งทำเป็นนอกใจเธอ เพื่อให้เธอตัดใจและจากไป เขาต้องสร้างภาพลักษณ์ของผู้ชายเลวร้าย เพื่อให้เธอไม่กลับมาพัวพันกับเขาอีก
"แต่... ทำไมต้องเป็นฉันด้วย?" พิมพ์ถามเสียงสั่นเครือ
"เพราะคุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม... พิมพ์" ภาคย์เอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ "ผมยอมให้คุณเกลียดผม... ดีกว่ายอมให้คุณต้องมาเจ็บปวดเพราะผม"
น้ำตาของพิมพ์ไหลอาบแก้มอีกครั้ง คราวนี้มันเป็นน้ำตาแห่งความเสียใจ... เสียใจที่เธอเข้าใจเขาผิดมาตลอด เสียใจที่เธอตัดสินเขาอย่างรวดเร็ว
"ผมรู้ว่ามันสายไปแล้ว..." ภาคย์พูดต่อ "แต่ผมกลับมา... เพื่อแก้ไขทุกอย่าง... เพื่อปกป้องคุณ... และเพื่อทวงทุกอย่างของเราคืน"
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็เปิดผัวะออก ชายร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนมิตรภาพ แต่แววตาของเขากลับฉายไปด้วยความเย็นชาและอำมหิต
"ภาคย์... นายกำลังจะบอกความจริงกับเธอสินะ" เสียงของชายคนนั้นดังขึ้น ชวนให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันที
ภาคย์หันไปมองชายคนนั้น ดวงตาของเขาลุกวาวด้วยความโกรธ "แก!"
"นั่นใคร?" พิมพ์ถามด้วยความหวาดระแวง
"เขา... คือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด" ภาคย์ตอบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ "ใช่... ฉันเอง... และฉันก็ไม่เคยคิดเลยว่า... ความรักของพวกแกจะแข็งแกร่งขนาดนี้... จนกระทั่งวันที่ฉันต้องมาเห็นฉากนี้... ฉากที่ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย... น่าเสียดายจริงๆ"
เขาเดินเข้ามาในห้องช้าๆ ดวงตาของเขากวาดมองพิมพ์ด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ ก่อนจะหันกลับมาสบตาภาคย์ "นายจะบอกเธอ... หรือจะให้ฉันเป็นคนบอก... ว่าความลับที่แท้จริง... มันน่ากลัวกว่าที่นายคิดไว้เยอะเลยนะ"
เจ้าพ่ออันตรายที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก