“แกคิดว่าแกจะหนีพ้นไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือไง!” เสียงตะโกนก้องของภาคย์ดังขึ้นตามมาทันทีที่พายุใช้พิมพ์เป็นโล่มนุษย์ ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นพิมพ์ถูกผลักไปข้างหน้า ศัตรูที่เขาพยายามจะกำจัดกำลังใช้หญิงสาวที่เขารักมาเป็นเครื่องมือ
พายุหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆ! ฉันบอกแล้วไงว่าแกมันโง่! แกไม่เคยคิดถึงความปลอดภัยของเธอเลยใช่ไหม ภาคย์!” ใบหน้าของพายุฉายแววแห่งความสะใจ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความเกลียดชังที่สะสมมานาน
พิมพ์ตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว แต่เธอก็พยายามรวบรวมสติ เธอรู้ว่าเธอต้องเข้มแข็ง ต้องไม่ทำให้ภาคย์ต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้ “ปล่อยฉันนะพายุ!” เธอพยายามตะโกนสุดเสียง แม้ว่าเสียงของเธอจะสั่นเครือ
“หุบปากซะ! แกมันก็แค่เครื่องมือของฉัน!” พายุบีบคอพิมพ์ไว้แน่น ทำให้เธอหายใจติดขัด
ภาคย์ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นปืนที่พายุกระบอกที่สองกำลังจ่ออยู่ที่ขมับของพิมพ์ “ถ้าแกกล้าเข้ามาใกล้ ฉันจะยิงเธอทันที! จำไว้ ภาคย์...แกจะไม่มีวันได้หัวใจของพิมพ์ไป!”
ตำรวจที่บุกเข้ามาก็หยุดชะงักเช่นกัน พวกเขาไม่สามารถบุกเข้าชาร์จได้ทันที เพราะเกรงว่าพิมพ์จะเป็นอันตราย
“แกทำแบบนี้กับใครไม่ได้นะพายุ!” ภาคย์ตะโกนเสียงดัง มือของเขาข้างหนึ่งกำหมัดแน่น ส่วนอีกข้างหนึ่งยังคงถือปืนที่ได้มาจากพายุ “ปล่อยพิมพ์เดี๋ยวนี้!”
“ถ้าฉันปล่อยเธอไป แกก็จะจับฉันได้ใช่ไหมล่ะ!” พายุหัวเราะเยาะ “ฉันไม่โง่ขนาดนั้น! ฉันจะพาเธอไปด้วย!”
“แกจะไม่มีวันได้ทำแบบนั้น!” ภาคย์พูดอย่างเด็ดขาด เขากำลังคิดอย่างรวดเร็ว เขาต้องหาทางช่วยเหลือพิมพ์โดยไม่ให้เธอตกอยู่ในอันตราย
“แกจะทำยังไงล่ะ? จะยิงฉัน หรือจะยิงเธอ?” พายุท้าทาย “เลือกมาสิ! แกจะยอมเสียสละใคร?”
คำถามนั้นทำให้ภาคย์เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาไม่สามารถเลือกได้ เขาไม่สามารถเสียสละใครไปได้เลย โดยเฉพาะพิมพ์
“ฉันรักเธอ พายุ! ฉันรักพิมพ์มากกว่าชีวิตของฉัน!” ภาคย์ตะโกน พลางน้ำตาคลอ “ฉันยอมตายแทนเธอได้!”
“คำพูดสวยหรู!” พายุหัวเราะ “แต่ฉันไม่เชื่อ! แกมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว! แกจะยอมให้เธอตายไปเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง!”
“ไม่!” พิมพ์ตะโกนเสียงดัง “ภาคย์! อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ!”
“ฉันจะไปกับแก” พิมพ์พูดต่อ เสียงของเธอเริ่มหนักแน่นขึ้น “ถ้าแกจะพาใครไป ก็พาฉันไปคนเดียว”
ภาคย์หันมามองพิมพ์ด้วยความตกใจ “พิมพ์! ไม่นะ!”
“ฉันไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายภาคย์อีกแล้ว” พิมพ์พูดอย่างมุ่งมั่น “ฉันจะอยู่กับแก เพื่อให้แน่ใจว่าแกจะไม่ทำร้ายใครอีก”
พายุเหลือบมองพิมพ์ด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ “แกแน่ใจนะ? ถ้าแกไปกับฉัน แกจะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย”
“ฉันไม่กลัว” พิมพ์ตอบ “ฉันจะไปกับแก”
ภาคย์พยายามจะเข้าไปห้าม แต่พายุชักปืนขึ้นเล็งมาที่เขาอีกครั้ง “อย่าขยับ! ถ้าแกขยับ ฉันจะยิงเธอ! ตกลงไหม ภาคย์?”
ภาคย์มองพิมพ์ด้วยความเจ็บปวด เขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาต้องยอม “ตกลง...ฉันจะไม่ขยับ”
พายุค่อยๆ ถอยหลังไปเรื่อยๆ โดยที่ยังคงจ่อปืนอยู่ที่พิมพ์ “ดีมาก! แกฉลาดกว่าที่ฉันคิด!”
“แล้วถ้าฉันไม่ไปล่ะ” พิมพ์ถามอย่างใจเย็น “แกจะทำยังไง?”
พายุยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ถ้าแกไม่ไป ฉันก็คงต้อง...ยิงเธอทิ้งตรงนี้ แล้วแกก็จะได้เห็นภาพนั้น”
หัวใจของภาคย์บีบรัดอย่างรุนแรง เขาไม่สามารถทนเห็นภาพนั้นได้
“ฉันจะไป” พิมพ์พูดเสียงดัง “ปล่อยภาคย์ไป”
พายุพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดี! นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ”
เขากระชากแขนพิมพ์ให้เดินตามไป “ไป! อย่าช้า!”
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวออกจากห้อง ตำรวจก็เห็นโอกาส พล.ต.ต. อดิเทพ ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมบุกเข้าชาร์จทันที เขาตัดสินใจเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเหลือพิมพ์
“หยุดนะ!” พล.ต.ต. อดิเทพตะโกน พลางพุ่งเข้าใส่พายุ
พายุตกใจ เขาไม่ได้คาดคิดว่าตำรวจจะบุกเข้ามาในจังหวะนี้ เขาหันปืนเล็งไปที่พล.ต.ต. อดิเทพ แต่ภาคย์ก็ไม่รอช้า เขาใช้จังหวะที่พายุเสียสมาธิ พุ่งเข้าประทุษร้ายพายุอย่างรวดเร็ว
การต่อสู้ครั้งสุดท้ายเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ภาคย์และพล.ต.ต. อดิเทพ ร่วมมือกันต่อสู้กับพายุ พิมพ์พยายามหลบหนีจากการเกาะกุมของพายุ เธอรู้ว่าเธอต้องหาทางช่วยเหลือภาคย์
“แกมันบ้าไปแล้ว พายุ!” ภาคย์ตะโกน พลางหลบหมัดของพายุ “แกกำลังจะทำลายทุกอย่าง!”
“ฉันไม่สน!” พายุตะโกนกลับ “ฉันจะแก้แค้นให้พ่อของฉัน!”
“พ่อแกถูกจับได้เพราะความผิดของแกเอง!” พล.ต.ต. อดิเทพพูด พลางเตะสกัดขาพายุ “แกต่างหากที่สร้างปัญหา!”
พายุหน้าซีดเผือด เขาไม่เคยคิดว่าพล.ต.ต. อดิเทพจะรู้เรื่องนี้ “แก...แกรู้อะไร?”
“ฉันรู้ทุกอย่าง” พล.ต.ต. อดิเทพตอบ “ฉันรู้ว่าแกวางแผนใส่ร้ายภาคย์มาตลอด เพื่อที่จะแก้แค้นให้พ่อแกที่ถูกภาคย์เปิดโปงเรื่องทุจริต”
คำพูดนั้นทำให้พายุเสียการทรงตัว เขาจมปลักอยู่กับความแค้นจนลืมไปว่าความผิดพลาดของพ่อก็มาจากตัวพ่อเอง
“ไม่จริง!” พายุตะโกน พลางพุ่งเข้าโจมตีภาคย์อย่างบ้าคลั่ง “แกพูดโกหก!”
ภาคย์สามารถหลบหมัดของพายุได้สำเร็จ และใช้จังหวะที่พายุกำลังเสียหลัก เตะเข้าที่ท้องของพายุอย่างแรง ทำให้พายุเซถลาไป
“แกมันก็แค่คนที่หลอกตัวเอง” ภาคย์พูดเสียงเย็น “แกคิดว่าแกกำลังแก้แค้นให้พ่อ แต่จริงๆ แล้วแกกำลังทำลายตัวเอง”
ในขณะเดียวกัน พิมพ์ก็สามารถปลดปล่อยตัวเองออกจากพายุได้สำเร็จ เธอรีบวิ่งไปหยิบปืนที่ตกอยู่บนพื้น และเล็งไปที่พายุ
“พอได้แล้ว พายุ!” พิมพ์ตะโกนเสียงดัง “แกมันก็แค่คนขี้ขลาดที่หนีความจริง!”
พายุหันมามองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง “แก...แกจะทำอะไร!”
“ฉันจะไม่ยอมให้แกทำร้ายใครอีกแล้ว” พิมพ์พูดอย่างเด็ดเดี่ยว
พล.ต.ต. อดิเทพ เห็นโอกาส รีบเข้าประชิดตัวพายุและจับกุมเขาไว้ได้สำเร็จ “ยอมแพ้ซะ พายุ! ทุกอย่างจบลงแล้ว!”
พายุพยายามขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะกำลังของพล.ต.ต. อดิเทพ และตำรวจที่เข้ามาสมทบได้ เขาถูกจับกุมตัวไปอย่างง่ายดาย
ภาคย์รีบวิ่งเข้าไปหาพิมพ์ “พิมพ์! เป็นอะไรหรือเปล่า!”
พิมพ์ส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไร” เธอกลอบกอดภาคย์ไว้แน่น “ขอบคุณนะภาคย์...ที่มาช่วยฉัน”
ภาคย์กอดพิมพ์แน่น “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอเด็ดขาด”
พล.ต.ต. อดิเทพ มองทั้งสองด้วยรอยยิ้ม “คุณทั้งสองคนเก่งมาก”
“แต่เราก็ยังไม่รู้ว่าแผนการร้ายของพายุจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจของคุณมากแค่ไหน” พล.ต.ต. อดิเทพ กล่าว
ภาคย์ถอนหายใจ “ไม่เป็นไรครับท่าน ผมจะจัดการเอง”
“ส่วนเรื่องความลับที่คุณเก็บไว้...” พล.ต.ต. อดิเทพ พูดพลางมองหน้าพิมพ์ “ผมหวังว่าคุณจะพร้อมที่จะเปิดเผยความจริง”
พิมพ์มองหน้าภาคย์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็มีความหวัง
“ฉันพร้อมแล้วค่ะ” พิมพ์ตอบ
ในที่สุด การต่อสู้ครั้งสุดท้ายก็จบลง ศัตรูที่คุกคามพวกเขามาตลอดถูกกำจัดไปแล้ว แต่ความลับที่เก็บงำมานานกำลังจะถูกเปิดเผย เรื่องราวของพวกเขากำลังจะก้าวไปสู่อีกบทหนึ่งที่ท้าทายยิ่งกว่าเดิม
“แล้วเรื่องของเราล่ะ” ภาคย์ถาม พลางกอดพิมพ์ไว้แน่น “หลังจากนี้ จะเป็นยังไงต่อไป”
พิมพ์เงยหน้ามองภาคย์ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของเธอ “ฉันไม่รู้...แต่ฉันรู้ว่าฉันอยากจะเผชิญหน้ากับมันไปพร้อมกับคุณ”
ในขณะที่ภาคย์กำลังจะตอบ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของพล.ต.ต. อดิเทพ ก็ดังขึ้น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที
“อะไรนะครับ!” พล.ต.ต. อดิเทพ อุทาน “เป็นไปได้อย่างไร!”
เจ้าพ่ออันตรายที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก