“ฉันให้อภัยคุณ… ภาคย์”
คำพูดนั้นหลุดออกจากริมฝีปากของพิมพ์อย่างแผ่วเบา แต่กลับดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของภาคย์ราวกับเสียงฟ้าผ่า เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ดวงตาคมที่เคยฉายแววแข็งกร้าวพลันเบิกกว้าง จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ความเจ็บปวด ความโกรธ ความเสียใจ และความหวังที่เคยถูกบดขยี้จนแหลกลาญ บัดนี้มันกลับผลิบานขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่คาดฝัน
คราบน้ำตาที่อาบแก้มของพิมพ์ค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นรอยยิ้มบางๆ ที่เจือไปด้วยความเศร้า แต่ก็เต็มไปด้วยความเข้มแข็งที่เธอเพิ่งค้นพบในตัวเอง "ฉันรู้ว่ามันไม่ง่าย… ไม่ใช่สำหรับคุณ และไม่ใช่สำหรับฉัน" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่แววตาแน่วแน่ "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันแบกรับความเจ็บปวดไว้คนเดียว… ความผิดหวัง ความเสียใจ… ทุกอย่างที่เกิดขึ้น"
ภาคย์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าว มือหนาที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมออกไปหมายจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่กลับชะงักกลางอากาศ ความกลัว ความรู้สึกผิดที่กัดกินจิตใจมาตลอดหลายปี มันทำให้เขากลัวที่จะทำลายความหวังอันเปราะบางนี้อีกครั้ง
"พิมพ์… ผม…" คำพูดติดอยู่ในลำคอ ภาคย์ไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายความรู้สึกทั้งหมดที่ถาโถมเข้ามา เขาทำผิดพลาดอย่างมหันต์ ปล่อยเธอไปเพียงเพราะความเข้าใจผิดและความเย่อหยิ่งของตัวเอง ทิ้งเธอไว้กับความเจ็บปวดเพียงลำพัง ในขณะที่เขาเองก็จมปลักอยู่กับความรู้สึกผิดบาปที่ไม่อาจลบล้าง
“คุณเลือกที่จะไป… ทิ้งฉันไว้กับลูก” เสียงของพิมพ์เบาลง แต่ความเจ็บปวดในน้ำเสียงยังคงชัดเจน "ฉันเองก็ต้องใช้เวลา… เพื่อยอมรับ เพื่อก้าวต่อไป… เพื่อลูกของฉัน" เธอกลั้นน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาอีกครั้ง "แต่วันนี้… ฉันเลือกที่จะไม่จมอยู่กับอดีตอีกต่อไป"
เธอเงยหน้ามองภาคย์ ดวงตาของทั้งคู่ประสานกัน ความรู้สึกมากมายหลากล้นจนแทบจะล้นทะลักออกมา "ฉันให้อภัยคุณ… ภาคย์… ให้อภัยในทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา" เธอสูดหายใจลึก "ฉันให้อภัยในความผิดพลาดของคุณ… ในความเข้าใจผิด… ในความโหดร้ายที่คุณเคยทำกับฉัน"
คำว่า "ให้อภัย" ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของภาคย์ เขาทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ ราวกับว่าขาของเขาไม่สามารถรับน้ำหนักความรู้สึกอันท่วมท้นนี้ได้อีกต่อไป ใบหน้าคมก้มต่ำลงจนจรดกับพื้น น้ำตาที่เคยถูกกักเก็บไว้ บัดนี้มันหลั่งไหลออกมาไม่หยุดหย่อน เขาไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใครมาก่อน แม้กระทั่งตอนที่เขาต้องเผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิต แต่บัดนี้ น้ำตาแห่งความโล่งใจ ความสำนึกผิด และความหวังที่กลับคืนมา มันกำลังชะล้างความมืดมิดในจิตใจของเขา
"พิมพ์… อย่า… อย่าพูดแบบนี้เลย" เสียงของเขาสั่นเครือ "ผมมันเลว… ผมมันไม่ดีพอ… ผมไม่คู่ควรกับคำว่าให้อภัยจากคุณ"
พิมพ์ค่อยๆ ย่อตัวลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา มือเรียวเอื้อมไปวางบนแก้มของภาคย์อย่างแผ่วเบา "คุณไม่ใช่คนเลว… คุณแค่เคยทำผิดพลาด" เธอพูดปลอบโยน "ทุกคนผิดพลาดได้… แม้กระทั่งคนที่แข็งแกร่งที่สุด"
"แต่ผม… ผมทำร้ายคุณ… ทำร้ายลูกของเรา…" ภาคย์เงยหน้าขึ้นมองเธอ น้ำตาไหลอาบแก้ม "ผมทิ้งคุณไป… ปล่อยให้คุณต้องเผชิญทุกอย่างเพียงลำพัง"
"ใช่… มันเจ็บปวดมาก" พิมพ์ยอมรับ "แต่วันนี้… ฉันเลือกที่จะลืมความเจ็บปวดนั้น" เธอเช็ดน้ำตาให้เขา "ฉันเลือกที่จะเชื่อในตัวคุณอีกครั้ง… ในภาคย์คนใหม่… ในภาคย์ที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างฉันและลูก"
หัวใจของภาคย์บีบรัดแน่น เขาโอบกอดเธอเอาไว้เต็มแรง ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีกครั้ง กอดที่ทั้งอบอุ่น แข็งแกร่ง และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่อาจกล่าวออกมาเป็นคำพูดได้ พิมพ์ซบหน้าลงบนอกของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่เธอโหยหามาตลอด
"ผมรักคุณ… พิมพ์… ผมรักคุณมาก" ภาคย์พึมพำข้างใบหูของเธอ "ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปอีก… ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"
"ฉันก็รักคุณ… ภาคย์" พิมพ์ตอบเสียงแผ่วเบา "และฉันพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่… กับคุณ"
บรรยากาศรอบตัวทั้งคู่ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ความมืดมิดที่เคยปกคลุมกลับสลายไป เผยให้เห็นแสงสว่างแห่งความหวัง รอยร้าวในหัวใจของทั้งสองคนกำลังค่อยๆ ประสานเข้าหากัน ด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ และคำว่า "ให้อภัย" ที่เปรียบเสมือนยาใจชั้นดี
แต่แล้ว… เสียงโทรศัพท์ของภาคย์ก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศอันแสนหวานของทั้งคู่ ใบหน้าของเขาฉายแววเคร่งเครียดขึ้นทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า
"มีอะไรรึเปล่าคะ?" พิมพ์ถามด้วยความเป็นห่วง
ภาคย์ส่ายหน้าเบาๆ "ไม่ใช่เรื่องของเรา… แต่เป็นเรื่องที่ต้องจัดการ" เขาขมวดคิ้วมองหน้าจอโทรศัพท์ "ผมอาจจะต้องไปจัดการอะไรบางอย่าง… เดี๋ยวผมจะรีบกลับมา"
เขาผละออกจากอ้อมกอดของพิมพ์อย่างเสียดาย ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินออกไป ทิ้งให้พิมพ์ยืนอยู่ลำพังด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งความสุขที่ได้คืนดีกับคนรัก และความกังวลใจกับภารกิจเร่งด่วนที่ทำให้เขาต้องจากไปอีกครั้ง
ขณะที่ภาคย์กำลังจะก้าวออกจากประตูนั้นเอง เสียงของเลขาฯ ส่วนตัวก็ดังขึ้นจากปลายสายด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
"คุณภาคย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! เกิดการบุกเข้ามาในโกดังเก็บของของเรา… แล้วคนของเรา… กำลังถูกลอบทำร้าย!"
ดวงตาของภาคย์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง มือที่กำลังจะไขประตูพลันกำแน่น เป็นสัญญาณว่าการต่อสู้เพื่อปกป้องความรักและความสงบสุขของเขายังคงไม่จบสิ้น
เจ้าพ่ออันตรายที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก