ตอนที่ 3 — คำสั่งเด็ดขาด

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง บ่งบอกถึงการเริ่มต้นวันใหม่ แต่สำหรับ "เมษา" มันคือการเริ่มต้นของอีกวันที่เต็มไปด้วยความอึดอัดใจและความหวาดกลัว เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการนอนหลับที่ไม่สนิท ฝันร้ายเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับจะคอยเตือนเธอถึงโชคชะตาที่กำลังรออยู่

เธอค่อยๆ ‌ลุกขึ้นจากเตียง มองไปรอบๆ ห้องนอนอันหรูหราที่บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกรงขัง เธอยังคงรู้สึกถึงสายตาของภัทรที่มองมาที่เธอเมื่อคืน มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและความคาดหวังบางอย่างที่เธอไม่อาจเข้าใจ

หลังจากที่ล้างหน้าล้างตา เธอตัดสินใจลงไปทานอาหารเช้าที่ห้องอาหารที่จัดเตรียมไว้ให้ แต่เมื่อเธอเดินเข้าไป เธอกลับพบว่าภัทรนั่งรอเธออยู่แล้ว

เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้มที่ดูสง่างาม ​ใบหน้าคมคายของเขาปราศจากรอยยิ้มใดๆ เขากำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือพิมพ์ธุรกิจเล่มใหญ่

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เมษาเอ่ยทักทายอย่างแผ่วเบา

ภัทรเงยหน้าขึ้นมองเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับไปสนใจหนังสือพิมพ์ต่อ "นั่งลง" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เมษานั่งลงตรงข้ามเขา รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่กระจายไปทั่วห้องอาหาร เธอพยายามรวบรวมความกล้าที่จะเอ่ยถามถึงเรื่องเมื่อคืน ‍แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร

"คุณ..." เธอเริ่มพูด "เมื่อคืน..."

"ไม่ต้องพูดถึง" ภัทรขัดจังหวะเธอทันที "คืนนี้เราจะมาคุยกันเรื่องสำคัญ"

คำพูดของเขาทำให้เมษารู้สึกประหลาดใจ เธอไม่รู้ว่าเรื่องสำคัญที่เขาพูดถึงคืออะไร

"เรื่องอะไรคะ?" เธอถามอย่างสงสัย

ภัทรวางหนังสือพิมพ์ลง เขามองตรงมาที่เธอ ‌สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนโยนลงเลย

"การแต่งงานของเรา" เขาพูด "มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เมษา"

เมษาก้มหน้าลง รู้สึกถึงความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา เธอรู้ดีว่าเธอได้ยอมทำตามข้อตกลงนี้เพื่อครอบครัวของเธอ แต่เธอก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า เธอได้ทำร้ายใครบางคน

"ฉันรู้ค่ะ" ‍เธอตอบเสียงแผ่ว "แต่..."

"ไม่มีแต่" ภัทรพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "ฉันต้องการให้เธอเข้าใจให้ชัดเจน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเราสองคนจะอยู่ภายใต้ข้อตกลงที่ฉันตั้งขึ้น"

เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับจะรอให้เธอรับฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อไป

"การแต่งงานครั้งนี้ เป็นเพียงการค้ำประกันทางธุรกิจของเราเท่านั้น" ​เขาเน้นย้ำคำว่า "ธุรกิจ" อย่างชัดเจน "ไม่มีความรัก ไม่มีความผูกพันใดๆ อยู่ในความสัมพันธ์นี้"

คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเมษาอีกครั้ง เธอรู้ดีว่ามันจะเป็นแบบนี้ แต่การได้ยินมันจากปากของเขาเอง ​มันกลับเจ็บปวดกว่าที่เธอคาดคิด

"เธอมีหน้าที่แค่เป็นภรรยาตามกฎหมายของฉันเท่านั้น" ภัทรพูดต่อ "ทำหน้าที่ของเธอให้ดี และอย่าเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของฉัน"

เมษากลั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอ เธอพยักหน้ารับ

"แล้ว... คุณมีอะไรให้ฉันทำบ้างคะ?" เธอถาม พยายามที่จะควบคุมเสียงของตัวเองให้เป็นปกติที่สุด

ภัทรยิ้มมุมปากเล็กน้อย ​เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุข แต่กลับดูเย็นชาและเย้ยหยัน

"มีเยอะแยะ" เขาตอบ "แต่ก่อนอื่น เธอต้องทำความรู้จักกับบ้านหลังนี้ และคนในบ้านให้ดีเสียก่อน"

เขาเล่าถึงกฎระเบียบต่างๆ ของคฤหาสน์ รวมถึงหน้าที่ของเธอในฐานะภรรยาของเจ้าสัวทิพยวงศ์กรุ๊ป คำสั่งของเขาเด็ดขาดและไม่มีที่ให้โต้แย้ง เมษารู้สึกราวกับว่าเธอถูกลดทอนความเป็นมนุษย์ลงไปเรื่อยๆ

"และที่สำคัญที่สุด" ภัทรพูดต่อ "เธอจะต้องเก็บความลับทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้เป็นความลับ ห้ามนำออกไปบอกใครเด็ดขาด ถ้าเธอทำผิดสัญญา... ผลที่ตามมา จะไม่น่าอภิรมย์แน่"

เมษาตัวสั่นน้อยๆ เธอเข้าใจดีว่า เขาหมายถึงอะไร

"ฉันจะทำตามที่คุณสั่งค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น ทั้งๆ ที่ข้างในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย

เธอรู้ดีว่า เธอไม่สามารถปริปากบอกความลับที่เธอเก็บงำไว้ได้ ความลับที่อาจจะส่งผลกระทบต่อการแต่งงานครั้งนี้ และอาจจะทำให้ชีวิตของเธอตกอยู่ในอันตราย

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ภัทรก็พาเมษาเดินสำรวจคฤหาสน์หลังใหญ่ เขาแนะนำให้เธอรู้จักกับแม่บ้าน คนสวน และคนอื่นๆ ที่ทำงานในบ้าน แต่เขาก็ยังคงรักษาระยะห่างระหว่างกันไว้เสมอ

เมษารู้สึกว่า เธอกำลังถูกจับตาดูอยู่ตลอดเวลา ทั้งจากภัทร และจากคนอื่นๆ ในบ้าน

ในขณะที่ภัทรดูเหมือนจะวางแผนอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหลัง เมษาก็รู้ดีว่า เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่เขาตั้งไว้

เธอต้องอดทน ต้องเข้มแข็ง และต้องซ่อนความลับของเธอเอาไว้

ในตอนเย็น วันนั้น ภัทรเรียกเมษาเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขา

"พรุ่งนี้ เราต้องไปงานเลี้ยงของบริษัทคู่แข่ง" เขาพูด "เธอต้องไปกับฉัน"

เมษาพยักหน้ารับ เธอรู้ดีว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของบทบาทของเธอในฐานะภรรยาของเขา

"เตรียมตัวให้พร้อม" ภัทรกล่าว "และจำไว้ว่า เธอคือภรรยาของฉัน อย่าทำอะไรให้ฉันขายหน้า"

คำสั่งสุดท้ายของเขายิ่งตอกย้ำความรู้สึกของเมษาว่า เธอเป็นเพียงเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง ที่เขาต้องนำไปอวดอ้างเท่านั้น

เมษากลับมาที่ห้องนอนของเธอ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง ดวงตาเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง

เธอรู้ดีว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่แสนจะทรมาน

เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความเย็นชาของภัทร การกดดันจากสังคม และที่สำคัญที่สุด คือความลับดำมืดที่เธอพยายามจะซ่อนไว้

ในขณะเดียวกัน ภัทรที่อยู่ในห้องทำงานของเขา กำลังมองรูปถ่ายใบหนึ่งอยู่

รูปของหญิงสาวที่เขาเคยรัก ซึ่งจากไปอย่างไม่มีวันกลับ

"ผมจะทำทุกอย่าง... เพื่อแก้แค้นให้คุณ" เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

เขาหันไปมองประตูห้องนอนของเมษา ราวกับว่าเขากำลังจะเริ่มเกมที่เขาตั้งใจไว้

"เธอ... จะเป็นเครื่องมือของผม" เขาพูด พร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นชา

เขาไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจของเขานี้ จะนำพาไปสู่ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง และอาจจะนำพาเขาไปสู่การแก้แค้นที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้

แต่สิ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ เกมนี้... เขากำลังจะเริ่มต้นมันอย่างจริงจัง