ตอนที่ 16 — หายไปในความมืด

"ถ้าเธอคิดว่าหนีพ้น ฉันก็จะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าเธอคิดผิด!" เสียงตะคอกของภัทรยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเมษา ราวกับมันเป็นเสียงที่คอยตอกย้ำความรู้สึกผิดและความกลัวที่กัดกินหัวใจของเธออยู่ทุกขณะ ทุกย่างก้าวที่เธอเดินหนีไปจากคฤหาสน์หลังงามที่เคยเป็นทั้งกรงขังและเวทีแห่งการแสดงอันแสนเจ็บปวดนี้ มันเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไป ทั้งความโล่งใจที่ได้เป็นอิสระ ความหวังเล็กๆ ‌ที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ และความเจ็บปวดที่ไม่อาจกล่าวถึง

เมษามองย้อนกลับไปยังทางเข้าคฤหาสน์ที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดของรัตติกาล ดวงตาของเธอพร่ามัวด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้มันเสี่ยงเพียงใด มันคือการก้าวเข้าสู่โลกที่ไม่คุ้นเคย โดยไม่มีสิ่งใดเป็นหลักประกันว่าจะปลอดภัย แต่ความอดทนของเธอได้ขาดสะบั้นลงแล้ว ​การอยู่ภายใต้การปกครองอันเย็นชาของภัทร การเป็นหมากในเกมการเมืองของตระกูล การต้องแบกรับความลับที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่เธอมี มันหนักเกินกว่าที่หัวใจบอบช้ำของเธอจะรับไหวอีกต่อไป

เธอเดินทางมาถึงสถานีรถไฟใต้ดินที่ว่างเปล่าในยามวิกาล ด้วยกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่บรรจุเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุดและเอกสารสำคัญบางอย่างที่ซ่อนไว้ลึกสุดใจ เงินจำนวนหนึ่งที่เธอเก็บหอมรอมริบมาตลอดระยะเวลาที่ถูกจับมาแต่งงาน มันเป็นเสมือนตั๋วใบเดียวที่จะพาเธอออกไปจากที่แห่งนี้ และเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะคนที่ไม่ใช่ ‍'เมษา' ภรรยาของเจ้าพ่อธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล

"ขอตั๋วไปเชียงใหม่ครับ เที่ยวสุดท้าย" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยขณะเอ่ยกับเจ้าหน้าที่ที่เคาน์เตอร์ ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความระแวง ทุกเงา ทุกเสียงที่ดังขึ้นทำให้เธอใจเต้นระรัว ‌กลัวว่าจะมีใครบางคนกำลังตามหาเธอ กลัวว่าเงาของภัทรจะปรากฏขึ้นมาขวางทางเสียก่อน

เมื่อได้ตั๋วมาไว้ในมือ เธอก็รีบเดินเข้าไปยังชานชาลาที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟสลัวๆ ที่ส่องสว่างเป็นระยะๆ เสียงรถไฟที่กำลังจะมาถึงดังแว่วมาแต่ไกล มันเป็นสัญญาณแห่งการปลดปล่อย เป็นก้าวแรกของการหลบหนี ‍การหนีจากอดีตที่ตามหลอกหลอน และหนีจากอนาคตที่ถูกกำหนดไว้

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถไฟ เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "เมษา!"

หัวใจของเมษาแทบจะหยุดเต้น เธอแข็งทื่อไปทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอรู้ดีว่าเสียงนั้นเป็นของใคร มันคือเสียงที่เธอพยายามจะหนี ​มันคือเสียงที่เธอไม่อยากได้ยินอีกต่อไป

"ฉันบอกเธอแล้วไง ว่าเธอหนีฉันไปไม่ได้!" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ความรู้สึกหวาดกลัวถาโถมเข้ามาจนเธอแทบหายใจไม่ออก

เมษารวบรวมสติทั้งหมดที่มี เธอรู้ว่านี่คือช่วงเวลาตัดสิน เธอหันกลับไปช้าๆ ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาคมกริบของภัทรที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ​แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวังที่ฉายชัด

"คุณมาทำไมคะ" เสียงของเธอแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่เคยมีมาก่อน

"เธอคิดว่าเธอจะหนีไปไหนได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ เมษา" ภัทรเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม

"ฉัน... ฉันต้องการชีวิตของฉันคืนค่ะ" ​เมษากล่าวเสียงสั่น แต่สายตาไม่หลบเลี่ยง

"ชีวิตของเธอ? ชีวิตของเธออยู่กับฉัน! เธอเป็นของฉัน!" ภัทรตะคอก พร้อมกับจับแขนของเมษาไว้แน่น

"ไม่ค่ะ! ฉันไม่ใช่ของใครทั้งนั้น!" เมษาดิ้นรนอย่างแรง พยายามสะบัดมือของเขาออก แต่แรงของภัทรนั้นแข็งแกร่งเกินไป

"เธอเป็นของฉัน! และเธอจะไม่มีวันหนีไปไหนได้!" ภัทรกล่าวเสียงกร้าว ดวงตาของเขาลุกวาวด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา

รถไฟส่งเสียงหวีดร้องดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าประตูจะปิดแล้ว เมษาเห็นโอกาส เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี เบี่ยงตัวหลบมือของภัทร แล้วรีบวิ่งเข้าไปในขบวนรถไฟอย่างรวดเร็ว

"เมษา! อย่าไป!" เสียงของภัทรดังไล่หลังมา แต่เธอก็ไม่หันกลับไปอีก

ประตูรถไฟปิดลงอย่างรวดเร็ว เมษายืนหอบหายใจอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปภายนอก ร่างสูงสง่าของภัทรยังคงยืนอยู่ที่เดิม แววตาของเขายังคงจ้องมองมาที่เธอ ราวกับจะจารึกภาพของเธอไว้ในความทรงจำ

รถไฟค่อยๆ เคลื่อนตัวออก ช้าๆ สัญญาณแห่งอิสรภาพของเมษาได้เริ่มต้นขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ว่ามันคือการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้ที่รออยู่ข้างหน้า และเธอก็รู้ดีว่าการหนีครั้งนี้ อาจนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง

ในขณะที่รถไฟพาเมษาจากไป ภัทรยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แสงไฟจากสถานีรถไฟส่องกระทบใบหน้าของเขาที่บัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและอำนาจที่ถูกท้าทาย "เมษา... เธอคิดจริงๆ เหรอ ว่าเธอจะหนีจากเงาของฉันไปได้?" เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปยังขบวนรถไฟที่ค่อยๆ หายลับไปในความมืด พร้อมกับความลับบางอย่างที่กำลังจะถูกเปิดเผย