ตอนที่ 23 — รอยยิ้มที่ซ่อนน้ำตา…ในวันเกิดของหัวใจ

“สุขสันต์วันเกิดนะเจ้าหญิงน้อยของแม่!” เสียงหัวเราะสดใสของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้นราวกับระฆังแก้วที่ก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องเล็กๆ ที่ประดับประดาไปด้วยลูกโป่งสีพาสเทลและธงราวกับงานฉลองวันเกิด

‘น้องพราว’ เด็กหญิงวัยสามขวบ กำลังนั่งอยู่หน้าเค้กก้อนโตที่ทำจากฝีมือของแม่ของเธอเอง ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความสุข ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ ‌มองไปยังเปลวเทียนที่กำลังลุกโชนอยู่บนเค้กช็อกโกแลตที่เธอโปรดปราน

‘เมษา’ ยืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่พองโตไปด้วยความรัก ความสุข และความภาคภูมิใจ นี่คือโลกทั้งใบของเธอ คือเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไป แม้ว่าชีวิตของเธอจะเต็มไปด้วยความยากลำบากและอันตรายที่มองไม่เห็นก็ตาม

“เป่าเทียนเร็วลูก… แล้วก็ขอพรด้วยนะ” ​เมษาบอกลูกสาว เสียงของเธออ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยความกังวลที่เธอไม่อาจบอกให้ใครรู้

น้องพราวนัยน์ตาหลับลง มือเล็กๆ กำแน่น แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเป่าเทียนจนดับลง เสียงปรบมือของเมษาดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เธอรู้สึกตื้นตันใจจนน้ำตาคลอ

“ขอพรอะไรเอ่ย?” ‍เมษาถามอย่างอ่อนโยน

น้องพราวเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงใส “หนูขอให้แม่มีความสุขมากๆ ค่ะ… แล้วก็… หนูอยากให้มีคุณพ่อใจดีมาอยู่กับเราด้วยค่ะ”

คำพูดของลูกสาวทำเอาเมษาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอพยายามยิ้มให้ลูกสาวอย่างดีที่สุด ‌แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอไม่รู้ว่าควรจะตอบลูกสาวอย่างไรดี

“แม่… แม่จะมีความสุขมากๆ แน่นอนค่ะลูก… ส่วนเรื่องคุณพ่อน่ะ… บางที… อาจจะมีในวันข้างหน้าก็ได้นะ” เมษาพยายามตอบอย่างให้กำลังใจลูกสาว ‍แต่คำพูดนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดในใจ

เธอรู้ดีว่า การมีอยู่ของเธอและน้องพราวนั้น เป็นเหมือนเงาที่คอยตามหลอกหลอนใครบางคน หากความลับของเธอถูกเปิดเผย ชีวิตของพวกเธออาจตกอยู่ในอันตราย

สองปีที่ผ่านมา เมษาใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังที่สุด เธอทำงานหนัก เลี้ยงดูน้องพราวเพียงลำพัง ​เธอหลีกเลี่ยงการสร้างความสัมพันธ์กับใคร และพยายามใช้ชีวิตให้เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่ถึงแม้จะพยายามซ่อนตัวสักแค่ไหน เธอก็ยังคงรู้สึกถึงสายตาที่คอยจับจ้องอยู่เสมอ ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังเฝ้ารอคอยเวลาที่เหมาะสมในการปรากฏตัว

ในขณะที่เมษาและน้องพราวกำลังมีความสุขกับวันเกิดของลูกสาว ‘ภัทร’ ก็กำลังเร่งเครื่องการค้นหาของเขาอย่างเต็มที่ เขาได้เบาะแสใหม่ที่อาจจะนำพาเขาไปสู่ตัวเมษาได้

“เธออยู่ที่ไหน… เมษา” ​ภัทรพึมพำกับตัวเอง ขณะที่เขาขับรถไปตามถนนที่มืดมิด เขาได้ยินเสียงเพลงที่เปิดจากวิทยุ เป็นเพลงที่เมษาเคยชอบฟัง เพลงที่ทำให้เขานึกถึงวันเวลาเก่าๆ วันที่เขายังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง

“สองปี… มันนานเกินไปแล้วนะเมษา… ผมรอคุณมาตลอด” ​เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังและความเจ็บปวด

ภัทรได้พบกับนักสืบที่เขาจ้างมา นักสืบคนนั้นมีข้อมูลสำคัญบางอย่างที่ได้มาจากแหล่งข่าวที่ไว้ใจได้

“คุณภัทรครับ… ผมได้ข้อมูลมาว่า คุณเมษาอาจจะอยู่ที่เมืองเล็กๆ ทางตอนเหนือของประเทศครับ” นักสืบพูด

ภัทรหันไปมองนักสืบด้วยความตื่นเต้น “เมืองอะไร? บอกผมมาเร็ว!”

“ชื่อเมือง ‘ร่มสัก’ ครับ… เป็นเมืองที่ค่อนข้างเงียบสงบ… และมีข้อมูลว่าคุณเมษาอาจจะใช้ชื่อปลอมอยู่ที่นั่นครับ”

‘ร่มสัก’… ชื่อนี้ทำให้ภัทรรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

“ผมจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!” ภัทรตัดสินใจทันที เขารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นแรงด้วยความหวัง

เมื่อกลับมาถึงบ้านเล็กๆ ของเธอ เมษากำลังเก็บของขวัญที่น้องพราวได้รับจากเพื่อนบ้านบางคนที่เธอพอจะรู้จัก

“แม่คะ… หนูชอบของขวัญทุกชิ้นเลยค่ะ… แต่หนูชอบตุ๊กตาหมีที่สุดเลย… มันน่ารักเหมือนคุณพ่อใจดีที่หนูอยากได้เลยค่ะ” น้องพราวยิ้มกว้าง

เมษามองลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด เธอโอบกอดลูกสาวไว้แน่น

“ลูกแม่… แม่รักหนูที่สุดในโลกนะ”

ในขณะเดียวกัน ภัทรก็ได้เดินทางมาถึงเมืองร่มสักแล้ว เขาลงจากรถและมองไปรอบๆ เมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบแห่งนี้ บรรยากาศดูอบอุ่นและเป็นกันเอง ราวกับว่าเวลาได้หยุดนิ่งอยู่ที่นี่

เขาได้ข้อมูลเพิ่มเติมจากนักสืบว่า เมษาอาจจะทำงานอยู่ที่ร้านเบเกอรี่เล็กๆ แห่งหนึ่งในตัวเมือง

“ร้านเบเกอรี่… อย่างนั้นเหรอ” ภัทรพึมพำ เขารู้ดีว่าเมษาชอบทำขนม

เขาขับรถไปตามถนนสายหลักของเมือง จนกระทั่งเขาเห็นป้ายร้านเบเกอรี่ที่คุ้นตา… ‘Sweet Haven’

หัวใจของภัทรเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เมื่อมองเข้าไปในร้าน เขามองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอมีผมยาวสีดำขลับ กำลังพูดคุยกับลูกค้าอย่างอารมณ์ดี

“เมษา…” ภัทรพึมพำชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า วันที่จะได้เจอเมษาอีกครั้ง จะมาถึงเร็วขนาดนี้ และมาอยู่ในสถานที่ที่เขาไม่เคยคิดถึงมาก่อน

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้เลยก็คือ การเจอครั้งนี้ จะนำมาซึ่งความจริงอันน่าสะพรึงกลัว ที่จะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล…

เมื่อเขาเดินเข้าไปในร้าน เบื้องหน้าของเขาก็คือเมษา หญิงสาวที่เขาตามหามาตลอดสองปี แต่ภาพที่เขาเห็นถัดจากนั้น… กลับทำให้เขาแทบหยุดหายใจ…