ตอนที่ 1 — คำสั่งสุดท้ายของท่านประธาน

ลมหายใจสุดท้ายที่พรากไป ย่อมทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า… และภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก้องในความเงียบสงัดของห้องทำงานหรู ยามบ่ายแก่ๆ ของวันศุกร์ แสงแดดอ่อนลอดผ่านม่านโปร่งแสงกระทบลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กขัดเงา สะท้อนประกายระยิบระยับบนกองเอกสารและภาพถ่ายครอบครัวที่ตั้งเรียงราย คราม ‌กาญจนพงศ์ นักธุรกิจหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ผู้เป็นที่รู้จักจากความเย็นชา เด็ดขาด และไม่เคยแสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาง่ายๆ ยื่นมือไปรับโทรศัพท์ด้วยท่าทีเรียบเฉย ดวงตาคมกริบของเขายังคงจดจ่ออยู่กับตัวเลขในรายงานทางการเงินตรงหน้า ​เสียงปลายสายที่คุ้นเคยแต่กลับแฝงไปด้วยความผิดปกติ ทำให้คิ้วหนาของเขาขมวดเข้าหากันอย่างสังเกตได้

“ครับ… ว่าไงครับคุณหมอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของครามถามออกไปอย่างใจเย็น แต่ในแววตาฉายแววแห่งความไม่สบายใจบางอย่าง “ท่านประธาน… ท่านเป็นอะไรไปครับ”

คำตอบที่ตามมานั้นราวกับมีใครเอาก้อนหินทับลงบนอก ครามยืนนิ่งราวกับถูกสาป ‍สองมือที่เคยจับปากกาอย่างมั่นคงกลับอ่อนแรงลงจนแทบจะหลุดจากมือ ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะเรียบเฉย บัดนี้ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่จริง… คุณหมอครับ คุณแน่ใจหรือครับ” เสียงของเขาขาดห้วง ราวกับกำลังพยายามปฏิเสธความจริงที่แสนโหดร้าย “ผม… ‌ผมกำลังจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้ครับ”

วางสายโทรศัพท์ลง ครามยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงาน ความเงียบกลับดังกว่าเดิมหลายเท่า เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองศึก ภาพใบหน้าของบิดาผู้มีพระคุณที่เขาเพิ่งพบเมื่อไม่กี่วันก่อนฉายวาบเข้ามาในความทรงจำ ท่านประธานกาญจนพงศ์ ชายผู้แข็งแกร่ง ผู้เป็นที่รักและเคารพของเขาเสมอมา ‍บัดนี้… ได้จากไปแล้วอย่างกะทันหัน

ครามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง เขาเป็นหัวหน้าครอบครัว เป็นเสาหลักของบริษัทในตอนนี้ เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะทรุด เขาต้องเข้มแข็ง

แต่แล้ว… ความคิดหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในหัว ​กลับทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บไปถึงไขสันหลัง

“แล้ว… แล้วเรื่องของเธอคนนั้นล่ะครับ” ครามเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ยามที่ทนายความประจำตระกูล เดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารหลายปึก “พินัยกรรม… มีอะไรที่ผมต้องรับทราบเพิ่มเติมอีกหรือเปล่าครับ”

ทนายความหนุ่มมองหน้าครามด้วยความเห็นใจ ท่านประธานกาญจนพงศ์ได้เตรียมการทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว ​แม้กระทั่งเรื่องที่คาดไม่ถึงที่สุด

“ท่านประธานได้ทำพินัยกรรมฉบับสุดท้ายไว้เมื่อหลายเดือนก่อนครับ คุณคราม” ทนายความเริ่มเปิดเอกสารสำคัญ “และมีข้อกำหนดบางประการที่… อาจจะทำให้คุณครามประหลาดใจอยู่บ้างครับ”

ครามรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เขาไม่เข้าใจว่ามีสิ่งใดที่จะทำให้เขากล้าประหลาดใจไปมากกว่าการสูญเสียบิดาไปในครั้งนี้

“ข้อแรก… ท่านประธานได้ยกสมบัติส่วนตัวบางส่วนให้กับมูลนิธิการกุศลที่เราเคยร่วมกันก่อตั้ง” ​ทนายความกล่าว “และ… ข้อที่สองครับ”

ทนายความเงยหน้าขึ้นสบตาคราม น้ำเสียงของเขาแปร่งไปเล็กน้อย “ท่านประธานได้ระบุในพินัยกรรมอย่างชัดเจนว่า… คุณแพรวา… เลขาส่วนตัวของคุณคราม… จะต้องย้ายเข้ามาพำนักอาศัยอยู่ในบ้านของคุณคราม… เป็นระยะเวลาหนึ่งปี… นับจากวันที่ท่านประธานถึงแก่กรรม”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันหนักอึ้งกว่าเดิมหลายเท่า ครามเบิกตากว้าง ไม่เชื่อในสิ่งที่หูได้ยิน แพรวา… เลขาสาวของเขา ผู้หญิงที่เขาแทบไม่เคยใส่ใจในรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวเลย ผู้หญิงที่เขาปฏิบัติต่อด้วยความเป็นมืออาชีพเสมอมา จะต้องมาอยู่บ้านเดียวกับเขา… เป็นเวลาหนึ่งปี?

“คุณ… คุณพูดอะไรนะครับ” ครามอุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อ “แพรวา… มาอยู่บ้านเดียวกับผม? เป็นไปไม่ได้!”

“ผมเข้าใจว่าคุณครามอาจจะรู้สึกตกใจครับ” ทนายความกล่าวอย่างระมัดระวัง “แต่เป็นเจตจำนงสุดท้ายของท่านประธาน และมีผลผูกพันทางกฎหมายครับ คุณครามจะต้องปฏิบัติตาม”

“แต่… ทำไม! เขาต้องทำแบบนี้ไปทำไม! เธอเป็นแค่เลขาของผม!” เสียงของครามเริ่มสั่นเครือ เขารู้สึกเหมือนถูกบิดาหักหลัง ทั้งๆ ที่เพิ่งเสียท่านไป “แล้ว… แล้วเรื่องของเธอล่ะครับ… ที่ว่ามีอดีตลึกลับ… มันเกี่ยวอะไรกัน!”

“เรื่องนั้น… ท่านประธานไม่ได้กล่าวถึงในพินัยกรรมครับ” ทนายความตอบ “แต่ผมทราบเพียงว่า… ท่านประธานมีความผูกพันกับคุณแพรวาเป็นการส่วนตัว… นอกเหนือจากความสัมพันธ์ในฐานะนายจ้างและลูกจ้างครับ”

ความผูกพัน? ผูกพันแบบไหน? คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวคราม เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงแพรวา… เลขาสาวที่มาทำงานได้เกือบสองปี เธอเป็นคนขยัน ตั้งใจทำงาน เงียบขรึม และแทบไม่เคยปริปากเรื่องส่วนตัวเลยสักคำ เขาเคยสังเกตเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือของเธอ แต่ก็ไม่เคยคิดจะถาม คราวนี้… เขาเริ่มรู้สึกว่าแพรวาไม่ใช่แค่เลขาธรรมดาๆ อีกต่อไป

“ผม… ผมจะยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด!” ครามประกาศกร้าว “ผมจะไปคุยกับทนายของท่านประธานเอง!”

“คุณครามครับ… ไม่มีทนายคนไหนจะเปลี่ยนแปลงเจตจำนงของท่านประธานได้อีกแล้วครับ” ทนายความกล่าวอย่างอ่อนแรง “ผมขอแสดงความเสียใจอีกครั้งครับ”

ทิ้งให้ครามยืนตะลึงอยู่กับความจริงอันน่าตกใจ เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดบิดาผู้ที่เขาเชื่อใจที่สุด ถึงได้ตัดสินใจทำเรื่องที่ดูเหมือนจะไร้เหตุผลเช่นนี้ ความตายของบิดายังคงเป็นบาดแผลที่สดใหม่ แต่คำสั่งสุดท้ายนี้ กลับสร้างพายุแห่งความสับสนและความไม่ไว้วางใจเข้ามาโหมกระหน่ำในจิตใจของเขา

แพรวา… ผู้หญิงคนนั้น… จะเข้ามาในชีวิตของเขา… และกลายเป็นส่วนหนึ่งของบ้านของเขา… เป็นเวลาหนึ่งปี…

ครามมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาของตึกระฟ้าสูงตระหง่านที่เขาเป็นเจ้าของ บัดนี้… มันกลับดูหม่นหมอง และเต็มไปด้วยเงาแห่งความลับที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา