ตอนที่ 2 — ผู้หญิงที่เขาไม่เคยรู้จัก

เงาของคฤหาสน์หรูทอดตัวยาวไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินขัด ยามที่รถลีมูซีนสีดำสนิทจอดเทียบหน้าประตูบ้าน แพรวา ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสงบนิ่ง ดวงตาของเธอสบมองอาคารโอ่อ่าตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา แต่แววตาคู่นั้นกลับซ่อนความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึงเอาไว้

สายฝนโปรยปรายลงมาแผ่วเบา สะท้อนแสงไฟจากโคมไฟโบราณริมทางเดินให้ดูระยิบระยับ แพรวา ‌สวมชุดกระโปรงสีดำเรียบง่าย แต่ดูสง่างาม ผมยาวสีดำขลับถูกรวบไว้อย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าขาวเนียนของเธอปราศจากเครื่องสำอาง มีเพียงริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่ดูเป็นธรรมชาติ เธอถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กสีเข้มไว้ในมือข้างหนึ่ง และอีกข้างหนึ่งก็กุมร่มสีดำเอาไว้

เสียงประตูบ้านเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของครามที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาของเขาฉายแววเย็นชาเช่นเคย ​ดวงตาคมกริบของเขาสบมองแพรวาด้วยสายตาที่ประเมินค่า ราวกับกำลังสำรวจสิ่งแปลกปลอมที่ถูกยัดเยียดเข้ามาในอาณาเขตของเขา

“มาแล้วเหรอ” ครามเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความยินดีหรือความยินร้ายใดๆ “เข้ามาสิ”

แพรวาส่งยิ้มบางๆ ให้คราม ก่อนจะก้าวตามเข้าไปในบ้าน เสียงประตูบานใหญ่ปิดลงอย่างแผ่วเบา ‍ทิ้งโลกภายนอกที่เปียกชื้นไว้เบื้องหลัง ภายในคฤหาสน์นั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ และความเงียบสงัดที่ปกคลุมทุกอณู

“ไม่ต้องทำตัวเหมือนเป็นแขกหรอก” ครามพูดพลางเดินนำ “คุณมีสิทธิ์อยู่ในบ้านหลังนี้เท่ากับผม… อย่างน้อยก็สำหรับหนึ่งปีข้างหน้า”

คำพูดของครามแฝงไปด้วยความประชดประชัน แพรวารู้ดีว่าเขารู้สึกอย่างไร ‌เธอไม่โทษเขาเลยสักนิด เพราะในสถานการณ์เดียวกัน เธอก็คงจะรู้สึกไม่ต่างกัน

“ฉันจะพยายามไม่ให้คุณลำบากใจค่ะ” แพรวาตอบเสียงเรียบ “ฉันจะอยู่ในส่วนของฉัน และคุณก็จะอยู่ในส่วนของคุณ”

ครามชะงักเท้าเล็กน้อย เขาหันกลับมามองแพรวาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เขาคาดหวังว่าจะเห็นท่าทีที่หวาดกลัว ‍หรืออาจจะฉวยโอกาสจากสถานการณ์นี้ แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นเพียงความสงบและท่าทีที่ยอมรับในชะตากรรม

“ก็ดี” ครามกล่าว “ห้องของคุณอยู่ชั้นบนสุด ทางปีกซ้ายของโถงบันไดใหญ่ มีแม่บ้านจะจัดการเรื่องข้าวของให้คุณ”

เขาไม่รอให้แพรวาตอบรับ ก็เดินนำไปที่โถงบันไดใหญ่ ทิ้งให้แพรวาเดินตามไปเงียบๆ

คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตโอ่อ่าราวกับพระราชวัง ​เพดานสูงโปร่ง ประดับประดาด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลแชนเดอเลียร์ขนาดมหึมา ผนังประดับด้วยภาพวาดสีน้ำมันโบราณ และเฟอร์นิเจอร์สไตล์ยุโรปที่ดูหรูหราแต่กลับแฝงไปด้วยความเย็นชา

แพรวาสังเกตเห็นว่าครามดูไม่ค่อยพอใจกับการที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านของเขาเท่าไรนัก สายตาของเขามักจะจับจ้องมาที่เธอเสมอ ราวกับกำลังจับผิด หรือไม่ก็กำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

“คุณ… รู้สึกแปลกใจไหมครับ ​ที่ผมต้องมาอยู่ที่นี่” ครามถามขึ้นขณะที่กำลังก้าวขึ้นบันไดขั้นแรก “ผมหมายถึง… คุณกับผม… เราไม่เคยสนิทสนมกันมาก่อน”

แพรวาหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ฉันเข้าใจค่ะว่าสถานการณ์นี้อาจจะดูไม่ปกติ แต่… ​มันเป็นความประสงค์ของคุณท่านประธาน”

“ความประสงค์ของคุณท่านประธาน…” ครามพึมพำเบาๆ ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของบิดา “คุณสนิทกับท่านประธานมากแค่ไหนครับ”

คำถามนี้ทำให้แพรวาชะงักเล็กน้อย เธอหันไปสบตาคราม ก่อนจะตอบอย่างระมัดระวัง “ฉันเป็นเลขาของท่านประธานมาหลายปีแล้วค่ะ ฉันทุ่มเทให้กับงานเสมอ และท่านประธานก็… ให้ความไว้วางใจฉันมากค่ะ”

“ความไว้วางใจ…” ครามย้ำคำนั้น เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมบิดาถึงได้ไว้ใจแพรวามากถึงขนาดนี้ จนกระทั่งต้องสั่งเสียให้เธอมาอยู่บ้านเดียวกัน “มีอะไรที่คุณ… ไม่เคยบอกผมเกี่ยวกับตัวคุณบ้างไหมครับ”

คำถามนั้นแหลมคมราวกับใบมีดที่กรีดลงกลางใจแพรวา เธอพยายามเก็บงำสีหน้าไม่ให้แสดงออกถึงความตกใจ “ฉัน… ฉันเป็นคนไม่มีอะไรซับซ้อนค่ะ”

“ไม่มีอะไรซับซ้อน?” ครามหัวเราะในลำคอเบาๆ “แต่ผมได้ยินมาว่า… คุณมีอดีตที่ ‘ซับซ้อน’ มากทีเดียว”

แพรวาเงียบไป เธอหลบสายตาของคราม และมองตรงไปยังทางเบื้องหน้า “อดีต… ก็คือสิ่งที่ผ่านไปแล้วค่ะ”

ครามรู้สึกหงุดหงิดกับคำตอบของแพรวา เขายิ่งรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีบางอย่างปิดบังเอาไว้ “แล้วทำไมคุณถึงยอมทำตามคำสั่งเสียของคุณท่านประธาน? ทำไมคุณถึงยอมมาอยู่ที่นี่? คุณไม่ได้รู้สึกอึดอัดเลยเหรอ?”

“ความอึดอัด… เป็นเรื่องปกติค่ะ” แพรวาตอบ “แต่ฉันเชื่อว่า… ทุกอย่างมีเหตุผลของมัน”

“เหตุผล?” ครามแค่นเสียง “ผมยังหาเหตุผลของเรื่องนี้ไม่เจอเลยสักข้อเดียว”

เมื่อถึงห้องที่จัดเตรียมไว้สำหรับแพรวา ประตูห้องถูกเปิดออก เผยให้เห็นห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชา ไม่ต่างจากส่วนอื่นๆ ของบ้าน

“แม่บ้านจะจัดการเรื่องสัมภาระของคุณ” ครามกล่าว “ถ้าต้องการอะไร… ก็บอกพวกเขาได้”

แพรวาพยักหน้า “ขอบคุณค่ะ”

ครามยืนมองแพรวาอยู่ที่หน้าประตูห้อง เธอดูเหมือนกำลังสำรวจห้องอย่างเงียบๆ ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ “คืนนี้… คุณอาจจะยังไม่ชินกับที่นี่” เขาพูดต่อ “แต่คุณต้องจำไว้ว่า… ที่นี่คือบ้านของผม และผมไม่ชอบการกระทำที่… เกินขอบเขต”

แพรวาหันกลับมาเผชิญหน้ากับคราม ดวงตาของเธอสบประสานกับดวงตาของเขาอย่างตรงไปตรงมา “ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังค่ะ”

คำพูดของแพรวานั้นแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นบางอย่างที่ทำให้ครามรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้มีท่าทีที่มั่นคงเช่นนี้ ทั้งๆ ที่อยู่ในสถานการณ์ที่น่าจะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

“ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น” ครามกล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้แพรวายืนอยู่ลำพังในห้องนอนที่กว้างขวาง

แพรวาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนอันกว้างใหญ่ที่อยู่เบื้องล่าง แสงไฟจากโคมไฟประปราย ส่องให้เห็นกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ที่สั่นไหวตามแรงลม

เธอถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะหันกลับมาสำรวจห้องอย่างละเอียด เธอรู้ดีว่าการมาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เรื่องง่าย การต้องเผชิญหน้ากับครามทุกวัน ยิ่งทำให้เธอรู้สึกกดดัน แต่เธอก็ต้องทำ

เพราะที่นี่… อาจจะเป็นที่เดียวที่เธอจะสามารถค้นหาคำตอบที่เธอตามหามาตลอดชีวิต… คำตอบที่เกี่ยวข้องกับอดีตของเธอ… และอาจจะ… เกี่ยวข้องกับบิดาของครามด้วยเช่นกัน