"จากเลขา... สู่คนที่เขาไม่อาจปล่อยมือได้"
วินาทีที่ได้ยินเสียงร้องอุทานของแพรวา ครามก็รีบพุ่งเข้าไปหาเธอทันที หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความตกใจระคนเป็นห่วง เขากลัวว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บ
"แพรวา!" เขาเรียกชื่อเธอ ขณะที่เขาไปถึงตัวเธอ เธอกำลังนั่งกุมข้อมือข้างที่เพิ่งเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ใบหน้าของเธอซีดเผือด
"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" ครามถาม ก้มลงไปดูเธออย่างใกล้ชิด
แพรวาพยายามยิ้มอย่างฝืนๆ "ดิฉัน... ไม่เป็นไรค่ะคุณคราม แค่สะดุดนิดหน่อย"
แต่ครามเห็นแววตาของเธอ ดวงตาของเธอฉายแววเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงเอื้อมมือไปจับข้อมือของเธอเบาๆ
"ให้ฉันดูหน่อย" ครามกล่าว
แพรวาชะงักไป แต่ก็ยอมให้ครามดูข้อมือของเธอ เมื่อครามเห็นรอยแผลเป็นนั้นชัดๆ เขาก็แทบจะสำลักลมหายใจ
"นี่มัน..." ครามอุทาน
รอยแผลเป็นนั้น... มันไม่ใช่แค่รอยแผลเป็นจางๆ แต่เป็นรอยที่ดูเหมือนจะถูกกรีดด้วยของมีคม... และที่สำคัญ... มันดูเหมือนกับรอยแผลเป็นที่เขาเคยเห็นมาก่อน... ในรูปถ่ายของใครบางคน...
"คุณ... เคยมีแผลแบบนี้มาก่อนเหรอ?" ครามถาม เสียงสั่นเครือ
แพรวาชะงักไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับถูกจับได้คาหนังคาเขา
"คุณ... จำได้เหรอคะ?" เธอถามเสียงเบา
"จำได้..." ครามตอบ "แต่นั่นมัน... มันนานมากแล้ว"
ความทรงจำเก่าๆ ที่เขาพยายามจะลืมเลือน เริ่มผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ความทรงจำเกี่ยวกับอุบัติเหตุในวัยเด็ก... อุบัติเหตุที่เกือบจะพรากชีวิตของน้องสาวเขาไป... อุบัติเหตุที่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนข้อมือของเธอ...
"คุณ... คือ..." ครามพูดไม่ออก เขาพยายามจะเรียบเรียงคำพูด
แพรวาหลับตาลงอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความเสียใจ ความอึดอัด และความกลัว
"ดิฉัน... คือน้องสาวของคุณค่ะ... คุณคราม" เธอพูดออกมาในที่สุด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
ครามยืนนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เขาไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่ได้ยินได้เลย น้องสาว? เขา... มีน้องสาว?
"เป็นไปไม่ได้..." ครามพึมพำ "ฉันไม่มีน้องสาว..."
"คุณมีค่ะ" แพรวาตอบ "แต่นั่นเป็นอดีต... หลังจากอุบัติเหตุ... คุณพ่อ... คุณแม่... พวกท่านตัดสินใจที่จะ... ให้ดิฉันจากไป..."
หัวใจของครามบีบรั้นอย่างรุนแรง เขาจำเรื่องราวในอดีตได้ลางๆ... อุบัติเหตุนั้น... ความโศกเศร้าของครอบครัว... แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า...
"ทำไม... ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน?" ครามอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"เพราะ... พวกท่านกลัวค่ะ... กลัวว่าคุณจะรับไม่ได้... กลัวว่าคุณจะโทษตัวเอง... ท่านเลยเลือกที่จะ... ปิดบังเรื่องนี้ไว้..." แพรวาอธิบาย น้ำตาเริ่มไหลลงมาอีกครั้ง "และ... คุณพ่อ... ท่านก็ขอให้ดิฉัน... มาอยู่ใกล้ๆ คุณ... เพื่อดูแลคุณ... และเพื่อ... ชดเชยในสิ่งที่พวกท่านไม่สามารถทำได้..."
ครามทรุดตัวลงนั่งบนพื้นข้างแพรวา เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เขาไม่สามารถเชื่อสิ่งที่ได้ยินได้เลย น้องสาวที่เขาไม่เคยรู้จัก... หญิงสาวที่เขาเคยรังเกียจ... กลับเป็นคนที่เขาตามหามาตลอด
เขามองแพรวาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความสงสัย ความรำคาญ และความไม่ไว้วางใจ บัดนี้มันกลายเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งความตกใจ ความเจ็บปวด และความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา
"ฉัน... ฉันขอโทษ" ครามพูดเสียงเบา "ฉัน... ไม่เคยรู้เลย"
แพรวาค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสแขนของครามอย่างแผ่วเบา "ไม่เป็นไรค่ะคุณคราม... ดิฉันเข้าใจ... ดิฉันเองก็... เกือบจะลืมมันไปแล้วเหมือนกัน..."
ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้อง นอกหน้าต่าง แสงจันทร์สาดส่องลงมาอย่างนุ่มนวล ราวกับจะปลอบประโลมหัวใจที่แตกสลายของทั้งสองคน
ครามมองแพรวาอย่างพิจารณา เขาเห็นความอ่อนโยน ความอดทน และความเข้มแข็งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชาของเธอมาโดยตลอด เขาเคยเข้าใจผิดเธอมาตลอด เขาเคยคิดว่าเธอคือผู้หญิงที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตของเขา แต่จริงๆ แล้ว... เธอคือคนที่อยู่ข้างกายเขามาโดยตลอด... ในฐานะน้องสาวที่เขาไม่เคยรู้จัก
"ฉัน... อยากจะขอโทษเธอ" ครามกล่าว "ที่ฉัน... ไม่เคยเข้าใจเธอเลย"
แพรวาเพียงแค่ยิ้มบางๆ "คุณคราม... ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกค่ะ... ดิฉันเองก็... ไม่ได้อยากจะให้เรื่องมันเป็นแบบนี้..."
ครามค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขายื่นมือไปช่วยแพรวาให้ลุกขึ้นยืนเช่นกัน เมื่อมือของเขาสัมผัสกับมือของเธอ เขาก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
"จากนี้ไป... ฉันจะดูแลเธอเอง" ครามกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีกแล้ว"
แพรวามองครามนิ่ง ดวงตาของเธอฉายแววบางอย่างที่ครามไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือความไว้วางใจ ความหวัง และ... ความรัก?
ครามรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เขารู้สึกได้ถึงประกายบางอย่างในดวงตาของแพรวา ที่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
"ขอบคุณค่ะ... พี่คราม" แพรวาพูด น้ำเสียงของเธออ่อนหวานและเต็มไปด้วยความรู้สึก
คำว่า "พี่คราม" ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของคราม มันเป็นคำที่เขาไม่เคยได้ยินจากเธอมาก่อน มันทำให้เขารู้สึกถึงความผูกพันที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ในขณะที่ครามกำลังจะเอ่ยคำใดๆ ออกไป เขาก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาจากห้องทำงานของบิดา
เสียงโทรศัพท์นั้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะเร่งเร้าให้ใครบางคนไปรับ
ครามเหลือบมองไปยังทิศทางของเสียง เขารู้สึกได้ว่าเสียงโทรศัพท์นั้น... กำลังจะนำพาเขาไปสู่ความลับที่ซ่อนเร้นยิ่งกว่านี้อีก... ความลับที่อาจจะเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุในอดีต... และอาจจะเกี่ยวข้องกับผู้ชายที่บุกเข้ามาในบ้านเมื่อวานนี้...
"ใครกันที่โทรมาในเวลานี้?" ครามถาม
แพรวาเองก็ดูงุนงงเช่นกัน "ดิฉัน... ไม่ทราบค่ะ"
ครามตัดสินใจ เขามองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "เธอรออยู่ที่นี่นะ... เดี๋ยวฉันไปดู"
แพรวาพยักหน้า
ครามเดินตรงไปยังห้องทำงานของบิดา เขารู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์ที่โทรเข้ามา... มันเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
เขาตัดสินใจกดรับสาย
"ฮัลโหล?" ครามกล่าว
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเย็นชาจะดังขึ้น "แก... ยังจำฉันได้ไหม... ลูกชายของไอ้คนทรยศ..."
คำพูดนั้นทำให้ครามแทบจะยืนไม่อยู่ ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่างของเขา
"แก... เป็นใคร!" ครามถามเสียงแข็ง
"แกจะรู้... ว่าฉันเป็นใคร... ในไม่ช้า..." ปลายสายหัวเราะอย่างเย็นชา "และ... แกกำลังจะได้รับ... บทเรียนครั้งใหญ่..."
ก่อนที่ครามจะได้เอ่ยคำใดๆ ออกไป ปลายสายก็ตัดไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความรู้สึกหวาดกลัวที่เกาะกินอยู่ในใจ
ครามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยินนั้นเป็นเรื่องจริง หรือเป็นเพียงฝันร้าย
แต่เขาก็รู้เพียงอย่างเดียว... ว่าความลับที่บิดาของเขาทิ้งไว้... มันกำลังจะถูกเปิดเผย... และอันตรายที่เขาเคยกลัว... มันกำลังจะมาถึง...
เธอกับเลขาต้องอยู่บ้านเดียวกัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก