ตอนที่ 7 — ความห่วงใยที่ไม่ตั้งใจ

“คุณ...คุณจะทำอะไร!” เสียงแพรวาสั่นเครือ ตื่นขึ้นมากลางดึกพบเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับอยู่เหนือตัว

“เปล่า” ครามตอบเสียงห้วน สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอเข้าไปเต็มปอด “แค่นั่งดูว่าเธอหายใจอยู่หรือเปล่า”

หัวใจของแพรวาเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัว ‌แต่เป็นความรู้สึกประหลาดที่ปะปนกันไปหมด ความเย็นชาที่เขาแสดงออกตลอดเวลา มันสวนทางกับท่าทีที่อยู่ตรงหน้า ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่ข้างใบหู ทำให้โลกทั้งใบของเธอหมุนคว้าง

“ฉัน...ฉันสบายดี” เธอพยายามตอบเสียงให้มั่นคงที่สุด “คุณกลับไปได้แล้ว”

ครามชะงักไปเล็กน้อย ​เขาไม่ได้คาดคิดว่าจะมีปฏิกิริยาแบบนี้จากเธอ ปกติเธอจะกลัวเขามากกว่านี้ หรือไม่ก็ตอบโต้อย่างเอาแต่ใจ แต่ครั้งนี้...มันกลับดูอ่อนแอจนน่าใจหาย เขาขยับตัวถอยห่างออกไปนิดหน่อย ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องใบหน้าซีดเซียวของเธอ

“เธอหน้าแดง” เขาพึมพำ “ตัวก็ร้อน”

นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมไปสัมผัสหน้าผากของเธอแผ่วเบา ‍สัมผัสที่เย็นเฉียบของนิ้วมือเขา ทำให้แพรวารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน เธอสะดุ้งเล็กน้อย พยายามจะผงกตัวลุกขึ้น แต่มันกลับอ่อนแรงเกินกว่าจะทำได้

“ไม่ต้อง” ครามพูดเสียงเข้มขึ้น “นอนลงไป”

เขาประคองร่างบางของเธอให้นอนลงอย่างอ่อนโยน พลิกตัวกลับไปนอนข้างๆ ‌เธอ แต่ไม่วายที่จะใช้มือข้างหนึ่งทาบทับที่หน้าผากของเธออีกครั้ง ตรวจสอบความร้อนที่ยังคงคุกรุ่นอยู่

“เป็นไข้” เขาตัดสิน “กินยาแล้วก็นอนพัก”

แพรวาพยักหน้าเบาๆ รู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา ดวงตาเริ่มปรือลงอีกครั้ง เธอหลับตาลง ‍ปล่อยให้ความอบอุ่นจากมือเขาเป็นเหมือนคลื่นที่กล่อมให้เธอเคลิ้มหลับไป

เช้าวันต่อมา แพรวาตื่นขึ้นมาด้วยเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังไม่หยุด เธอขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความปวดเมื่อยไปทั่วร่าง แต่ที่น่าประหลาดใจคือ...เธอรู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อคืนมาก ไข้ลดลงไปเยอะ ใบหน้าก็ไม่รู้สึกร้อนผ่าวเหมือนเดิม

เมื่อลืมตาขึ้น เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องของเธอเอง ​ไม่ใช่ห้องของครามอย่างที่คาดไว้ ผ้าห่มผืนหนาห่มคลุมตัวอย่างเรียบร้อย แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านเข้ามา ทำให้ห้องดูอบอุ่นขึ้น

“ตื่นแล้วเหรอ”

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังมาจากประตู แพรวาหันไปมอง พบว่าครามยืนพิงกรอบประตูอยู่ มือข้างหนึ่งถือถาดอาหารเช้ามาด้วย

“คุณ...คุณเอาอะไรมาให้ฉัน” เธอถามเสียงแหบพร่า

“ข้าวต้ม” ​เขาเดินเข้ามาวางถาดบนโต๊ะข้างเตียง “แล้วก็ยาน้ำ”

เขาจัดท่านอนให้เธอใหม่ นั่งลงที่ขอบเตียง แล้วค่อยๆ ป้อนข้าวต้มให้เธออย่างเบามือ แพรวาอึ้งกับการกระทำของเขา นี่ไม่ใช่ครามที่เธอรู้จักเลยสักนิด เขาดูอ่อนโยนผิดวิสัย ​ราวกับว่าคนที่เธอเห็นเมื่อคืนไม่ใช่เขา

“คุณ...ทำไมต้องทำแบบนี้” เธอถามเสียงแผ่วเบา

ครามหยุดชะงักไปเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววที่อ่านไม่ออก “เพราะ...บิดาฉันสั่งไว้”

คำตอบนั้นทำให้แพรวาใจหล่นวูบ ใช่สิ...มันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เขาคงทำไปตามหน้าที่ ไม่ได้มีเยื่อใยอะไรกับเธอทั้งสิ้น

“แต่...ฉันก็สบายดีแล้ว” เธอพยายามจะปัดถาดอาหารออก “ไม่ต้องรบกวนคุณแล้ว”

“ใครบอกว่ารบกวน” ครามพูดเสียงเข้มขึ้น “ฉันบอกให้เธอกิน”

เขาบังคับป้อนข้าวต้มให้เธอจนหมดชาม แล้วก็ป้อนยาน้ำให้อีก เธอยอมให้เขาทำทุกอย่าง เพราะไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไรดี ในใจมีคำถามมากมายผุดขึ้นมา แต่ก็ไม่กล้าถามออกไป

หลังจากนั้น ครามก็ยังคงดูแลเธออย่างดี เขาจัดยาให้เธอทานตามเวลา พาไปหาหมอเมื่ออาการไม่ดีขึ้น และยังคงคอยถามไถ่อาการอยู่เสมอ ทุกครั้งที่เขาเข้ามาในห้อง แพรวาก็จะรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก สัมผัสแผ่วเบาที่เขาเผลอส่งมา เวลาที่เขาตรวจดูไข้ หรือช่วยประคองเธอให้ลุกนั่ง มันทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว

“หายดีแล้วใช่มั้ย” วันหนึ่ง ครามถามขณะที่เขากำลังจะออกจากห้องไปทำงาน

“ค่ะ” แพรวาตอบ “ขอบคุณนะคะ”

“ไม่ต้องขอบคุณ” เขาพูดเสียงห้วนเหมือนเดิม “ฉันทำไปตามหน้าที่”

ประโยคเดิมๆ แต่ครั้งนี้มันกลับทำให้แพรวารู้สึกเจ็บปวดมากกว่าเดิม ทำไมกันนะ? ทำไมเธอถึงคาดหวังอะไรจากเขามากกว่านี้ ทั้งที่รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้

เมื่อครามเดินจากไป แพรวาก็นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเธอฉายแววเศร้าสร้อย เธอรู้ดีว่าความอ่อนโยนที่เขาแสดงออกมานั้น มันไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความห่วงใยที่อาจจะเกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ และความห่วงใยนั้นเอง ที่กำลังจะทำให้หัวใจของเธอเปราะบางยิ่งกว่าเดิม

“ทำไมนะ...” เธอพึมพำกับตัวเอง “ทำไมฉันถึงรู้สึกดีกับคนอย่างคุณได้”

ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง ครามยืนอยู่ที่นั่น ในมือของเขาถือกล่องกระดาษเก่าๆ ใบหนึ่ง

“เจอของสิ่งนี้ในห้องทำงานบิดา” เขาพูดพลางยื่นกล่องให้เธอ “ไม่รู้ว่าคืออะไร”

แพรวาเอื้อมมือไปรับกล่องมาอย่างงุนงง เมื่อเปิดมันออก เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สิ่งที่อยู่ข้างในกล่อง ไม่ใช่สิ่งของทั่วไป แต่เป็น...