ตอนที่ 26 — การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

"ไม่! คราม!" เสียงกรีดร้องของแพรวาโหยหวนราวกับใบมีดที่กรีดแทงหัวใจของครามให้เจ็บปวดยิ่งกว่าบาดแผลใดๆ เขาพยายามลืมตาขึ้นมองใบหน้าซีดเผือดของเธอที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างๆ เขา รู้สึกถึงมือเย็นเฉียบของเธอที่สัมผัสแก้มของเขา

"แพรวา..." เสียงของครามแหบพร่า เขาพยายามจะขยับตัว ‌แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนอง "ฉัน... ไม่เป็นไร" คำโกหกที่แสนจะอ่อนแอ

"ไม่เป็นไรอะไรคะ! คุณเลือดออกเยอะมาก!" แพรวาร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอพยายามจะห้ามเลือดที่ไหลไม่หยุดจากสีข้างของคราม โดยใช้ผ้าพันคอของตัวเองพันไว้แน่น ​"คุณต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!"

แต่ครามรู้ดีว่าเขาไม่มีเวลามากพอที่จะไปโรงพยาบาล เขาต้องทำอะไรบางอย่างก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป "ฉัน... ต้องเจอหน้า... เธอ... คนนั้น" เขาพยายามพูดให้จบประโยค

"ใครคะ? คุณหญิงสมรเหรอ?" ‍แพรวาถาม ใบหน้าเปื้อนน้ำตา แต่แววตาเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว "ฉันจะอยู่กับคุณเองค่ะ"

"ไม่... คุณต้อง... ไปพา... อัลฟ่า... ไปให้พ้น... ‌จากที่นี่" ครามพยายามส่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก "ฉัน... จะจัดการ... เอง"

"ไม่ค่ะ! ฉันไม่ทิ้งคุณไปแน่!" แพรวาปฏิเสธเสียงแข็ง "เราเป็นครอบครัวเดียวกัน! ‍เราต้องสู้ไปด้วยกัน!"

คำว่า 'ครอบครัว' จากปากของแพรวา ทำให้ครามรู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างหล่อเลี้ยงร่างกายที่อ่อนแรงของเขา เขาจะยอมตายตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด เขาต้องมีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องผู้หญิงคนนี้และลูกของพวกเขา

"โอเค..." ครามพยักหน้าเบาๆ "แต่คุณต้อง... ​ทำตามที่ฉันบอก... ทุกอย่าง"

ครามสั่งให้คนของเขาที่เหลืออยู่ (ซึ่งตอนนี้มีน้อยลงไปมาก หลังจากที่เขาได้เตรียมการบางอย่างไว้แล้ว) ช่วยพยุงเขาขึ้น เขาป้อนยาแก้ปวดให้ตัวเอง และพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย

"แพรวา... ฉันจะให้ข้อมูล... ​ทั้งหมด... แก่เพื่อนของคุณที่เป็นนักข่าว" ครามพูดเสียงเบา "คุณต้อง... ส่งมันให้เขา... ทันที... ห้าม... ชักช้า"

แพรวารับแผ่นข้อมูลดิจิทัลจากมือของครามอย่างสั่นเทา ​เธอรู้ดีว่าการกระทำนี้มีความเสี่ยงสูงเพียงใด แต่เธอก็ไม่ลังเลใจ

"แล้วคุณล่ะคะ? คุณจะไปไหน?" แพรวาถามอย่างกังวล

"ฉัน... จะไป... เคลียร์... บัญชี... กับ... คุณหญิงสมร... ให้มัน... จบสิ้น... ไปซะ" ครามพูด ดวงตาที่เคยฉายแววอ่อนโยน ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว "ฉันจะไม่ยอมให้... เธอ... มาทำร้าย... ครอบครัว... ของฉัน... อีกต่อไป"

ครามใช้ความรู้และความสามารถทั้งหมดที่เขามี เขารู้ว่าคุณหญิงสมรมีแหล่งซ่อนตัวที่ปลอดภัยที่สุดอยู่แห่งหนึ่ง เป็นคฤหาสน์เก่าแก่ที่ตั้งอยู่บนเนินเขานอกเมือง ซึ่งเป็นสถานที่ที่เธอใช้ในการทำธุรกิจผิดกฎหมายต่างๆ

เขาขับรถออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว โดยมีคนสนิทของเขาติดตามไปห่างๆ เพื่อคอยช่วยเหลือหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

เมื่อครามมาถึงคฤหาสน์ของคุณหญิงสมร เขาพบว่าการรักษาความปลอดภัยนั้นแน่นหนามาก แต่เขาก็เตรียมการมาอย่างดี เขาไม่ได้มามือเปล่า

เขาใช้ข้อมูลที่ได้มาจากแพรวา และข้อมูลที่เขาสืบสวนมาเพิ่มเติม ทำให้เขารู้ถึงจุดอ่อนของระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์แห่งนี้

ครามลอบเข้าไปในคฤหาสน์อย่างเงียบเชียบ เขาพบว่าคุณหญิงสมรกำลังประชุมลับกับกลุ่มนักธุรกิจที่น่าสงสัย การสนทนาของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยคำพูดเกี่ยวกับแผนการอันชั่วร้าย การฟอกเงิน และการข่มขู่ผู้บริสุทธิ์

หัวใจของครามเต้นแรงด้วยความโกรธ เขาได้ยินชื่อของ 'อัลฟ่า' ในการสนทนาด้วย! คุณหญิงสมรต้องการอัลฟ่าเพื่อใช้เป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ซึ่งเกี่ยวกับผลประโยชน์มหาศาลที่เธอจะได้จากการควบคุมบางสิ่งบางอย่าง

"แกคิดว่าแกทำอะไรได้?" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลังของคราม

ครามหันไปมอง เขาเห็น 'คุณพีท' ยืนถือปืนจ่อมาที่เขาอยู่

"ปล่อยฉันไป" คุณพีทพูด "แล้วฉันจะปล่อยแกไป"

"ไม่มีทาง" ครามตอบเสียงหนักแน่น "แกมันก็แค่หมาตัวหนึ่งของคุณหญิงสมร"

"หมาอย่างฉัน... สามารถกัดแกให้ตายได้นะ" คุณพีทยิ้มเยาะ

การต่อสู้ที่ดุเดือดได้เริ่มต้นขึ้นระหว่างครามและคุณพีท คุณพีทนั้นอันตรายกว่าที่ครามคิด เขาได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี และมีความคล่องแคล่วว่องไว

ในขณะเดียวกัน แพรวาก็ได้ส่งข้อมูลทั้งหมดให้กับนักข่าวของเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นักข่าวคนนั้นสัญญาว่าจะเร่งดำเนินการทันที

แพรวารู้สึกใจคอไม่ดี เธอโทรศัพท์หาคราม แต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ เธอได้แต่ภาวนาขอให้เขาปลอดภัย

ในคฤหาสน์ คุณพีทสามารถเอาชนะครามได้ชั่วคราว เขาจับครามไปมัดไว้กับเก้าอี้ และเตรียมจะทรมานเขาเพื่อรีดข้อมูลเกี่ยวกับแผนการของเขา

"แกมันโง่จริงๆ" คุณพีทพูดขณะที่เขากำลังจะใช้มีดกรีดไปที่ใบหน้าของคราม "ถ้าแกบอกฉันว่าแกมีหลักฐานอะไรบ้าง ฉันอาจจะปล่อยแกไปก็ได้"

"ไม่มีทาง" ครามตอบอย่างท้าทาย "แกจะไม่มีวันได้สิ่งที่แกต้องการ"

แต่แล้ว... เสียงไซเรนของตำรวจก็ดังขึ้นจากภายนอก!

คุณพีทตกใจ เขาหันไปมองทางหน้าต่าง "เป็นไปไม่ได้!"

แพรวาได้ตัดสินใจที่จะเสี่ยง เธอไม่สามารถรอได้อีกต่อไป เธอแอบเข้าไปในคฤหาสน์ของคุณหญิงสมรด้วยความกล้าหาญทั้งหมดที่มี เธอรู้ว่าเธอต้องช่วยคราม

เธอพบว่าครามกำลังถูกมัดอยู่ และคุณพีทกำลังจะทำร้ายเขา

"ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะ!" แพรวาตะโกนลั่น เธอชี้ปืนที่เธอแอบพกมาไปยังคุณพีท

คุณพีทหันมามองด้วยความประหลาดใจ "แก...!"

แต่ก่อนที่คุณพีทจะได้ตอบสนอง เสียงปืนก็ได้ดังขึ้น!

คุณพีทล้มลงไปกองกับพื้น

ครามมองไปที่แพรวาด้วยความตกใจปนโล่งใจ เขาเห็นเธอในชุดดำ ยืนถือปืนอย่างมั่นคง

"แพรวา..." ครามพึมพำ

"ฉันอยู่ที่นี่แล้วค่ะคราม" แพรวาเดินเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว เธอแก้มัดให้เขา "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน"

ในที่สุด ตำรวจก็บุกเข้ามาในคฤหาสน์ จับกุมคุณหญิงสมรและลูกสมุนทั้งหมดได้สำเร็จ

ครามและแพรวา ยืนจับมือกันอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย พวกเขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จบลงแล้ว แต่บททดสอบที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

เมื่อครามเห็นใบหน้าของอัลฟ่าที่กำลังร้องไห้ เขาก็กอดเขาไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะลูก... พ่ออยู่ตรงนี้แล้ว"

แต่เมื่อเขาเงยหน้ามองแพรวา เขาก็เห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น...

ในมือของแพรวา มีรูปถ่ายใบหนึ่ง ซึ่งเป็นรูปที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นอีกเลย... และมันเป็นรูปที่ทำให้เขารู้ว่า ความลับดำมืดของเธอ... ยังคงซ่อนเร้นอยู่...