“คุณจะไปไหน?” เสียงอัญชันดังขึ้นอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นเขาเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใส บัดนี้มีแต่ร่องรอยของความเศร้าหมอง
เขาชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่หันกลับมา “ผมต้องการเวลา… คิด” เขาตอบเสียงห้วน ก่อนจะเดินหายไปจากสายตาของเธอ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและเสียงสะอื้นที่ดังออกมาจากลำคอของอัญชัน
เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียง รู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมาตรงหน้า เธอไม่รู้ว่าเขาจะไปคิดอะไรบ้าง แต่เธอรู้เพียงว่า… ความลับที่เธอเก็บงำมาตลอดกำลังจะถูกเปิดเผย และเธอไม่อาจทนเห็นเขาจากไปได้โดยที่ไม่รู้ความจริงทั้งหมด
“ไม่ได้… ฉันต้องบอกเขา” เธอพูดกับตัวเอง พยายามลุกขึ้นยืน แม้ว่าขาจะอ่อนแรงเพียงใดก็ตาม เธอเดินตามเขาไปอย่างเงียบๆ พบเขานั่งอยู่ที่ริมระเบียง จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังมองหาคำตอบจากท้องฟ้าสีดำ
“คุณ… คุณคิดว่าฉันโกหกคุณใช่ไหมคะ?” เธอถามเสียงสั่นเครือ
เขาหันมามองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่เชื่อ “ผมไม่รู้… ผมไม่เข้าใจอะไรเลย”
“ฉันรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ” อัญชันเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ “แต่ฉัน… ฉันรักคุณจริงๆ”
เขาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “รักผม? ทั้งๆ ที่ผมจำคุณไม่ได้เลย?”
“ความทรงจำ… มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความรักค่ะ” อัญชันกล่าว “ความรักที่แท้จริง… มันอยู่ที่หัวใจ”
“แล้วหัวใจของคุณ… บอกอะไรคุณบ้าง?” เขาถาม แววตาเต็มไปด้วยคำถามที่รอคำตอบ
อัญชันสูดลมหายใจลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี “หัวใจของฉัน… บอกฉันว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน… และฉัน… ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ”
เขาเงียบไป นิ่งฟังคำพูดของเธออย่างตั้งใจ
“วันนั้น… ตอนที่คุณประสบอุบัติเหตุ” อัญชันเริ่มเล่าเรื่องราวที่เจ็บปวด “ฉันเป็นคนแรกที่ไปถึงที่เกิดเหตุ… ฉันเห็นคุณนอนจมกองเลือด… ฉันกลัวมาก… แต่ฉันก็รีบพาคุณกลับมารักษาตัวที่บ้าน”
“บ้านของคุณ?” เขาถาม
“ใช่ค่ะ” อัญชันตอบ “ตอนนั้น… ฉันคิดว่าฉันกำลังจะเสียคุณไป… ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของฉันกำลังจะดับสูญ… ฉัน… ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คุณมีชีวิตอยู่”
เธอหยุดพูดไปชั่วครู่ สูดลมหายใจลึกอีกครั้ง “แล้ว… พอคุณฟื้นขึ้นมา… คุณจำอะไรไม่ได้เลย… ฉัน… ฉันกลัวเหลือเกินว่าคุณจะจากฉันไป… ฉันกลัวว่าฉันจะกลับไปอยู่คนเดียวอีกครั้ง”
ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง
“ฉัน… ฉันตัดสินใจที่จะหลอกคุณ” เธอสารภาพ “ฉันบอกคุณว่าเราแต่งงานกันแล้ว… ฉันบอกคุณว่าคุณเป็นพ่อของลูกในท้องฉัน… ทั้งๆ ที่… ทั้งๆ ที่เรายังไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ”
เขาอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อ หันมามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง
“คุณ… คุณหลอกผม?” เขาถามเสียงสั่น
“ฉัน… ฉันยอมรับว่าฉันหลอกคุณ” อัญชันตอบ “แต่… แต่ฉันทำไปเพราะความรัก… และความกลัว… ฉันรักคุณมากเหลือเกิน… ฉันไม่อยากเสียคุณไป”
“แล้ว… ลูกคนนี้ล่ะ?” เขาถามเสียงเข้ม
“เด็กคนนี้… เป็นลูกของคุณจริงๆ ค่ะ” อัญชันกล่าว “ฉัน… ฉันรักคุณมาก… จนฉันยอมให้คุณมีอะไรกับฉัน… แม้ว่าตอนนั้นคุณจะยังไม่จำฉันได้เลยก็ตาม”
เขาเบิกตากว้าง รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า
“คุณ… คุณรู้ได้ยังไงว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของผม?” เขาถาม
“ฉัน… ฉันรู้ค่ะ” อัญชันตอบ “ฉัน… ฉันแน่ใจ”
“แต่… ทำไม? ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?” เขาถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน
“เพราะฉันรักคุณค่ะ” อัญชันตอบ “ฉันรักคุณมาก… จนฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คุณอยู่กับฉัน… ฉัน… ฉันไม่อยากกลับไปอยู่คนเดียวอีกแล้ว”
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “ครอบครัวของฉัน… พวกเขาไม่ชอบคุณ… พวกเขาบังคับให้ฉันแต่งงานกับคนอื่น… ฉัน… ฉันไม่มีทางเลือกอื่น… ฉันจึง… จึงตัดสินใจที่จะแต่งงานกับคุณ… เพื่อให้คุณอยู่กับฉัน”
เขาอึ้งไป เมื่อได้ยินคำว่า “ครอบครัว” และ “บังคับ”
“ครอบครัวของคุณ… พวกเขาบังคับคุณ?” เขาถาม
อัญชันพยักหน้าช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม
“พวกเขา… พวกเขาไม่เห็นด้วยกับการที่เราคบกัน… พวกเขาอยากให้ฉันแต่งงานกับลูกชายของเพื่อนสนิทของพ่อ… ฉัน… ฉันพยายามต่อสู้แล้ว… แต่… แต่ฉันก็ไม่สามารถต้านทานพวกเขาได้”
เธอหยุดพูดไปชั่วครู่ สูดลมหายใจลึกอีกครั้ง “ฉัน… ฉันจึงตัดสินใจที่จะใช้โอกาสนี้… ที่คุณสูญเสียความทรงจำไป… เพื่อที่จะแต่งงานกับคุณ… เพื่อให้คุณอยู่กับฉัน… และเพื่อหนีจากการบังคับของครอบครัว”
เขาอึ้งไปกับคำพูดของเธอ ราวกับโลกทั้งใบของเขากำลังจะพังทลายลงมา
“คุณ… คุณกำลังบอกว่า… คุณแต่งงานกับผม… เพราะครอบครัวของคุณบังคับคุณ… และคุณใช้โอกาสที่ผมสูญเสียความทรงจำไป… เพื่อที่จะหนีจากการแต่งงานกับคนอื่น?” เขาถามซ้ำอย่างไม่เชื่อหู
อัญชันพยักหน้าช้าๆ น้ำตาไหลลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน
“ใช่ค่ะ… ฉัน… ฉันขอโทษ” เธอพูดเสียงแผ่วเบา
เขาหันหลังให้เธออีกครั้ง เดินกลับไปที่ริมระเบียง นั่งลงอย่างหมดแรง
“ผม… ผมไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว” เขาพูดเสียงแหบพร่า
อัญชันมองเขาด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ว่าเธอได้ทำลายความเชื่อใจที่กำลังก่อตัวขึ้นมาแล้ว
“คุณ… คุณจะให้อภัยฉันได้ไหมคะ?” เธอถามเสียงสั่น
เขาไม่ตอบอะไร เพียงแต่นั่งนิ่งๆ จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง
“ผม… ผมต้องการเวลา” เขาพูดออกมาเบาๆ “ผมต้องการเวลา… เพื่อที่จะเข้าใจทุกอย่าง”
อัญชันยืนมองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอรู้ว่าเธอได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง แต่เธอก็หวังว่าวันหนึ่ง… เขาจะเข้าใจ
“ฉัน… ฉันจะรอค่ะ” เธอพูดเบาๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง ทิ้งเขาไว้กับความเงียบงันและคำถามที่ยังคงค้างคาใจ
เมื่อทหารท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก