ตอนที่ 15 — เศษซากของความเชื่อใจ

ความเงียบที่ปกคลุมบรรยากาศในห้องนอนนั้นหนาทึบราวกับมีม่านหมอกบังตา เขา—ทหารหนุ่มผู้สูญเสียความทรงจำ—นั่งอยู่ริมหน้าต่าง จ้องมองออกไปนอกกระจกราวกับจะมองเห็นอดีตที่เลือนราง ทว่าภาพที่ปรากฏในความคิดของเขากลับมีแต่ความสับสนและคำโกหกที่เพิ่งถูกเปิดเผย

คำพูดของอัญชันยังคงดังก้องอยู่ในหู “ฉัน… ฉันตัดสินใจที่จะหลอกคุณ… ฉันบอกคุณว่าเราแต่งงานกันแล้ว… ฉันบอกคุณว่าคุณเป็นพ่อของลูกในท้องฉัน… ‌ทั้งๆ ที่… ทั้งๆ ที่เรายังไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ”

เพียงประโยคเดียวก็สามารถทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขากำลังจะเชื่อมั่นได้ ความเชื่อใจที่เพิ่งจะเริ่มผลิบาน ก่อตัวขึ้นจากความรู้สึกอบอุ่นที่เขามีต่อผู้หญิงที่คอยดูแลเขาอย่างดี กำลังจะแหลกสลายกลายเป็นผุยผง

เขาจำได้ถึงความอ่อนโยนในแววตาของเธอ ความห่วงใยที่เธอแสดงออกทุกครั้งที่เขาดูเหนื่อยล้า ​รอยยิ้มที่พยายามจะปลอบประโลมเขาในยามที่เขาหวาดกลัว ทุกสิ่งทุกอย่างนั้น… เขาเคยเชื่อว่ามันคือความจริง

แต่ตอนนี้… ทุกอย่างกลับกลายเป็นเหมือนภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างประณีตเพื่อหลอกลวงเขา

“คุณ… คุณกำลังบอกว่า… คุณแต่งงานกับผม… เพราะครอบครัวของคุณบังคับคุณ… และคุณใช้โอกาสที่ผมสูญเสียความทรงจำไป… ‍เพื่อที่จะหนีจากการแต่งงานกับคนอื่น?” คำถามที่เขาเอ่ยถามออกไปเมื่อครู่ เต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความเจ็บปวด ราวกับว่าทุกคำที่เขาพูดออกไปกำลังจะกรีดแทงหัวใจของตัวเอง

เธอ… อัญชัน… ผู้หญิงที่เขาเริ่มจะรู้สึกผูกพัน ผู้หญิงที่เขาคิดว่าจะเป็นคนที่ใช่สำหรับเขา ผู้หญิงที่อุ้มท้องลูกของเขา… ‌เธอกลับใช้ความอ่อนแอของเขาเป็นเครื่องมือ

“ครอบครัวของฉัน… พวกเขาไม่ชอบคุณ… พวกเขาอยากให้ฉันแต่งงานกับลูกชายของเพื่อนสนิทของพ่อ…”

คำอธิบายของเธอ ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดหวังที่ถาโถมเข้ามา เขารู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง เขาไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าความรักที่แท้จริงไม่ควรถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของคำโกหก

“ฉัน… ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คุณอยู่กับฉัน… ‍ฉัน… ฉันไม่อยากกลับไปอยู่คนเดียวอีกแล้ว…”

ประโยคเหล่านั้น… มันคือความรักจริงหรือ? หรือเป็นเพียงความเห็นแก่ตัวที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความรัก? เขาไม่แน่ใจอีกต่อไป

เขาเงยหน้าขึ้นมองอัญชันอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเปื้อนน้ำตา ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความหวังที่ริบหรี่

“คุณ… คุณแน่ใจจริงๆ ​หรือว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของผม?” เขาถามเสียงแหบพร่า ไม่ใช่เพราะเขาไม่เชื่อเธอ แต่เป็นเพราะเขาต้องการคำตอบที่จะทำให้เขาหลุดพ้นจากวังวนแห่งความสับสนนี้

อัญชันถอนหายใจยาว พยักหน้าอย่างช้าๆ “ฉัน… ฉันแน่ใจค่ะ”

“แล้ว… ความรู้สึกของคุณที่มีต่อผม… ​มันคืออะไรกันแน่?” เขาถามต่อ

“ฉันรักคุณค่ะ” เธอตอบเสียงหนักแน่น “ฉันรักคุณมาก… จนฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คุณอยู่กับฉัน”

“รัก… หรือความผูกพันที่เกิดขึ้นจากสถานการณ์?” เขาถาม เขาต้องการคำตอบที่ชัดเจน ​ไม่ใช่คำตอบที่คลุมเครือ

“มันคือความรักค่ะ” อัญชันยืนยัน “ฉันรักคุณ… ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเจอคุณ… ก่อนที่คุณจะสูญเสียความทรงจำเสียอีก”

“คุณ… คุณเคยเจอผมมาก่อน?” เขาถามด้วยความประหลาดใจ

“ค่ะ” เธอตอบ “คุณ… คุณคือทหารที่มาประจำการในหมู่บ้านของฉัน… เราเคยเจอกัน… คุณเคยเข้ามาขอความช่วยเหลือจากฉัน…”

เรื่องราวเหล่านั้น… มันคืออะไร? เขาพยายามนึกย้อนกลับไป แต่ก็มีเพียงความว่างเปล่า

“คุณ… คุณกำลังบอกว่า… คุณแอบรักผมมาตลอด?” เขาถาม

“ค่ะ” เธอตอบ “ฉัน… ฉันรักคุณมาก… จนฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คุณอยู่กับฉัน”

คำพูดของเธอทำให้เขารู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม เขาควรจะเชื่อเธอไหม? ควรจะเชื่อในรักที่เธออ้างว่ามีให้เขา? หรือควรจะเชื่อในคำโกหกที่เธอเพิ่งเปิดเผย?

“ผม… ผมไม่รู้จะเชื่อใครดี” เขาพูดออกมาอย่างอ่อนแรง “ผมไม่รู้ว่าอะไรคือความจริง… และอะไรคือคำโกหก”

เขาหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าดูเลือนราง ราวกับจะสะท้อนถึงความรู้สึกของเขาในตอนนี้

“ผม… ผมต้องการเวลา… เพื่อที่จะทบทวนทุกอย่าง” เขาพูดเสียงเบา “ผมต้องการเวลา… เพื่อที่จะหาคำตอบ… ว่าผมควรจะทำอย่างไรต่อไป”

อัญชันมองเขาด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ว่าเธอได้ทำลายความเชื่อใจของเขาไปแล้ว เธอรู้ว่าเธอได้สร้างบาดแผลที่ยากจะเยียวยา

“ฉัน… ฉันจะรอค่ะ” เธอพูดเบาๆ เสียงสั่นเครือ “ฉันจะรอ… จนกว่าคุณจะพร้อม”

เธอเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ ทิ้งเขาไว้กับความเงียบงันและความคิดของตัวเอง

เขา… ทหารหนุ่มผู้สูญเสียความทรงจำ… กำลังยืนอยู่บนเศษซากของความเชื่อใจ เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถกลับไปเชื่อใครได้อีกไหม เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

เขาเหลือบมองไปที่ท้องของอัญชันที่นูนออกมา… ภาพนั้น… มันคือความจริงหรือ? หรือเป็นเพียงภาพลวงตาอีกอย่างหนึ่ง?

คำถามเหล่านั้น… ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา… และเขาไม่รู้เลยว่า… จะมีคำตอบให้กับมันได้เมื่อไหร่… หรืออาจจะไม่มีวันเลย…