"ฉันรักคุณนะ" คำพูดสุดท้ายที่เธอเอ่ยออกมา ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา ราวกับเสียงกระซิบจากอดีตที่เขาไม่อาจหลีกหนี เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าคำพูดธรรมดาๆ เพียงไม่กี่คำ จะสามารถสร้างบาดแผลที่ลึกซึ้งได้ถึงเพียงนี้ เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของเธอ เห็นน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้ม เห็นร่างที่สั่นเทาของเธอขณะที่เขาผลักเธอออกไป มันคือภาพที่จะตามหลอกหลอนเขาไปตลอดกาล
เขาเดินโซซัดโซเซไปตามถนนที่ไม่คุ้นเคย แสงไฟจากเสาไฟฟ้าสาดส่องลงมาเป็นหย่อมๆ สร้างเงาตะคุ่มที่ดูน่ากลัวในความมืด ราวกับเป็นเงาของความผิดบาปที่ตามติดเขาไปทุกย่างก้าว ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดทางร่างกายจากการต่อสู้ที่ผ่านมา แต่เป็นความเจ็บปวดทางจิตใจที่เกิดจากการกระทำของตัวเอง การตัดสินใจที่เขาเพิ่งจะทำลงไป มันคือการหักอกคนที่เขากำลังจะรัก และกำลังจะกลายเป็นพ่อของลูก
เขาพยายามจะบังคับตัวเองให้ไม่คิดถึงใบหน้าของเธอ ไม่คิดถึงรอยยิ้มที่เขาเคยชอบ ไม่คิดถึงเสียงหัวเราะของเธอ แต่ทุกครั้งที่เขาหลับตา ภาพเหล่านั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เขามองเห็นตัวเองในอดีตที่อาจจะเคยทำร้ายเธอ เห็นตัวเองที่อาจจะเคยเป็นคนเลวร้าย แต่เขาก็ไม่สามารถจำอะไรได้เลย! นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด เขาเหมือนเรือที่ไร้หางเสือ ล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมายบนทะเลแห่งความสับสน
"ทำไม... ทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลย" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่า
เขาเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้จุดหมาย ปล่อยให้เท้าพาไป เขาไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน จะไปอยู่ที่ไหน เขาไม่มีบ้าน ไม่มีครอบครัว ไม่มีเพื่อน ไม่มีใครที่เขาสามารถไว้วางใจได้อีกแล้วนอกจากตัวเอง แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นคนแบบไหนกันแน่
เมื่อตะวันเริ่มขึ้น เขาพบว่าตัวเองมาหยุดอยู่ริมแม่น้ำสายใหญ่ ที่ไหลเอื่อยไปตามกาลเวลา ผืนน้ำสีขุ่นสะท้อนภาพท้องฟ้าสีหม่น และสะท้อนภาพใบหน้าซีดเซียวของเขาเองที่มองจากเงาสะท้อน เขาย่อตัวลง กำมือแน่นจนเล็บจิกลงไปในเนื้อ รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่างกาย มันเป็นความเจ็บปวดที่คุ้นเคย เป็นความเจ็บปวดที่ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่
"ฉัน... ฉันเป็นใครกันแน่" เขาถามกับเงาสะท้อนในน้ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ความทรงจำที่เคยมีประดุจก้อนเมฆที่ลอยไปมา เริ่มก่อตัวขึ้นทีละเล็กทีละน้อย ภาพของสนามรบที่เต็มไปด้วยควันไฟและเสียงปืน ภาพของเพื่อนร่วมรบที่ล้มตาย ภาพของคำสั่งที่เข้มงวด และภาพของความภาคภูมิใจในชุดทหารที่เคยสวมใส่ มันกลับมาทีละนิดๆ แต่ก็ยังคงเป็นเพียงเศษเสี้ยว ไม่ใช่เรื่องราวทั้งหมด
"ฉัน... ฉันเป็นทหาร" เขาพึมพำอีกครั้ง ราวกับจะปลุกตัวเองให้ตื่นจากภวังค์
แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของเธอ นึกถึงเด็กน้อยในท้องของเธอ เขาก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ เขาควรจะเป็นผู้ปกป้อง ไม่ใช่ผู้ทำลาย เขาสมควรที่จะได้รับความรักและการให้อภัยจริงๆ หรือ?
"ฉัน... ฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะรักใคร" เขาพูดกับตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย
เขาใช้เวลาทั้งวันไปกับการเดินอย่างไร้จุดหมาย โดยมีเพียงเสียงกระแสน้ำและเสียงลมที่พัดผ่านเป็นเพื่อน เขาเห็นผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา บ้างก็มีรอยยิ้ม บ้างก็มีสีหน้ากังวล แต่ไม่มีใครสักคนที่เขาจะเข้าไปพูดคุยได้
เมื่อถึงยามค่ำคืน เขาพบว่าตัวเองอยู่ในเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีและเสียงเพลง มันเป็นบรรยากาศที่ตรงกันข้ามกับความรู้สึกภายในใจของเขาอย่างสิ้นเชิง เขาเดินเข้าไปในบาร์ที่ดูมืดสลัว สั่งเครื่องดื่มมาดื่มอย่างไม่รู้สึกรู้สา เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่ อาจจะเป็นเพราะเขาต้องการลืม ต้องการให้ความรู้สึกหนักอึ้งในใจหายไป
ขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความเศร้า ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา "นี่... คุณกำลังมองหาอะไรอยู่เหรอ?"
เขาหันไปมอง เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง อายุราวๆ เดียวกับเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"เปล่า... ฉันแค่นั่งดื่มเฉยๆ" เขาตอบเสียงห้วน
"ดูคุณ... ไม่ค่อยมีความสุขเลยนะ" เธอยังคงพูดต่อ "มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ไหม?"
เขาเผลอสบตาเธอไปชั่วครู่ ใบหน้าของเธอดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด แต่เขาก็ไม่สามารถระบุได้ว่าเคยเจอเธอที่ไหน
"ไม่มีใครช่วยฉันได้หรอก" เขาพูดอย่างเหนื่อยหน่าย
"แน่ใจเหรอ?" เธอยิ้มบางๆ "บางที... ความช่วยเหลืออาจจะมาในรูปแบบที่คุณไม่คาดคิดก็ได้นะ"
คำพูดของเธอทำให้เขารู้สึกสงสัย แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะเปิดใจให้ใครอีกแล้ว เขาเพิ่งจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป การเริ่มต้นใหม่มันเป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าจะรับไหว
เขาดื่มเครื่องดื่มจนหมด และลุกขึ้นยืน "ฉันต้องไปแล้ว"
"คุณแน่ใจนะ?" เธอยังคงมองเขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
"ใช่" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินออกจากบาร์ไป ทิ้งให้เธออยู่กับความสงสัย
เขาเดินออกมาจากบาร์ด้วยความรู้สึกที่ยังคงว่างเปล่า อากาศยามค่ำคืนเย็นเยียบ แต่ก็ไม่สามารถดับไฟที่ลุกโชนอยู่ในใจของเขาได้ เขาไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าอนาคตของเขาจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองจมอยู่กับความทุกข์ทรมานเช่นนี้ตลอดไป
เมื่อทหารท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก