เงาของอดีตที่เลือนรางกำลังก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาอีกครั้งในดวงตาของเขา แต่คราวนี้มันไม่ใช่ภาพสะท้อนของความสับสน หรือความหวาดกลัว แต่มันคือประกายแห่งความมุ่งมั่นที่ลุกโชน ราวกับเปลวไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้
หลายปีผ่านไปนับตั้งแต่เขาตื่นขึ้นมาในบ้านที่ไม่คุ้นเคย โดยมีหญิงสาวแปลกหน้าชื่อ "อันนา" คอยดูแลเขาอย่างดี ยิ่งกว่านั้นคือการค้นพบที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาสั่นคลอน อันนาอุ้มท้องลูกของเขา! เด็กน้อยที่เขาไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ ในขณะที่ความทรงจำของเขากลับว่างเปล่า ราวกับกระดานชนวนที่ถูกลบเลือนทุกสิ่ง ความสับสนนั้นกัดกินหัวใจเขา แต่ยิ่งกว่านั้นคือความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นจากการที่เขาไม่สามารถปกป้องอันนาและลูกน้อยได้
หลายปีที่เขาใช้เวลาอยู่กับอันนา เรียนรู้ที่จะรักเธอ เรียนรู้ที่จะเป็น "พ่อ" แม้จะยังคงตามหาอดีตที่สาบสูญ เขาเห็นความเสียสละ ความรักที่อันนามอบให้เขาเสมอมา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่อันนาปิดบัง ความลับบางอย่างที่เธอเก็บงำเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มที่อ่อนโยน การจากไปของเขาในครั้งนั้น ไม่ใช่การหนี แต่เป็นการตัดสินใจที่จะค้นหาความจริงทั้งหมด ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดเพียงใด
การฝึกฝนอันหนักหน่วงกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเขา เขาผลักดันตัวเองให้ก้าวข้ามขีดจำกัดทางร่างกายและจิตใจ เขาต้องการความแข็งแกร่ง ไม่ใช่เพียงเพื่อปกป้องอันนาและลูก แต่เพื่อเผชิญหน้ากับอดีตที่รออยู่เบื้องหน้า ทุกครั้งที่ยกเวทหนักๆ ทุกครั้งที่วิ่งจนแทบขาดใจ ทุกครั้งที่ร่างกายบอบช้ำจนแทบยืนไม่ไหว ภาพของอันนาและลูกน้อยคือแรงผลักดันอันมหาศาล รอยยิ้มของพวกเขาคือรางวัลที่เขาใฝ่ฝันถึง
เขาฝึกฝนการต่อสู้มือเปล่า ฝึกฝนการใช้อาวุธต่างๆ จนเชี่ยวชาญราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เขาเรียนรู้ที่จะอ่านเกม อ่านใจคน จากแววตาอันเล็กน้อยที่สุด เขาศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับหน่วยงานลับต่างๆ ที่เขาเคยสังกัดในอดีต แม้ความทรงจำจะพร่าเลือน แต่สัญชาตญาณบางอย่างยังคงบอกเขาว่าเขาไม่ใช่แค่ทหารธรรมดา
"นายเปลี่ยนไปมากนะ" เสียงทุ้มต่ำของ "เจษฎา" เพื่อนเก่าที่เขาเพิ่งได้พบกันอีกครั้งหลังจากหายหน้าไปนานเอ่ยขึ้นขณะมองเขาซ้อมยิงปืนอย่างแม่นยำ
เขาหันไปยิ้มบางๆ "เวลาและประสบการณ์สอนอะไรหลายอย่าง"
เจษฎายกแก้วน้ำขึ้นดื่ม "นายดูแข็งแกร่งขึ้น แกร่งกว่าเดิมเยอะเลย แต่สายตานาย...มันมีความมุ่งมั่นที่อันตรายแฝงอยู่"
"อันตราย?" เขาเลิกคิ้ว
"ใช่ เหมือนนายกำลังตามล่าอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก" เจษฎาพูดพลางมองสำรวจเขาอย่างพิจารณา "นายแน่ใจนะว่าพร้อมที่จะกลับไปเผชิญหน้ากับมัน?"
เขาพยักหน้าช้าๆ "ผมพร้อมแล้ว"
ความทรงจำเริ่มกลับมาทีละน้อย ทีละเล็กทีละน้อย ไม่ใช่ภาพที่สมบูรณ์ แต่เป็นเศษเสี้ยวที่กระจัดกระจาย เหมือนภาพโมเสกที่ยังต่อไม่เสร็จ เขานึกถึงใบหน้าของผู้บังคับบัญชา นึกถึงภารกิจลับ นึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา และที่สำคัญที่สุด เขาเริ่มนึกถึง "เธอ" ผู้หญิงที่เขาเคยรัก ผู้หญิงที่เขายังคงโหยหา แม้จะจำใบหน้าของเธอได้เพียงรางๆ
ยิ่งความทรงจำกลับมามากเท่าไหร่ ความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีคูณ เขารู้สึกเหมือนถูกทรยศ เหมือนถูกหักหลัง เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน และภาพที่ปรากฏขึ้นมันช่างน่าตกใจ
อันนา... เธอเคยบอกว่าเธอไม่มีใคร เธออยู่คนเดียว แต่ทำไมเขาถึงเริ่มจำได้ว่ามีผู้หญิงอีกคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตเขาในช่วงเวลาที่เขาเสียความทรงจำ? ผู้หญิงที่มีรอยยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกาย และเสียงหัวเราะที่ก้องกังวาน... ใครกัน?
เขาเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับหญิงสาวคนนั้นอย่างลับๆ เขาใช้ทักษะทั้งหมดที่เขามีในการล้วงข้อมูล เธอเป็นคนของครอบครัวที่มีอิทธิพล เธอแต่งงานแล้ว และสามีของเธอ... คือคนที่เขาเคยรู้จัก!
ความโกรธแค้นและความผิดหวังถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้ เขาจำอะไรไม่ได้เลยในตอนแรก แต่ตอนนี้ ทุกอย่างเริ่มกระจ่างขึ้นเรื่อยๆ และความจริงนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าสิ่งใด
"อันนา..." เขาพึมพำชื่อเธอ เสียงของเขาแฝงไปด้วยความสั่นเครือ "เธอเคยโกหกฉันเรื่องอะไรอีกบ้าง?"
เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังเมืองที่แสงไฟระยิบระยับ ราวกับดวงดาวที่ร่วงหล่นลงมาสู่พื้นดิน เขาไม่ใช่ทหารหนุ่มผู้สูญเสียความทรงจำอีกต่อไปแล้ว เขาคือคนที่ถูกผลักให้มาอยู่ ณ จุดนี้ ด้วยเหตุผลบางอย่างที่เขาเริ่มจะเข้าใจ
เขาหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ที่เขาเคยเก็บไว้ดูยามคิดถึงอันนาขึ้นมา มองภาพของอันนาและลูกน้อยที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข แต่ในใจของเขากลับมีภาพของผู้หญิงอีกคนหนึ่งลอยขึ้นมา ภาพของเธอ... ใบหน้าของเธอที่เขาจำได้ลางๆ แต่สัมผัสได้ถึงความรักและความผูกพันที่เคยมี
"ฉันจะตามหาความจริงให้เจอ" เขาประกาศกับตัวเอง เสียงของเขามั่นคงและเด็ดเดี่ยว "และฉันจะทวงคืนทุกอย่างที่ฉันเสียไป"
เขาได้ยินเสียงเด็กน้อยหัวเราะอยู่ไม่ไกล เสียงหัวเราะที่ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่น แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ตอกย้ำถึงความรู้สึกผิดที่เขากำลังเผชิญ เขาอุ้มท้องลูกของเขาจริงๆ หรือ? หรือว่าทั้งหมดที่ผ่านมาเป็นเพียงความเข้าใจผิด?
แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้เงาของเขาทอดยาวออกไปบนพื้น เขาปิดตาลง สูดหายใจลึกๆ การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันจะไม่ง่ายเลย
เขาหันกลับมามองหน้าต่างอีกครั้ง ดวงตาของเขาฉายแววของความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าเขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่รออยู่เบื้องหน้า
"ฉันจะกลับมา" เขาพึมพำเบาๆ "และครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมพลาดอีกต่อไป"
แต่แล้ว จู่ๆ ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวของเขา เป็นภาพของใบหน้าที่เขาคุ้นเคย ใบหน้าของเธอ... ผู้หญิงที่เขากำลังตามหา แต่ภาพนั้นกลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ราวกับเธอsufferingอย่างหนัก
"ไม่... นี่มันเป็นไปไม่ได้" เขาพึมพำ พยายามสลัดภาพนั้นออกจากหัว แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ ภาพนั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
หัวใจของเขาเต้นระรัว เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่สัญชาตญาณของความเป็นทหารมันบอกเขาว่าอันตรายกำลังใกล้เข้ามา
เขาหันไปมองทางประตู ราวกับจะตั้งรับอะไรบางอย่างที่กำลังจะเข้ามา
"ใครอยู่ตรงนั้น?" เขาถามเสียงดัง
แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา มีเพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้อง
เมื่อทหารท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก