ความเงียบที่น่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้องราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังรอคอยจังหวะที่เหมาะสมในการเปิดเผยตัวตน ความรู้สึกอันตรายที่แผ่ซ่านไปทั่วบ่งบอกว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้อีกต่อไปแล้ว
"ผมรู้นะว่าคุณอยู่ที่นั่น" เขาพูดเสียงเย็นชา สายตาจับจ้องไปยังมุมมืดของห้องราวกับมองทะลุผ่านความมืดมิดนั้นไปได้ "ออกมาเดี๋ยวนี้!"
ทันใดนั้น ร่างเงาหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด ช้าๆ แต่มั่นคง เขาจำได้ทันทีว่าเป็นใคร ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด
"คุณ... มาทำอะไรที่นี่?" เขาถามเสียงสั่น
"มาทวงในสิ่งที่ฉันควรจะได้" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความแค้นเอ่ยขึ้น
"คุณหมายถึงอะไร?"
"หมายถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอพรากไปจากฉัน!" ชายคนนั้นตะโกนเสียงดัง "หมายถึงชีวิตที่ฉันควรจะมี! หมายถึงเธอ!"
เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งเข้ามาจากอีกห้องหนึ่ง อันนาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นชายคนนั้น
"คุณ..." อันนาอุทานชื่อเขาอย่างแผ่วเบา
"อันนา" ชายคนนั้นมองอันนาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งแค้น "เธอคิดว่าจะหนีฉันพ้นได้งั้นเหรอ? คิดว่าจะอยู่กับมันอย่างมีความสุขได้งั้นเหรอ?"
"ฉัน... ฉันขอโทษ" อันนาพูดเสียงสั่น
"ขอโทษ?" ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ "คำขอโทษของเธอจะช่วยอะไรได้!"
เขาขยับไปยืนบังอันนาอย่างอัตโนมัติ สัญชาตญาณความเป็นทหารของเขาพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที "อย่าเข้ามานะ" เขาเตือน
"แกมันก็แค่ไอ้ทหารบ้าที่สูญเสียความทรงจำ! แกไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับชีวิตของอันนา!" ชายคนนั้นตะคอก
"แกไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!" เขาตอบโต้ด้วยความโกรธ
การเผชิญหน้าครั้งนี้นำพาความจริงอันโหดร้ายมาเปิดเผย เขาได้รู้ว่าอันนาเคยมีความสัมพันธ์กับชายคนนี้มาก่อน และความสัมพันธ์นั้นจบลงด้วยความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง ชายคนนั้นเชื่อว่าอันนาได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่เขา และเขาเองก็เชื่อว่าอันนาได้ทำลายชีวิตของเขา
เมื่อเขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวที่อันนาเคยเล่าให้ฟัง ประกอบกับความทรงจำที่เริ่มกลับมาทีละเล็กทีละน้อย เขาก็เริ่มเข้าใจถึงความลับที่อันนาเก็บงำไว้
อันนาเคยแต่งงานกับชายคนนี้มาก่อน เขาคืออดีตสามีของเธอ แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น อันนาก็ตัดสินใจที่จะหนีออกมา เธอสร้างเรื่องราวขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองและลูก และเขา... ชายผู้สูญเสียความทรงจำ ก็กลายเป็นเครื่องมือที่เธอใช้ในการหลบหนี
ความเจ็บปวดและความแค้นแล่นพล่านไปทั่วร่างของเขา เขาไม่ใช่แค่เหยื่อของโชคชะตา แต่เป็นเครื่องมือของอันนา! เธอหลอกเขา เธอใช้เขา!
"เธอหลอกฉัน!" เขาตะคอกใส่อันนา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธแค้น "เธอใช้ฉันเพื่อหนีจากผู้ชายคนนี้!"
อันนาร้องไห้สะอึกสะอื้น "ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือกอื่น"
"ไม่มีทางเลือกอื่น?" ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ "เธอแค่ต้องการใช้ประโยชน์จากเขา!"
"พอได้แล้ว!" เขาตะโกน เสียงของเขาดังก้องไปทั่วบ้าน "ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง"
เขาหันไปมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่แข็งกร้าว "ออกไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่ฉันจะทำอะไรที่เธอจะเสียใจ"
ชายคนนั้นจ้องมองเขาด้วยความอาฆาตแค้น "แกจะเสียใจ! แกจะเสียใจที่มายุ่งกับเรื่องของฉัน!"
ชายคนนั้นเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความสั่นสะเทือนในใจของทุกคน
เมื่ออันนาเหลือเพียงลำพังกับเขา เธอก็ทรุดตัวลงร้องไห้
"ฉันขอโทษ" เธอพูดเบาๆ "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณ"
"แต่คุณก็ทำ!" เขาพูดเสียงเย็นชา "คุณใช้ผมเป็นเครื่องมือ"
"ฉันกลัว" อันนาพูดทั้งน้ำตา "ฉันกลัวเขา เขาเป็นคนอันตราย"
"แล้วผมล่ะ? ผมไม่สำคัญเลยใช่ไหม?" เขาถามเสียงเจ็บปวด
"คุณสำคัญที่สุด" อันนาเงยหน้ามองเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม "แต่ตอนนั้น ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ"
เขาเดินหนีออกมาจากบ้าน ทิ้งอันนาไว้เพียงลำพัง เขาเดินอย่างไร้จุดหมายไปตามถนนที่มืดมิด ความรู้สึกสับสน ความเจ็บปวด และความแค้นถาโถมเข้ามาจนแทบจะทนไม่ไหว
เขาคือใครกันแน่? อดีตของเขาคืออะไร? ทำไมทุกคนถึงหลอกเขา?
ความคิดต่างๆ วนเวียนอยู่ในหัวของเขา ราวกับพายุที่พัดกระหน่ำ เขาไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน ไม่รู้จะเชื่อใครอีกต่อไป
เขามาถึงริมทะเลสาบ มองดูเงาสะท้อนของตัวเองบนผิวน้ำที่นิ่งสงบ แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความปั่นป่วน
เขาจำได้แล้ว... เขาจำได้ลางๆ ว่าอันนาเคยพูดถึง "ความลับ" บางอย่างที่เธอต้องเก็บไว้ เขารู้ว่าเธอเคยแต่งงานมาก่อน และเขาก็จำได้ว่าเธอเคยเล่าถึง "ใครบางคน" ที่เธอต้องการหนี
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า "ใครบางคน" คนนั้นคือผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา และเขาก็ไม่เคยคิดเลยว่าอันนาจะใช้เขาเป็นเครื่องมือในการหลบหนี
ความแค้นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา เขาไม่ใช่ทหารหนุ่มที่อ่อนแออีกต่อไปแล้ว เขาคือคนที่แข็งแกร่งขึ้น แกร่งขึ้นจากการฝึกฝน และแกร่งขึ้นจากความเจ็บปวด
"ฉันจะทำให้พวกแกเสียใจ" เขาพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะทำให้พวกแกเจ็บปวดในสิ่งที่พวกแกทำกับฉัน"
เขาจะวางแผน เขาจะทำให้ชีวิตของครอบครัวอันนาพังทลายลง เขาจะทำให้เธอเสียใจในสิ่งที่เธอเคยทำกับเขา
เขาจะทำลายทุกอย่างที่เธอรัก จนกว่าเธอจะสำนึกได้ถึงความผิดของเธอ
เขาหันหลังให้กับทะเลสาบ เดินกลับไปที่บ้านอย่างมุ่งมั่น ดวงตาของเขาฉายแววของความมุ่งมั่นอันตราย ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะออกล่า
เขาจะใช้ความทรงจำที่กลับมาเป็นอาวุธ เขาจะใช้ความรู้ที่มีเพื่อทำลายล้าง
เขาจะทำให้ครอบครัวของอันนาไม่มีวันสงบสุขอีกต่อไป
เขาจะทำให้เธอเสียใจ... เสียใจที่เคยหลอกเขา
แต่แล้ว เสียงของเจษฎาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"นายแน่ใจนะว่ากำลังจะทำอะไร?" เจษฎายืนอยู่ตรงนั้น มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง
เขาหันไปมองเจษฎา "ผมจะทำในสิ่งที่ผมต้องทำ"
"แต่สิ่งที่นายกำลังจะทำ มันจะทำลายชีวิตของคนอื่นอีกมากมายนะ" เจษฎาเตือน "รวมถึงชีวิตของตัวนายเองด้วย"
"ผมไม่สน" เขาตอบเสียงแข็ง
"แล้วถ้าเกิด... เกิดว่าอันนาไม่ได้ตั้งใจจะหลอกนายจริงๆ ล่ะ?" เจษฎาถาม
คำถามของเจษฎาทำให้เขาชะงักไปชั่วครู่ เขาไม่เคยคิดถึงมุมมองนั้นเลย
"เธอ... เธอใช้ผม" เขาพูดเสียงตะกุกตะกัก
"หรือว่าเธอแค่พยายามเอาตัวรอด?" เจษฎาถามต่อ "ในสถานการณ์ที่เธอสิ้นหวังที่สุด?"
เขาเงียบไป ไม่รู้จะตอบอย่างไร
"คิดให้ดีนะ" เจษฎากล่าว "การแก้แค้นอาจจะทำให้สะใจในตอนแรก แต่มันจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้ตลอดไป"
เขาหันกลับไปมองบ้านของอันนา ความขัดแย้งถาโถมเข้ามาในใจ เขาต้องการแก้แค้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความสงสารอันนา
แต่แล้ว ภาพของอดีตสามีของอันนาก็แวบเข้ามาในหัว ภาพของความอาฆาตแค้นในดวงตาของเขา
เขาจะปล่อยให้คนแบบนั้นเข้ามาทำร้ายอันนาและลูกของเขาอีกไม่ได้
"ผมจะทำ" เขาตัดสินใจเด็ดขาด
เขาเดินผ่านเจษฎาไป ทิ้งให้เจษฎายืนมองตามหลังเขาไปด้วยความกังวล
แผนการของเขาเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างซับซ้อน เขาจะใช้ทุกวิถีทาง ทุกข้อมูลที่มี เพื่อทำลายครอบครัวของอันนา
เขาจะทำให้เธอเสียใจ... จนแทบอยากจะหายไปจากโลกนี้
แต่ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปในบ้าน จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ
มีบางอย่างผิดพลาด...
เมื่อทหารท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก