"เธอ...เป็นใคร?" เสียงห้าวแหบพร่าดังออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววกร้าวหาญ บัดนี้มีเพียงความสับสนและความว่างเปล่าจ้องมองไปยังหญิงสาวตรงหน้า ก้อนเนื้อในอกบีบรัดอย่างประหลาด ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่คุ้นเคย แต่กลับเลือนลางจนคว้าจับไม่ได้
ใบหน้าของ "น้ำใส" ซีดเผือดราวกับกระดาษแผ่นบางเมื่อได้ยินคำถามนั้น แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวังและความรักกลับฉายประกายเจ็บปวดระคนหวาดระแวง เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามระงับเสียงสะอื้นที่พร้อมจะระเบิดออกมา
"คุณ...คุณจำฉันไม่ได้จริงๆ หรือคะ?" เสียงของเธอสั่นเครือ ปลายประโยคแทบจะหลุดออกจากลมหายใจ
"ผม...ผมจำอะไรไม่ได้เลย" ชายหนุ่มตอบเสียงเบา เขาพยายามเพ่งมองใบหน้าของเธออีกครั้ง พยายามค้นหาความทรงจำที่หายไปในทุกอณูของใบหน้าหวานที่ตอนนี้มีร่องรอยของความเศร้าหมอง
เขาจำได้เพียงว่าตัวเองตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ร่างกายอ่อนปวกเปียก ความทรงจำทั้งหมดถูกลบเลือนไปราวกับกระดานดำที่ถูกล้างจนสะอาด มีเพียงนามสมมติที่หมอให้มา "เอกภพ" และความรู้สึกบางอย่างที่บอกว่าเขาไม่ใช่คนไร้บ้าน แต่เป็นใครมาจากไหน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ทุกอย่างคือความว่างเปล่า
แล้ว "น้ำใส" ก็ปรากฏตัวขึ้น เธอบอกว่าเธอคือคนรักของเขา เธอคือคนที่รอคอยเขา เธอคือคนที่...อุ้มท้องลูกของเขา!
ตอนแรกเขาไม่เชื่อ เขาปฏิเสธทุกอย่าง เขาคิดว่าเธออาจจะหลอกลวงเขา ต้องการผลประโยชน์บางอย่าง แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาเริ่มสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างในตัวเธอ...
"คุณ...คุณจะไปไหน?" น้ำใสถามขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นเขากำลังจะก้าวออกจากห้อง
"ผม...ผมต้องออกไปหาอะไรกิน" เขาตอบเลี่ยงๆ เขาไม่สามารถทนอยู่กับเธอในสถานการณ์แบบนี้ได้อีกต่อไป ทุกครั้งที่สบตากับเธอ หัวใจของเขาก็จะเต้นรัวอย่างประหลาด ราวกับมีสัญญาณเตือนบางอย่าง เขาพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงปฏิกิริยาของร่างกายที่กำลังอ่อนแอ แต่ลึกๆ แล้ว เขากลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่นั้น
เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้น้ำใสยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้มขาว
"เอกภพ...คุณเคยรักฉันบ้างไหม?" เธอพึมพำกับตัวเอง ความหวังอันริบหรี่เริ่มเลือนลางไปทุกขณะ
ในขณะที่เอกภพเดินไปตามทางเดินในโรงพยาบาล สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ จู่ๆ เขาก็หยุดชะงัก
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า!
เด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งกำลังเดินเตาะแตะตามผู้หญิงที่ดูเหมือนจะเป็นแม่ของเขา ใบหน้าของเด็กน้อยคนนั้น...มันช่างคุ้นตา! ดวงตากลมโต คิ้วเข้ม จมูกโด่ง...มันเหมือนกับแววตาที่สะท้อนอยู่ในกระจกทุกเช้า!
"นี่มัน...อะไรกัน?" เขาพึมพำกับตัวเอง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก
เขาไม่รู้จักเด็กคนนี้ แต่ทำไมเขารู้สึกผูกพันอย่างบอกไม่ถูก? ราวกับว่าสายเลือดบางอย่างมันเชื่อมโยงเขากับเด็กน้อยคนนี้เข้าไว้ด้วยกัน
เขาตัดสินใจ เดินเข้าไปใกล้ๆ เขาเห็นผู้หญิงคนนั้นกำลังอุ้มเด็กชายขึ้นมาแนบอก
"น้อง...น้องชื่ออะไรครับ?" เขาถามเสียงสั่น
เด็กน้อยหันมามองเขา ดวงตากลมโตฉายแววสงสัย
"น้องชื่อ...น้องดินครับ" ผู้หญิงคนนั้นตอบเสียงเรียบ แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องมาที่เขาอย่างไม่วางตา
"น้องดิน..." เอกภพทวนคำ เขาพยายามค้นหาอะไรบางอย่างในดวงตาของเด็กน้อย ราวกับว่าเขาต้องการคำตอบจากสายตาคู่นั้น
ทันใดนั้นเอง เด็กน้อยก็ชี้มาที่เขา แล้วพูดเสียงเล็กๆ ว่า
"พ่อ!"
คำว่า "พ่อ" ที่หลุดออกมาจากปากของเด็กน้อย เหมือนดาบที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของเอกภพ! เขาอึ้ง ตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลนไปหมด
"พ่อ? ...ใคร...ใครคือพ่อของหนู?" เขาถามตะกุกตะกัก
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้เขา เป็นรอยยิ้มที่เจ็บปวด และเต็มไปด้วยความหมายที่เขายังอ่านไม่ออก
"ก็...คุณไงคะ"
คำตอบนั้นทำให้โลกทั้งใบของเอกภพหมุนคว้าง! เขา...เป็นพ่อของเด็กคนนี้? ลูกของเขา...อยู่ที่นี่?
เขาหันกลับไปมองน้ำใสที่ยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกลัว
"น้ำใส...นี่มันเรื่องอะไรกัน?" เขาถามเสียงดัง
น้ำใสส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาคลอเบ้า
"ฉัน...ฉันบอกคุณแล้วไงคะ ว่าเรามีลูกด้วยกัน"
"แต่...แต่ผมจำไม่ได้! ผมจำคุณไม่ได้! ผมจำลูกของผมไม่ได้!" เขาตะโกนเสียงดัง ความสับสนและความโกรธประทุขึ้น
"คุณ...คุณกำลังจะไปไหนคะ?" เสียงของน้ำใสสั่นเครือ
"ผม...ผมกำลังจะไปจากที่นี่! ผมไม่เข้าใจอะไรเลย! คุณต้องอธิบายเรื่องนี้ให้ผมฟัง!" เขาตะโกนกลับ
"ไม่...คุณไปไม่ได้!" จู่ๆ เด็กน้อย "น้องดิน" ก็วิ่งมากอดขาของเขาแน่น
"พ่อ...อย่าไปนะ พ่อ...น้องดินคิดถึงพ่อ"
เสียงอ้อนวอนของเด็กน้อย ทำให้หัวใจของเอกภพอ่อนยวบลงไปทันที เขามองลงไปยังเด็กน้อยที่กำลังอ้อนเขาด้วยดวงตาใสซื่อ
เขา...จำเด็กคนนี้ไม่ได้เลยจริงๆ หรือ?
แต่ทำไม...ทำไมหัวใจของเขาถึงเต้นแรงอย่างนี้? ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผูกพันกับเด็กน้อยคนนี้อย่างประหลาด?
ในขณะที่เขากำลังชั่งใจ น้ำใสก็เดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ
"เอกภพ...ฟังฉันนะ" เธอกุมมือเขาไว้
"มัน...มันมีเรื่องสำคัญที่คุณต้องรู้"
"เรื่องอะไร?" เขาถาม เสียงเริ่มอ่อนลง
"เรื่อง...เรื่องที่ทำให้คุณสูญเสียความทรงจำ"
คำพูดนั้นทำให้เอกภพใจหายวาบ! เขาสูญเสียความทรงจำ...เพราะเรื่องอะไร?
"ผม...ผมอยากรู้!" เขาตอบเสียงหนักแน่น
น้ำใสหลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า
"เรื่องมันเริ่มมาจาก...วันนั้น..."
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเอกภพก็ดังขึ้น! ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ ทำให้เขาต้องผงะ!
"ถึงเอกภพ: ฉันมีข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับอุบัติเหตุของคุณ โปรดมาพบฉันที่โกดังร้างริมแม่น้ำ ด่วน!"
เขาเงยหน้ามองน้ำใส สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน
"ใคร...ใครส่งข้อความมา?" น้ำใสถาม
"ผม...ผมไม่รู้" เขาตอบ
"แต่...แต่ผมต้องไป"
"ไม่! เอกภพ! อย่าไป!" น้ำใสร้องห้าม
"ผมต้องไป! นี่อาจจะเป็นเบาะแสเดียวที่ผมจะได้รู้ความจริง!" เขากล่าว
เขาเดินออกจากโรงพยาบาลไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้น้ำใสยืนมองตามหลังเขาไปด้วยความกังวลใจ
เขาจะไปพบใคร? ข้อความนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่? และความจริงที่รอเขาอยู่...มันจะนำพาเขาไปสู่หายนะครั้งใหม่ หรือจะนำพาเขาไปสู่การค้นพบที่ยิ่งใหญ่?
เมื่อทหารท้อง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก