ตอนที่ 29 — บ้านที่อบอุ่น... หรือเพียงภาพลวงตา?

"บ้าน... คือที่ที่หัวใจอยู่" ประโยคนี้อาจจะดูสวยหรูในนิยาย แต่สำหรับ 'เขา' และ 'ลลิน' มันคือความจริงที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ‌ท่ามกลางความสับสนและอดีตที่ยังคงหลอกหลอน กาลเวลาที่ผ่านไปหลายเดือน ไม่ได้ช่วยให้ความทรงจำของเขากลับคืนมาทั้งหมด แต่กลับทำให้ความผูกพันระหว่างเขากับลลินแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ราวกับว่าโชคชะตาได้ลิขิตให้พวกเขามาพบกันในเวลาที่เหมาะสมที่สุด

ชีวิตประจำวันของทั้งคู่เริ่มลงตัว เขาทำหน้าที่เป็นเสาหลักที่แข็งแกร่ง คอยดูแลลลินและลูกน้อยในท้องที่ใกล้จะคลอดเต็มที ส่วนลลิน ​เธอก็เป็นแสงสว่างที่คอยเติมเต็มชีวิตของเขา ด้วยความอ่อนโยน ความเข้าใจ และรอยยิ้มที่ไม่มีวันจางหายไปจากใบหน้าของเธอ

"คุณคะ วันนี้ลูกดิ้นแรงมากเลยค่ะ" ลลินเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น

เขาเอื้อมมือไปลูบหน้าท้องที่นูนใหญ่ของเธออย่างแผ่วเบา "เขาคงอยากจะออกมาเจอพ่อกับแม่เต็มทีแล้วสินะ"

"คุณแน่ใจเหรอคะว่าอยากจะอยู่ที่นี่จริงๆ?" ‍ลลินถาม พลางมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกกังวลเล็กน้อย

"ทำไมจะไม่แน่ใจล่ะ?" เขาตอบพร้อมกับยิ้ม "ที่นี่มีเธอ มีลูกของเรา... มันคือครอบครัวของฉัน"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่ลลินก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในใจ เธอยังคงจำได้ถึงโทรศัพท์สายปริศนาวันนั้น ‌เสียงที่มาจากปลายสายดูเหมือนจะรู้จักเขาดี และพูดจาแปลกๆ ทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้

"แต่... ถ้ามีใครมาตามหาคุณล่ะคะ?"

"ก็ปล่อยให้เขาตามมาสิ" เขาตอบอย่างไม่ยี่หระ "ฉันไม่กลัวอะไรอีกแล้ว"

"แต่ถ้าอันตรายล่ะคะ?" เสียงของลลินเริ่มสั่นเครือ "ฉันเป็นห่วง... ‍เป็นห่วงคุณกับลูกของเรา"

เขาดึงเธอเข้ามากอดปลอบ "ไม่ต้องห่วงนะ คนดี ฉันจะปกป้องพวกเธอเอง"

ถึงแม้เขาจะพูดเช่นนั้น แต่ลลินก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี เธอยังคงจำใบหน้าของชายแปลกหน้าที่เคยเข้ามาหาเขาเมื่อไม่นานมานี้ได้ ชายคนนั้นที่อ้างตัวว่าเป็นเพื่อนเก่าของเขา แต่กลับพูดจาข่มขู่และพยายามจะลากเขาให้กลับไปสู่อันตรายอีกครั้ง

"ฉัน... ​ฉันเจออะไรบางอย่างเมื่อวานนี้ค่ะ" ลลินตัดสินใจที่จะบอกเขา

"อะไรเหรอ?" เขาถาม พลางเงยหน้าขึ้นมองเธอ

"ตอนที่ฉันไปซื้อของที่ตลาด... ฉันเห็นรถคันหนึ่ง... รถคันเดียวกับที่ชายคนนั้นเคยใช้" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันกลัวมากเลยค่ะ"

สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้น ​"รถคันนั้น?"

"ค่ะ... ฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะตามมาจริงๆ ไหม แต่ฉันกลัวว่า... เขาอาจจะรู้ว่าเราอยู่ที่นี่"

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้อง ราวกับจะประเมินสถานการณ์

"คุณ... ​ต้องระวังตัวให้มากกว่านี้แล้วนะ" เขาพูดในที่สุด "ถ้ามีอะไรผิดปกติ... รีบโทรหาฉันทันที"

"แล้วคุณล่ะคะ?"

"ฉันจะจัดการเอง" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหน มาทำร้ายครอบครัวของฉันได้"

แต่ถึงแม้เขาจะพูดเช่นนั้น ลลินก็ยังรู้สึกว่าความปลอดภัยของพวกเขายังคงเปราะบาง ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาที่สามารถแตกสลายได้ทุกเมื่อ

คืนนั้น ลลินหลับไปอย่างอ่อนเพลีย แต่เขากลับนอนไม่หลับ เขาเดินออกไปที่ระเบียง จ้องมองไปยังความมืดมิดเบื้องนอก มือของเขากำแน่นเป็นหมัด

"พวกแก... คิดว่าจะหนีฉันพ้นจริงๆ หรือไง" เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เขารู้ดีว่าอดีตของเขานั้นซับซ้อนและอันตราย การสูญเสียความทรงจำอาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่านั้น เขาไม่ใช่แค่ทหารธรรมดา แต่เขามีบทบาทสำคัญในเรื่องราวที่ยังคงดำเนินอยู่

"ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกมาทำร้ายครอบครัวของฉันเด็ดขาด" เขากล่าวต่อ "ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เขาหันขวับไปมอง เห็นร่างของลลินยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอซีดเผือด

"คุณคะ... คุณกำลังจะไปไหนคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ไม่มีอะไรหรอก" เขาพยายามจะกลบเกลื่อน "แค่จะออกไปสูดอากาศข้างนอก"

"ฉัน... ฉันไม่ไว้ใจคนพวกนั้นเลยค่ะ" ลลินพูด "ฉันกลัวว่า... คุณอาจจะกำลังเข้าไปในอันตราย"

เขาเดินเข้าไปหาเธอ แล้วดึงเธอมากอด "ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่ที่นี่แล้ว"

แต่ขณะที่เขากำลังจะบอกเธอว่าเขาจะไม่ไปไหน จู่ๆ ก็มีเสียงกระจกแตกดังมาจากชั้นล่าง!

"อะไรน่ะ!" เขาอุทาน

"คุณคะ!" ลลินตกใจ

"อยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนนะ!" เขาออกคำสั่ง ก่อนจะรีบวิ่งลงไปข้างล่าง

เมื่อเขาไปถึง เขาพบว่าประตูหน้าถูกงัดแงะ และมีเงาของคนบางคนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในความมืด!

"ใครน่ะ!" เขาตะโกน

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่กำลังจะหลบหนีไป!

เขาพยายามจะคว้าตัวคนร้าย แต่ก็พลาดไป! เขาหันกลับไปมองลลินที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่บนบันได

"คุณคะ... คุณเป็นอะไรไหม?" เขาถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ" ลลินตอบ แต่เสียงของเธอดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

"พวกมัน... มาตามหาฉันอีกแล้ว" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ "แต่คราวนี้... ฉันจะไม่ยอมให้พวกมันมาทำร้ายครอบครัวของฉันได้อีกต่อไป!"

เขามองไปยังใบหน้าของลลินที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และหัวใจของเขาก็ยิ่งรู้สึกผิด เขาอยากจะให้เธอและลูกปลอดภัย อยากจะมอบชีวิตที่สงบสุขให้กับพวกเขา แต่ดูเหมือนว่าอดีตของเขากำลังจะตามมาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขากำลังสร้างขึ้น...