ตอนที่ 2 — คืนแรกที่เย็นชา

ความเงียบงันที่ปกคลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ ยิ่งทำให้หัวใจของอรณิชาเต้นระรัว ราวกับเสียงกลองศึกที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ค่ำคืนแรกในฐานะภรรยาของภูผา ช่างยาวนานและเดียวดายยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้เสียอีก เธอนั่งอยู่บนเตียงนุ่มนิ่มในห้องนอนที่กว้างขวาง แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกรงขัง ชุดนอนผ้าไหมสีอ่อนที่สวมอยู่ ‌ไม่ได้ช่วยบรรเทาความหนาวเย็นที่เกาะกินไปทั่วร่าง

ทุกย่างก้าวของภูผาในห้องทำงานที่อยู่ชั้นล่าง ช่างดังชัดเจนราวกับอยู่ข้างๆ เธอ เธอได้ยินเสียงปิดประตูห้องทำงาน เสียงฝีเท้าเดินกลับมายังโถงบันได และเสียงก้าวขึ้นบันไดที่หนักแน่น แต่กลับไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ราวกับเขากำลังเดินกลับไปยังอาณาเขตของตัวเอง ​ไม่ใช่เพื่อมาหาเธอ

ใจของอรณิชาเต้นแรงขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาใกล้เข้ามา เธอพยายามปั้นสีหน้าให้เป็นปกติ แม้จะรู้สึกประหม่าจนแทบจะกลั้นหายใจ

ประตูห้องนอนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ภูผาปรากฏตัวขึ้นในชุดนอนสีดำสนิท ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่แววตาคมกริบยังคงฉายประกายเย็นชาเช่นเคย เขาเดินตรงมาที่เตียงอย่างไม่ลังเลใดๆ

"คุณ...ยังไม่นอนอีกเหรอครับ" อรณิชาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ‍พยายามที่จะทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด

ภูผาเพียงหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่กลับเดินตรงไปที่อีกฝั่งของเตียง และทิ้งตัวลงนอนอย่างไม่ใยดี

อรณิชาได้แต่มองเขาด้วยความสับสน เขาไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้แตะต้องเธอ หรือแม้แต่จะมองหน้าเธอเลย ราวกับเธอเป็นเพียงเงาที่ลอยอยู่กลางห้อง

"คุณ...จะนอนตรงนี้เหรอคะ" ‌เธอถามอีกครั้ง เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย

ภูผาถอนหายใจยาว "แล้วคุณคิดว่าผมจะไปนอนที่ไหน" เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย "ห้องนี้เป็นห้องของเราใช่ไหม"

อรณิชาอึ้งไปกับคำตอบของเขา เขาพูดราวกับว่านี่เป็นเพียงหน้าที่ที่ต้องทำ ไม่ใช่ชีวิตคู่ที่ควรจะมีความอบอุ่น

"แต่...คืนนี้เรา..." เธอพยายามจะพูดต่อ ‍แต่ถูกขัดขึ้นเสียก่อน

"คืนนี้เราจะนอนแยกกัน" ภูผากล่าวอย่างชัดเจน "ผมยังไม่พร้อมที่จะ...ทำอะไรมากกว่านั้น" เขาเว้นช่วงไปเล็กน้อย ก่อนจะเสริมขึ้น "เข้าใจนะ"

อรณิชาได้แต่พยักหน้าอย่างช้าๆ ความโล่งใจเล็กๆ ผสมปนเปไปกับความผิดหวังอันแสนขมขื่น ​เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้ต้องการเธอจริงๆ การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงข้อตกลงทางธุรกิจที่เขาต้องทำตามคำสั่งของผู้ใหญ่ หรือตามเงื่อนไขบางอย่างที่เธอไม่ทราบ

"คุณ...ไม่ต้องห่วงนะครับ" ภูผาพูดต่อ ราวกับอ่านใจเธอออก "ผมจะให้คนจัดห้องนอนอีกห้องให้คุณในวันพรุ่งนี้"

"ไม่ต้องค่ะ" อรณิชาตอบกลับทันที "ฉัน...นอนห้องนี้ได้ค่ะ" ​เธอไม่ต้องการให้เขาต้องลำบากจัดห้องให้เธอ เธอรู้ว่าเขาไม่ต้องการเธออยู่ใกล้ๆ

ภูผาหันมามองเธอเล็กน้อย ราวกับประหลาดใจในคำตอบของเธอ "แน่ใจนะ"

"ค่ะ" อรณิชาตอบเสียงหนักแน่น "ฉัน...เป็นภรรยาของคุณแล้ว ฉันควรจะอยู่ที่นี่"

คำว่า "ภรรยา" ​ที่หลุดออกจากปากของเธอ ช่างฟังดูไม่เข้ากันกับสถานการณ์ตรงหน้าเลยสักนิด ภูผาเพียงถอนหายใจเบาๆ แล้วหันกลับไปนอนคว่ำหน้า หันหลังให้กับเธอ

อรณิชาได้แต่มองแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเสียใจ สับสน และน้อยใจ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่ที่ถูกบีบบังคับ เธอไม่เคยได้รับความรักจากเขาเลยแม้แต่น้อย

คืนนั้น อรณิชาหลับตาลง พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของภูผาจากอีกฝั่งของเตียง ซึ่งเป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน

เช้าวันรุ่งขึ้น อรณิชาตื่นขึ้นมาก่อนแสงแดดจะสาดส่องเข้ามาในห้อง เธอพบว่าภูผาไม่อยู่บนเตียงแล้ว เขาน่าจะตื่นไปทำงานตั้งแต่เช้ามืด

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง สวมชุดนอนแล้วเดินออกไปนอกห้องนอน เพื่อจะไปสำรวจบ้านหลังใหญ่แห่งนี้

เมื่อเดินลงมายังชั้นล่าง เธอพบว่ามีคนกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในห้องครัว แม่บ้านคนหนึ่งมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มที่ดูเกรงใจ

"คุณผู้หญิง...อยากได้อะไรทานคะ" แม่บ้านถาม

"อะไรก็ได้ค่ะ" อรณิชาตอบกลับไปอย่างสุภาพ

ขณะที่กำลังนั่งรออาหารเช้าอย่างเงียบๆ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างๆ รูปถ่ายใบนั้นเป็นรูปของภูผา กับหญิงสาวคนเดิมที่เธอเห็นในลิ้นชักเมื่อวานนี้!

ครั้งนี้ รูปถ่ายนั้นชัดเจนกว่าเดิมมาก หญิงสาวคนนั้นกำลังแนบแก้มกับภูผา ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความสุขและรอยยิ้มที่ฉายชัด

หัวใจของอรณิชาหล่นวูบ เธอหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมาดูอย่างพิจารณา นี่คือหลักฐานที่ชัดเจนว่าภูผาเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับหญิงสาวคนนี้

"คุณผู้หญิงคะ...นี่ค่ะอาหารเช้าของคุณ" แม่บ้านนำจานอาหารเช้ามาวางตรงหน้าเธอ

อรณิชาแทบจะไม่มีสมาธิทานอาหารเลย เธอได้แต่มองรูปถ่ายใบนั้น สลับกับมองออกไปนอกหน้าต่าง

"แม่บ้านคะ...ผู้หญิงในรูปนี้คือใครเหรอคะ" เธอตัดสินใจถามออกไป

แม่บ้านชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างอึกอัก "เอ่อ...นั่น...คุณเมขลาค่ะ...เธอเป็น...เพื่อนสนิทของคุณภูผาค่ะ"

"เพื่อนสนิท?" อรณิชาทวนคำ เธอรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ "สนิทแค่ไหนคะ"

แม่บ้านหน้าซีดเผือด "เอ่อ...ฉัน...ไม่ทราบรายละเอียดค่ะ" เธอรีบกล่าวจบแล้วขอตัวออกไป ปล่อยให้อรณิชายืนอยู่ตามลำพังอีกครั้ง

คำว่า "เพื่อนสนิท" ที่แม่บ้านกล่าวมา ช่างฟังดูไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด เมื่อพิจารณาจากลักษณะของรูปถ่าย

อรณิชาเดินกลับขึ้นไปที่ห้องนอนของเธอ เธอเปิดลิ้นชักอีกครั้ง และหยิบรูปถ่ายเก่าใบนั้นออกมาดู

เธอสังเกตเห็นรอยขีดข่วนเล็กๆ บนมุมของรูปถ่าย ราวกับว่ามันเคยถูกฉีกขาดและนำมาปะติดปะต่อใหม่

"เมขลา..." เธอพึมพำชื่อนั้นซ้ำๆ ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

เธอเริ่มสงสัย ว่าทำไมภูผาถึงเก็บรูปถ่ายใบนี้ไว้ในลิ้นชักที่ถูกซ่อนไว้ และทำไมเขาถึงแสดงท่าทีเย็นชาต่อเธออย่างสิ้นเชิง

"หรือว่า...การแต่งงานครั้งนี้...ไม่ใช่แค่ข้อตกลงทางธุรกิจ..." เธอคิดในใจ "แต่เป็นเพราะผู้หญิงคนนี้กันแน่..."

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอรับสายด้วยความประหลาดใจ

"อรณิชา...ใช่ไหม" เสียงหวานแต่แฝงความเย็นชาดังมาจากปลายสาย "ฉันคือเมขลา"

อรณิชาอึ้งไปทันที "คุณ...คุณเป็นเมขลาจริงๆ เหรอคะ"

"แน่นอน" เสียงของเมขลาหัวเราะเบาๆ "ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ...เรื่องที่เกี่ยวกับสามีของเธอ"

อรณิชาหัวใจเต้นแรง "เรื่องอะไรคะ"

"เรื่องที่...เธอควรจะต้องรู้" เมขลากล่าว "บางที...เธออาจจะกำลังถูกหลอกใช้ก็ได้นะ...โดยคนที่เธอรัก"

คำพูดของเมขลาทำให้อรณิชาตัวสั่นสะท้าน เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา