"อรณิชา… ชื่อนี้คงไม่คุ้นหูคุณนักหรอก… แต่ฉันรู้ดีว่าคุณคือใคร"
เสียงหวานใสราวระฆังแก้ว แต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านหลังอรณิชาขณะที่เธอกำลังยืนมองวิวทิวทัศน์เบื้องหน้าจากระเบียงห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ภูผา หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างควบคุมไม่ได้ เธอหันกลับไปมองเจ้าของเสียงอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นร่างบางในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่องให้เด่นสง่า ดวงตาคมกริบราวกับนักล่า จ้องมองมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แต่สัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมา
"คุณ… เป็นใคร?" อรณิชาถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กำลังแตกกระเจิง
หญิงสาวตรงหน้ายิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "ฉัน? ฉันคือเมขลา… และฉันก็เป็นคนที่รู้จักสามีของคุณดีกว่าที่คุณคิดเสียอีก"
คำว่า 'สามี' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเมขลา ทำให้ร่างของอรณิชาแข็งทื่อ ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วกระดูกสันหลัง เธอแต่งงานกับภูผามาได้สักพักแล้ว แต่สัมผัสได้เสมอว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นเปราะบางราวกับแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ การแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นจากข้อตกลงทางธุรกิจที่บีบบังคับ การแสดงออกของภูผามีเพียงความเย็นชาและระยะห่างที่ชัดเจน เขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานเกมธุรกิจ ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความอ่อนโยน หรือความรู้สึกอื่นใด
"คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ" อรณิชาพยายามรักษาท่าที แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
เมขลาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ขึ้น เธอก้าวไปหยุดยืนตรงหน้าอรณิชา ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว สายตาของเธอไล่สำรวจใบหน้าของอรณิชาอย่างไม่ปิดบัง ราวกับกำลังประเมินค่า "คุณคิดว่าคุณรู้จักภูผาดีแล้วหรือ? คุณคิดว่าเขาแต่งงานกับคุณเพราะอะไร? เพราะความรัก? หึ… ความคิดตลกสิ้นดี"
หัวใจของอรณิชาเต้นระรัวยิ่งกว่าเดิม คำพูดของเมขลาแต่ละประโยคเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ามาในใจ เธอเองก็ไม่เคยคิดว่าภูผาจะรักเธอ การแต่งงานครั้งนี้มีเพียงความจำเป็นเท่านั้น แต่การที่เมขลาพูดจาเย้ยหยันราวกับรู้ความลับดำมืดบางอย่าง ทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างที่สุด
"คุณ… คุณเป็นอะไรกับคุณภูผา?" อรณิชาถาม เสียงของเธอแผ่วเบาลงเรื่อยๆ
เมขลายกมือขึ้นลูบไล้กรอบหน้าของตัวเองอย่างเชื่องช้า "ฉัน? ฉันคืออดีต… และอาจจะเป็นอนาคตของภูผา" เธอเว้นจังหวะให้คำพูดของเธอจมลึกลงไปในจิตใจของอรณิชา "เขาเป็นผู้ชายที่ซับซ้อน อรณิชา… เขาเก็บงำความลับไว้มากมาย และบางครั้ง… ความลับเหล่านั้นก็อันตรายเกินกว่าที่ใครจะคาดถึง"
อรณิชาตัวสั่นสะท้าน เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตแต่งงานที่เริ่มต้นด้วยความเย็นชา จะนำมาซึ่งการเผชิญหน้ากับบุคคลปริศนาเช่นนี้ เมขลาคือใครกันแน่? ทำไมเธอถึงรู้เรื่องของภูผาดีนัก? และทำไมคำพูดของเธอถึงได้ทำให้รู้สึกราวกับมีเงาอำมหิตกำลังทาบทับลงมาบนชีวิตของเธอ
"คุณ… คุณมาที่นี่ทำไม?" อรณิชาถาม พยายามบังคับเสียงให้มั่นคง
"ฉันมาเตือนคุณ… และมาทวงสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน" เมขลาตอบ ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่นที่น่ากลัว "ภูผาไม่ใช่ของคุณคนเดียว… และเขาก็ไม่เคยเป็นของคุณอย่างแท้จริง"
อรณิชาอึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่สามารถประมวลผลคำพูดของเมขลาได้ทั้งหมด สมองของเธอขาวโพลน เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความสับสนและหวาดกลัว
"คุณกำลังพูดถึงอะไร?" อรณิชาถาม เสียงของเธอแทบจะกระซิบ
"ความจริง… ความจริงที่ภูผาพยายามปิดบังคุณ" เมขลายิ้มอย่างเย้ยหยัน "แต่ความจริง… มักจะหาทางเปิดเผยตัวเองเสมอ… ไม่ช้าก็เร็ว"
ทันใดนั้น ประตูห้องนอนใหญ่ก็เปิดผัวะออก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของภูผา เขาหยุดชะงักมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาของเขากลับคมกริบ สังเกตเห็นความตึงเครียดระหว่างหญิงสาวทั้งสองคน
"มีอะไรกัน?" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น
เมขลาหันไปมองภูผาด้วยรอยยิ้มหวานที่เคลือบด้วยพิษ "ไม่มีอะไรค่ะ… แค่คุยกับคุณภรรยาของคุณนิดหน่อย" เธอหันกลับมามองอรณิชาอีกครั้ง "ฉันขอตัวก่อนนะคะ… ไว้เราคงได้เจอกันอีก"
ว่าแล้วเมขลาก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้อรณิชายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับความรู้สึกที่เหมือนถูกบดขยี้ ภูผาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ สายตาของเขามองสำรวจใบหน้าซีดเผือดของเธอ
"เธอพูดอะไรกับคุณ?" ภูผาถาม เสียงของเขาเย็นชาเหมือนเคย แต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงที่กดดัน
อรณิชาได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี ความรู้สึกสับสนปนเปไปกับความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามา เงามืดของเมขลาได้ทาบทับลงมาบนชีวิตแต่งงานที่เปราะบางของเธอแล้ว และเธอก็สัมผัสได้ว่า เรื่องราวทั้งหมดกำลังจะเลวร้ายลงไปกว่าเดิม
"ผมถามว่าเธอพูดอะไรกับคุณ" ภูผาเน้นเสียงขึ้นอีกครั้ง ความอดทนของเขาดูเหมือนจะหมดลง
อรณิชาเงยหน้ามองดวงตาของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เธอเห็นประกายบางอย่างที่แฝงอยู่ในนั้น… ประกายที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองโดยปีศาจที่กำลังจะเผยเขี้ยวเล็บออกมา "เธอ… เธอพูดว่า…" อรณิชาพยายามรวบรวมคำพูด แต่กลับนึกไม่ออก
"ว่าอะไร?" ภูผาเร่งเร้า
"ว่า… ว่าเธอรู้จักคุณดี… และ… และบอกว่าคุณไม่ได้รักฉัน" คำพูดที่ออกมาจากปากของอรณิชา ทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งเย็นยะเยือก
ภูผาจ้องมองเธออย่างครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของอรณิชาที่กำลังสั่นเทา เขาไม่ตอบอะไร เพียงแต่ยกมือขึ้นมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น จนอรณิชารู้สึกเจ็บ
"อย่าไปเชื่อคำพูดของคนนอก" ภูผากล่าวเสียงเรียบ แต่การกระทำของเขาทำให้หัวใจของอรณิชาเต้นผิดจังหวะ "เธอไม่มีสิทธิ์มาวุ่นวายกับชีวิตของเรา"
แต่ในแววตาของภูผา… อรณิชากลับเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่… ความไม่สบายใจ? หรือความจริงที่เขาพยายามปกปิด? ความไม่ไว้วางใจที่มีต่อเมขลา… มันมีความหมายมากกว่าที่เธอคิดหรือไม่? หรือว่าเมขลา… คือตัวแทนของความลับที่ภูผาต้องการจะซ่อนไว้ตลอดไป?
CEOถูกซื้อหัวใจคลั่งรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก