ตอนที่ 10 — เด็กน้อยปริศนา...เงาแค้นจากอดีต

"เธอ...มาทำอะไรที่นี่!" เสียงของอรณิชาสั่นเครือ ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า

ภาพตรงหน้ามันช่างชวนให้หวาดหวั่นเกินกว่าจะรับไหว เมขลา หญิงสาวที่เคยปรากฏตัวอย่างเงียบงัน ทว่าเต็มไปด้วยแววตาอาฆาต มาพร้อมกับเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ‌ใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา ดวงตาใสแป๋วนั่นกลับสะท้อนเงาบางอย่างที่อรณิชาไม่เคยเห็นมาก่อน เด็กชายตัวเล็กๆ คนนั้น...ทำไมถึงได้มีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับภูผาเหลือเกิน?

อรณิชาถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นรัวแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเกินกว่าที่เธอจะประมวลผลได้ในชั่วขณะ เมขลายิ้มเยาะ ดวงตาฉายแววแห่งชัยชนะ ​เธอค่อยๆ โน้มตัวลงไปอุ้มเด็กชายขึ้นประคอง ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ประตูบ้านที่อรณิชาเพิ่งจะเดินออกมา

"อรณิชา...เธอคงไม่คิดว่าฉันจะมามือเปล่าใช่ไหม" เสียงของเมขลาเย็นเยียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเปี่ยมสุขที่น่าขนลุก "นี่คือ 'ของขวัญ' ที่ฉันตั้งใจมอบให้เธอไงล่ะ"

อรณิชาอ้าปากค้าง ‍อยากจะถาม อยากจะตะโกน แต่เสียงมันติดอยู่ที่ลำคอ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเมขลาถึงต้องทำแบบนี้ หรือว่านี่คือแผนการอีกอย่างของเมขลา? แผนการที่ซับซ้อนและชั่วร้ายยิ่งกว่าที่เธอเคยคิดไว้

"นี่มันหมายความว่ายังไง!" เสียงของภูผาดังขึ้นจากด้านหลัง อรณิชารู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ‌ภูผาเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาฉายแววตกใจระคนไม่เชื่อสายตา

"ภูผา..." เมขลาเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานผิดกับเมื่อครู่ มืออีกข้างของเธอก็ลูบผมเด็กชายเบาๆ "จำเขาได้ไหม? ลูกชายของเราไง"

"ไม่จริง! มันเป็นไปไม่ได้!" ภูผาพูดเสียงดัง ‍เขาไม่ยอมรับความจริงที่ปรากฏเบื้องหน้า เขาถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเด็กคนนี้คือปีศาจร้ายที่พร้อมจะกัดกินเขา

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะภูผา" เมขลาหัวเราะเบาๆ "เด็กคนนี้คือสายใยที่เชื่อมเราสองคนไว้ไงคะ...สายใยที่เธอ...อรณิชา...ไม่มีวันจะมาแทนที่ได้"

คำพูดของเมขลาแทงใจดำอรณิชาอย่างจัง เธอรู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดแทงนับร้อยนับพันครั้ง น้ำตาคลอเบ้า เธอหันไปมองภูผา ​ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด

"อรณิชา...ฟังฉันนะ" ภูผาพยายามจะอธิบาย แต่ก็เหมือนมีบางอย่างติดขัดในลำคอ "เรื่องนี้...เรื่องนี้มันไม่เหมือนที่เธอคิด"

"ไม่เหมือนที่ฉันคิด?" อรณิชาสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "แล้วมันเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหมคะ? คุณภูผา...เด็กคนนี้...คือลูกของคุณจริงๆ ​ใช่ไหม?"

คำถามนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของอรณิชา เธอรอคอยคำตอบจากเขา รอคอยคำปฏิเสธที่เธอหวังว่าจะได้ยิน แต่ภูผากลับยืนนิ่ง ดวงตาของเขาหลุบต่ำลง ไม่สามารถสบตากับเธอได้

"บอกฉันสิคะ! บอกฉันว่ามันไม่จริง!" อรณิชาเริ่มเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ​เธอไม่สามารถทนต่อความเงียบของเขาได้อีกต่อไป "บอกฉันว่าเขาไม่ใช่ลูกของคุณ!"

เมขลายิ้มเยาะ เธออุ้มเด็กน้อยเดินตรงมาหาอรณิชา ใบหน้าของเด็กน้อยหันมามองเธออย่างสงสัย ดวงตาคู่นั้น...มันช่างเหมือนภูผาเหลือเกิน

"อย่าหลอกตัวเองเลยอรณิชา" เมขลาพูดเสียงเรียบ "เด็กคนนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของภูผา...เป็นหลักฐานที่พิสูจน์ว่าเราเคยมีความสัมพันธ์กันมาก่อน"

"ความสัมพันธ์...ที่คุณกำลังจะทำลายชีวิตฉันใช่ไหมคะ?" อรณิชาถาม เสียงของเธอแหบพร่า น้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณภูผา...บอกฉันที...ความลับที่คุณปกปิดฉันมาตลอด...มันคือเรื่องนี้ใช่ไหม?"

ภูผายังคงเงียบ เขาไม่สามารถเอ่ยคำใดๆ ออกมาได้อีกต่อไป ความเงียบของเขาคือคำตอบที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับอรณิชา

"ถ้าคุณไม่พูด ฉันจะถือว่ามันคือความจริง" อรณิชาพูดเสียงแผ่วเบา หัวใจของเธอเหมือนถูกบดขยี้เป็นผุยผง "ฉัน...ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณ!"

ทันใดนั้น เด็กชายตัวน้อยก็ค่อยๆ ชี้มาที่อรณิชา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย "แม่...?"

คำว่า "แม่" ที่หลุดออกจากปากเด็กน้อย ทำให้ร่างของอรณิชาแข็งทื่อไปทั้งตัว เธอหันไปมองเด็กน้อยด้วยสายตาที่สั่นเทา นี่มันหมายความว่ายังไง? ทำไมเด็กคนนี้ถึงเรียกเธอว่าแม่?

เมขลายิ้มเยาะ รอยยิ้มของเธอมันช่างบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความสะใจ "เห็นไหมอรณิชา? เขาจำเธอได้...เขาคิดว่าเธอคือแม่ของเขา...เพราะฉันสอนให้เขาเป็นแบบนั้น"

"ไม่จริง! คุณอย่ามาโกหก!" อรณิชาตะโกน แต่เสียงของเธอมันแผ่วเบาเกินกว่าจะทำให้ใครเชื่อ

"ฉันไม่ได้โกหก" เมขลาพูดต่อ "ฉันสอนให้เขาเรียกเธอว่าแม่...สอนให้เขารักเธอ...เพื่อที่วันหนึ่ง...เขาจะได้มาทวงทุกอย่างคืนจากเธอ...ทวงหัวใจของพ่อเขา...ทวงทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาควรจะได้ครอบครอง"

อรณิชารู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความสิ้นหวัง โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงตรงหน้า ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมามันช่างโหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะรับไหว

"อรณิชา...ฟังฉันก่อน..." ภูผาพยายามจะเข้าไปหาเธอ

"อย่าเข้ามา!" อรณิชาตะโกนเสียงดัง "อย่ามายุ่งกับฉันอีก! ฉันเกลียดคุณ! ฉันเกลียดคุณที่สุด!"

เธอหันหลังวิ่งหนีออกไปจากบ้านหลังนั้น หัวใจของเธอแตกสลายไปเสียแล้ว ภาพใบหน้าของเด็กน้อย ภาพคำพูดของเมขลา มันตามหลอกหลอนเธอไปทุกหนทุกแห่ง

ภูผา ยืนนิ่ง มองตามร่างของอรณิชาที่วิ่งหายไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ความลับที่เขาปกปิดไว้ มันได้ทำลายทุกอย่างไปแล้ว...

เมขลา ยืนยิ้มเยาะ มองดูผลงานของตัวเอง เธอรู้ดีว่าบทละครที่เธอสร้างขึ้นมา กำลังจะดำเนินไปอย่างเข้มข้น...และเธอจะรอคอยดูจุดจบอันแสนเจ็บปวดของทุกคน...