ตอนที่ 11 — ความจริงที่เปิดเผย...น้ำตาที่หลั่งริน

"คุณกำลังจะบอกว่า...เด็กคนนี้...คือลูกของคุณจริงๆ?" เสียงของอรณิชาสั่นเครือ มือที่จับแก้วน้ำสั่นระริกจนน้ำเกือบจะหก

บรรยากาศภายในห้องทำงานของภูผาเต็มไปด้วยความตึงเครียดราวกับอากาศจะระเบิดออกมา ทุกคำพูดที่หลุดออกจากปากของเมขลาเมื่อคืนนี้ ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอรณิชา ราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจร้าย

"ใช่" ภูผาตอบเสียงเบา เขาหลบสายตาของอรณิชา ‌ไม่สามารถเผชิญหน้ากับความผิดหวังที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอได้ "เขาคือลูกของฉัน...กับเมขลา"

คำตอบนั้นเหมือนมีดนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่หัวใจของอรณิชา เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่าง เธอไม่เคยคิดเลยว่าความจริงจะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้

"แล้ว...แล้วทำไมคุณไม่เคยบอกฉันเลย?" อรณิชาถาม เสียงของเธอแหบพร่า ราวกับคนที่ไม่เคยได้พูดมานาน ​"ตลอดเวลาที่เราแต่งงานกัน...คุณหลอกลวงฉันมาตลอดใช่ไหม?"

"อรณิชา...ฟังฉันนะ" ภูผาพยายามจะเอื้อมมือมาจับมือเธอ แต่อรณิชากลับถอยหนีอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามือของเขาคือไฟที่พร้อมจะเผาไหม้เธอ

"อย่าแตะต้องฉัน!" เธอตะโกนเสียงดัง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย "ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว! ฉันไม่ต้องการความสงสาร! ‍ฉันไม่ต้องการคำอธิบายที่น่าสมเพช!"

"ฉันไม่ได้หลอกลวงเธอ" ภูผาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด "ฉันแค่...ยังไม่พร้อมจะบอกเธอ"

"ไม่พร้อม?" อรณิชาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "คุณแต่งงานกับฉัน...คุณมีฉันเป็นภรรยา...แต่คุณกลับแอบมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น! และมีลูกด้วยกัน! นี่คือสิ่งที่เรียกว่า 'ไม่พร้อม' ‌อย่างนั้นเหรอ? คุณคิดว่าฉันโง่มากใช่ไหม!"

"มันไม่ใช่แบบนั้นอรณิชา" ภูผาพยายามจะอธิบาย "เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด"

"ซับซ้อน?" อรณิชาเชิดหน้าขึ้น ใบหน้าเปื้อนน้ำตา "ความซับซ้อนของฉันคือการถูกคุณหลอกลวง! ความซับซ้อนของฉันคือการต้องมาเห็นภาพผู้หญิงคนอื่นอุ้มลูกของคุณยืนอยู่หน้าบ้าน! ‍นี่คือความซับซ้อนที่คุณสร้างขึ้นมาเอง!"

เธอจำได้ถึงคำพูดของเมขลา คำพูดที่ว่าเด็กน้อยคนนั้นจะมาทวงทุกอย่างคืน คำพูดที่ว่าเขาคือหลักฐานที่พิสูจน์ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขามีอยู่จริง

"เมขลา...เธอ...เธอใช้ลูกของคุณมาทำร้ายฉันใช่ไหม?" อรณิชาถามเสียงแผ่วเบา เธอกลัวคำตอบ แต่ก็อยากจะรู้

ภูผานิ่งไป เขาไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป ความจริงมันกำลังจะเปิดเผยทุกแง่มุมที่อรณิชาไม่เคยรู้

"เมขลา...เธอเป็นคนเดียวที่คุณรักใช่ไหม?" ​อรณิชาถามต่อ เสียงของเธออ่อนลง ราวกับว่าหมดแรงจะสู้ "แล้วที่แต่งงานกับฉัน...ก็แค่เพราะธุรกิจของพ่อฉัน...ใช่ไหม?"

ภูผาหลับตาลง เขาไม่สามารถตอบคำถามที่เจ็บปวดนี้ได้อีกต่อไป เขาจำได้ถึงวันที่พ่อของเขาบังคับให้เขาแต่งงานกับอรณิชา พ่อบอกว่านี่คือทางเดียวที่จะรักษาอาณาจักรธุรกิจของตระกูลไว้ได้

"คุณ...คุณไม่เคยรักฉันเลยใช่ไหม?" น้ำตาของอรณิชาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย ​"ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน...คุณแค่แสดงละครใช่ไหม?"

"อรณิชา..." ภูผาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน..."

"ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว" อรณิชาขัดขึ้น "ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว"

เธอเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของเขา หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา มันเป็นรูปถ่ายเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะถูกเก็บซ่อนไว้เป็นอย่างดี ​ในรูปนั้นมีภูผาในวัยหนุ่ม กำลังโอบกอดผู้หญิงคนหนึ่งอย่างมีความสุข ผู้หญิงคนนั้น...คือเมขลา

"รูปนี้...คือหลักฐานใช่ไหม?" อรณิชาพูดเสียงสั่น "หลักฐานว่าคุณรักเธอ...และคุณไม่มีวันลืมเธอ"

ภูผามองรูปนั้นด้วยสายตาที่เศร้าสร้อย เขาจำได้ถึงช่วงเวลาแห่งความสุขที่ผ่านมากับเมขลา ช่วงเวลาที่เขารู้สึกว่าโลกทั้งใบมีเพียงแค่เขาสองคน

"ฉัน...ฉันขอโทษ" ภูผาพูดได้เพียงแค่นั้น

"ขอโทษ?" อรณิชาหัวเราะอย่างสมเพช "คำขอโทษของคุณ...มันมีค่าอะไรในตอนนี้? มันจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขทุกอย่างได้งั้นเหรอ?"

เธอโยนรูปถ่ายนั้นลงบนพื้นอย่างแรง ราวกับจะทำลายทุกความทรงจำที่เกี่ยวกับเมขลา

"คุณมันคนเห็นแก่ตัว! คุณมันคนโกหก! คุณทำลายชีวิตฉัน!" อรณิชาตะโกนเสียงดังอย่างสุดเสียง ราวกับจะปลดปล่อยความเจ็บปวดทั้งหมดออกมา

"ฉันไม่เคยรักคุณเลย...คุณรู้ไหม?" ภูผาพูดเสียงแผ่วเบา ราวกับจะยอมรับความจริงที่โหดร้ายที่สุด

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของอรณิชา เธอทรุดตัวลงนั่งที่พื้น น้ำตาไหลพรากไม่หยุด เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอถูกฉีกกระชากออกไป

"ไม่จริง...คุณพูดเล่นใช่ไหม..." อรณิชาพึมพำกับตัวเอง "คุณต้องรักฉัน...คุณต้องรักฉันสิ..."

"ฉันแต่งงานกับเธอเพราะพ่อของฉันสั่ง" ภูผาพูดต่อ "เพราะฉันต้องการรักษาธุรกิจของครอบครัวไว้...แต่ใจของฉัน...มันอยู่ที่เมขลาเสมอ"

ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมามันช่างโหดร้ายเกินกว่าที่อรณิชาจะรับไหว เธอรู้สึกเหมือนถูกทรยศหักหลังอย่างแสนสาหัส ความเชื่อใจทั้งหมดที่เธอมีให้ภูผา มันถูกทำลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี

"คุณ...คุณมันเลวร้ายที่สุด!" อรณิชาตะโกนเสียงดัง เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ ดวงตาของเธอแดงก่ำ

"ฉันจะไม่ทนอยู่กับคุณอีกต่อไป!" เธอประกาศเสียงดัง "ฉันจะหย่ากับคุณ! ฉันจะไปให้ไกลที่สุดจากคุณ!"

เธอหันหลังวิ่งออกจากห้องทำงานของภูผาไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความเจ็บปวดที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ

ภูผา ยืนนิ่ง เขามองตามร่างของอรณิชาที่วิ่งหายไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและความรู้สึกผิด เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ความลับที่เขาปกปิดไว้ มันได้ทำลายทุกอย่างไปแล้ว...

ในขณะที่อรณิชาวิ่งออกมาจากคฤหาสน์ เธอเห็นเมขลาและเด็กน้อยยืนรออยู่หน้าบ้าน ใบหน้าของเมขลาฉายแววแห่งชัยชนะอย่างชัดเจน

"เป็นไงบ้างอรณิชา?" เมขลาถามด้วยรอยยิ้มเยาะ "ความจริงมันเจ็บปวดดีใช่ไหม?"

อรณิชาไม่ตอบ เธอแค่วิ่งต่อไป เธอไม่สามารถทนอยู่ต่อหน้าเมขลาได้อีกต่อไป

เมขลา มองตามร่างของอรณิชาที่วิ่งหายไป เธอยิ้มเยาะอย่างพึงพอใจ เธอรู้ดีว่าแผนการของเธอกำลังจะสำเร็จ...และเธอจะรอคอยดูจุดจบอันแสนเจ็บปวดของทุกคน...