"ลมหายใจของฉัน… มันกำลังจะขาดห้วงไป… เมื่ออยู่ใกล้เธอ" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของภูผา เบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของอรณิชา ราวกับเสียงคำสาปที่ทรงพลัง แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่สาดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง บัดนี้กลับดูมืดมนลงไปถนัดตา เพียงเพราะคำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากปากของชายผู้ซึ่งเธอเคยคิดว่าเป็นเพียงแค่ "สามี" ในนาม
อรณิชาเงยหน้าขึ้นมองภูผา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา ชายหนุ่มที่ปกติจะเย็นชาดุจน้ำแข็ง เผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน ใบหน้าคมคายของเขาที่มักจะประดับด้วยความเคร่งขรึม บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็น ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกก่อตัวขึ้นในใจของเธอ มันคืออะไรกันแน่? ความสับสน หรือความยินดีที่คาดไม่ถึง?
"คุณ… คุณหมายความว่ายังไงคะ?" อรณิชาถามเสียงสั่น ความคิดที่ว่าเธออาจจะกำลังฝันไป ผุดขึ้นมาในหัว
ภูผาเดินเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธออย่างไม่กระพริบ ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขาได้หยุดนิ่งไปแล้ว เหลือเพียงแค่เธอสองคนในห้องนี้ "ผมหมายความว่า… ผม… ผมรักคุณ อรณิชา"
คำว่า "รัก" ที่หลุดออกจากปากของภูผา มันเหมือนกับระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวนขึ้นในใจของอรณิชา ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามาจนเธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ นี่คือเรื่องจริงใช่ไหม? หรือเธอแค่กำลังหลงเชื่อคำลวงอีกครั้ง?
"คุณ… คุณพูดเล่นใช่ไหมคะ?" อรณิชาถามเสียงแผ่วเบา เธอพยายามปัดความคิดที่ว่าเขาอาจจะแค่พูดเล่น แต่ลึกๆ ในใจ เธอกลับแอบหวังว่ามันจะเป็นความจริง
ภูผาส่ายหน้าช้าๆ "ผมไม่เคยพูดเล่นกับคุณเรื่องนี้" เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ ผิวเนื้อที่เย็นเฉียบของเขา กลับมอบความอบอุ่นที่ทำให้เธอใจสั่น "ตั้งแต่แรก… ตั้งแต่วันแรกที่ผมเห็นคุณ… ผมก็รู้สึกแปลกๆ แล้ว"
ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของอรณิชา วันที่เธอต้องแต่งงานกับเขาอย่างไม่เต็มใจ วันที่เธอคิดว่าเขาเกลียดเธอ วันที่เธอเห็นรอยยิ้มของเมขลาที่เต็มไปด้วยความสุข… ทั้งหมดทั้งมวล มันเหมือนจะถูกลบล้างไปในพริบตา
"แต่… แต่คุณเคย… คุณเคยพูดว่า…" อรณิชาพยายามรื้อฟื้นความทรงจำ แต่มันกลับยากเหลือเกินที่จะต่อต้านความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามา
"ผม… ผมเคยหลอกตัวเอง" ภูผากล่าวต่อ "ผมพยายามจะเกลียดคุณ เพื่อให้การแต่งงานครั้งนี้มันง่ายขึ้น เพื่อให้ผมทำตามแผนของพ่อได้ โดยไม่ต้องรู้สึกผิด"
แผนของพ่อ… คำพูดนั้นทำให้อรณิชาขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอจำได้ว่าการแต่งงานครั้งนี้มันเกิดจากการบีบบังคับของทั้งสองตระกูล แต่เธอไม่เคยรู้รายละเอียดทั้งหมด
"ผมรู้ว่าคุณคงไม่เชื่อ" ภูผาเห็นความสับสนในแววตาของเธอ "ผมเข้าใจดี" เขาถอนหายใจยาว "แต่ผมก็อยากให้คุณรู้ ว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ… มันไม่ใช่การแสดง"
เขาเล่าเรื่องราวที่เขาพยายามเก็บงำไว้ให้เธอฟัง เรื่องราวที่เขาเริ่มตกหลุมรักเธอทีละน้อย จากการได้เห็นความเข้มแข็ง ความอดทน และความดีงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเศร้าของเธอ เขาเล่าถึงวันที่เมขลาปรากฏตัว และทำให้เขาสับสนมากขึ้นไปอีก วันที่เขาต้องต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองอย่างหนัก
"ผมพยายามจะผลักไสคุณออกไป" ภูผากล่าวต่อ "ผมกลัว… กลัวว่าผมจะทำร้ายคุณอีกครั้ง ถ้าผมยอมรับความรู้สึกนี้"
อรณิชานั่งฟังอย่างเงียบงัน เธอไม่เคยคิดเลยว่าภายใต้ใบหน้าอันเยือกเย็นของภูผา จะมีพายุแห่งความรู้สึกที่รุนแรงซ่อนอยู่ เธอเองก็เช่นกัน ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เธอเองก็เริ่มรู้สึกบางอย่างที่เปลี่ยนไป… ความรู้สึกที่มากกว่าคำว่า "ภรรยา" และ "สามี"
"ฉัน… ฉันก็… ฉันก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกันค่ะ" อรณิชาเอ่ยเสียงเบา เธอไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างไร
ภูผายิ้ม เขายื่นมือมาประคองใบหน้าของเธออีกครั้ง "แปลกๆ แบบไหนครับ?"
"ก็… ก็… ก็รู้สึกดี… รู้สึกสบายใจ… เวลาที่คุณอยู่ใกล้ๆ" อรณิชาตอบ พลางมองหน้าเขาอย่างเขินอาย
ภูผามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมก็เหมือนกัน" เขากระชับมือที่ประคองแก้มเธอไว้ "ผมรู้สึกปลอดภัย… รู้สึกอบอุ่น… เวลาที่ผมอยู่กับคุณ"
จู่ๆ ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตเกี่ยวกับเมขลาก็ผุดขึ้นมาในหัวของอรณิชา "แล้ว… แล้วคุณเมขลาล่ะคะ?" เธอถามเสียงสั่น
ใบหน้าของภูผาหมองลงเล็กน้อย "ผม… ผมจะไม่ยอมให้เธอมาทำร้ายคุณอีกแล้ว" เขาให้คำมั่น "ความจริงทุกอย่าง… มันกำลังจะถูกเปิดเผย"
อรณิชามองหน้าเขาอย่างเต็มไปด้วยความหวัง เธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป แต่การที่ภูผายอมรับความรู้สึกของเขา มันทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอย่างประหลาด
"ฉัน… ฉันไม่รู้จะเชื่อคุณได้มากแค่ไหน" อรณิชาเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา "เพราะที่ผ่านมา… ฉันถูกหลอกมาตลอด"
"ผมเข้าใจ" ภูผากล่าว "แต่ผมสัญญา… ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมรักคุณจริงๆ" เขาโน้มตัวลงมาใกล้เธอ จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ "ผมจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้คุณเชื่อใจผม"
วินาทีนั้น หัวใจของอรณิชาก็เต้นระรัว เธอกลุ่มใจ หวังว่าคำพูดของเขาจะเป็นความจริง และหวังว่าความรักที่เพิ่งจะผลิบานนี้ จะไม่ถูกทำลายอีก
แต่แล้ว… ขณะที่ทั้งสองกำลังจะจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความรู้สึก เสียงโทรศัพท์มือถือของภูผาก็ดังขึ้นอย่างไม่เป็นใจ เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอ ทำให้ใบหน้าของเขาฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
"ฮัลโหลครับ… ว่าไงนะ?" ภูผาถามเสียงเข้ม "เกิดอะไรขึ้น?"
คำตอบที่ปลายสาย ทำเอาภูผาถึงกับหน้าซีดเผือด "อะไรนะ! เป็นไปไม่ได้!"
CEOถูกซื้อหัวใจคลั่งรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก