ตอนที่ 26 — ความจริงที่เปิดเผยต่อสาธารณะ — ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ ทำให้ผู้ที่เกี่ยวข้องต้องรับผิดชอบ

“เธอ… เธอมาทำอะไรที่นี่!” เสียงของภูผาแหบพร่าไปด้วยความโกรธและความไม่เชื่อ เขาไม่เคยคิดว่าเมขลาจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลาที่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอรณิชาเริ่มจะเข้าที่เข้าทาง

เมขลาเดินเข้ามาใกล้รถของพวกเขาอย่างช้าๆ ท่าทีของเธอเยือกเย็น แต่เต็มไปด้วยอันตราย ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนหวาน ‌บัดนี้กลับฉายแววอำมหิตจนน่าขนลุก “มาทวงในสิ่งที่ฉันควรจะได้คืนไงคะ คุณภูผา”

อรณิชาที่นั่งอยู่ข้างๆ ภูผา รู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วรถ เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “คุณเมขลา… ​เรา… เราไม่เข้าใจค่ะ”

“ไม่เข้าใจหรือแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจคะ คุณอรณิชา” เมขลาเย้ยหยัน “คุณคิดว่าคุณได้ทุกอย่างไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือคะ” เธอเหลือบมองอรณิชาด้วยสายตาดูถูก “ผู้หญิงอย่างคุณ… ‍ไม่คู่ควรแม้แต่จะหายใจในอากาศเดียวกับคุณภูผาของฉัน!”

“เธอพูดอะไร!” ภูผาตะคอกเสียงดัง เขาไม่สามารถทนฟังเมขลาดูถูกอรณิชาได้อีกต่อไป “อรณิชาคือภรรยาของฉัน… เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดจาแบบนี้!”

“ภรรยาเหรอคะ” เมขลายิ้มเยาะ “ก็แค่ผู้หญิงที่ถูกซื้อมาด้วยเงิน ไม่ต่างอะไรกับสิ่งของ”

คำพูดของเมขลาเหมือนกับมีดที่กรีดแทงเข้าไปในใจของอรณิชา ‌เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว ความเจ็บปวดที่เคยถูกเมขลาทำไว้เมื่อครั้งอดีต กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าเมขลาคือคนที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของธุรกิจครอบครัวเธอ และเป็นคนที่พยายามจะทำลายชีวิตของเธอ

“คุณเมขลา… คุณทำลายครอบครัวของหนู… คุณเกือบจะฆ่าหนู… แล้วตอนนี้คุณจะทำอะไรอีก” ‍อรณิชาถามเสียงสั่นเครือ

เมขลาหัวเราะเสียงแหลม “ก็แน่นอนค่ะ… ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ความจริง… ความจริงที่ว่าคุณภูผา… ไม่เคยรักคุณเลย! คุณเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง… หมากที่จะช่วยให้เขาแก้แค้นคนที่ทำให้เขารักษาธุรกิจไม่ได้!”

คำพูดของเมขลาทำให้ภูผาหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองอรณิชาด้วยความรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก ​เขาเคยคิดว่าเขาจะสามารถปกปิดความจริงข้อนี้ได้ตลอดไป

“เมขลา! หยุดเดี๋ยวนี้!” ภูผาตะโกนเสียงดัง

แต่เมขลาไม่ฟัง เธอก้าวเข้ามาอีกนิด และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “ฉันมีหลักฐานทุกอย่าง… การลงทุนของบริษัทคุณ… ที่คุณใช้เพื่อหลอกใช้เธอ… ​แล้วก็… ข้อมูลที่แสดงให้เห็นว่าใครเป็นคนทำให้พ่อของคุณล้มละลาย… ความจริงทั้งหมด… จะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะในเร็วๆ นี้ค่ะ”

ว่าแล้วเมขลาก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ภูผาและอรณิชาจมอยู่ในความตกตะลึง

“คุณภูผา… นั่นมันหมายความว่ายังไงคะ” อรณิชาถามเสียงแผ่วเบา ​ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา

ภูผาหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว ความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต กำลังจะถูกเปิดเผย

“ฉัน… ฉันขอโทษอรณิชา” ภูผาเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ที่ผ่านมา… ฉันหลอกเธอ… ฉันใช้เธอเป็นส่วนหนึ่งของการแก้แค้น”

อรณิชาสะอื้นไห้ “แล้ว… แล้วคุณไม่เคยรักหนูเลยใช่ไหมคะ”

ภูผาลังเล เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เพราะความรู้สึกของเขาที่มีต่ออรณิชา มันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ในตอนนี้

“ฉัน… ฉันไม่รู้… แต่อย่าเชื่อคำพูดของเมขลาทั้งหมด” ภูผาพูดอย่างอึดอัด

ในวันรุ่งขึ้น ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ววงการธุรกิจอย่างรวดเร็ว เมขลาได้ปล่อยข้อมูลที่เธอมีออกไปสู่สาธารณชน ผ่านช่องทางต่างๆ ที่เธอเข้าถึงได้ ทำให้บริษัทของภูผาตกเป็นเป้าหมายของการโจมตีอย่างหนัก

นักข่าวแห่กันมาที่บริษัท ซักถามถึงเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างภูผาและอรณิชา รวมถึงเบื้องหลังการแต่งงานที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยผลประโยชน์

ภูผาต้องเผชิญหน้ากับสื่อมวลชนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาตัดสินใจที่จะยอมรับความจริงบางส่วน เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของบริษัท และเพื่อปกป้องอรณิชา

“ผมขอยอมรับว่า การแต่งงานของผมกับคุณอรณิชา มีเรื่องของธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้อง” ภูผาแถลงข่าวต่อหน้าสื่อมวลชน ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด “และผมต้องขอโทษคุณอรณิชา รวมถึงครอบครัวของเธอด้วย ที่ทำให้พวกเธอต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้”

เขาเล่าเรื่องราวการลงทุนของบริษัทที่ดูเหมือนจะเป็นการฉวยโอกาส แต่ก็พยายามชี้แจงว่ามันคือความพยายามในการกอบกู้สถานการณ์ของบริษัทเขาเอง

“ส่วนเรื่องที่ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการล้มละลายของธุรกิจครอบครัวคุณอรณิชา… ผมจะดำเนินการสืบสวนอย่างถึงที่สุด และจะนำตัวผู้กระทำผิดมารับโทษตามกฎหมาย” ภูผากล่าวอย่างมุ่งมั่น

อรณิชาที่นั่งฟังการแถลงข่าวอยู่ห่างๆ รู้สึกหัวใจสลาย เธอไม่เคยคิดว่าความจริงจะโหดร้ายขนาดนี้ เธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งจริงๆ หรือ?

แต่เมื่อภูผากล่าวถึงการสืบสวนหาตัวผู้กระทำผิด อรณิชาสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา มันไม่ใช่คำพูดที่หลอกลวง แต่มันคือคำพูดที่มาจากความรับผิดชอบ

หลังจากนั้นไม่นาน เมขลาก็ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าจับกุมตามหมายจับในข้อหาหมิ่นประมาท และพยายามก่อกวนธุรกิจของผู้อื่น เธอไม่สามารถหลุดพ้นจากผลของการกระทำได้

แต่ถึงแม้เมขลาจะถูกจับ ความเสียหายที่เกิดขึ้นก็ไม่อาจแก้ไขได้ทันที ธุรกิจของภูผายังคงเผชิญกับวิกฤตการณ์อย่างหนัก และชื่อเสียงของอรณิชาก็ถูกสั่นคลอน

วันหนึ่ง อรณิชาเดินเข้าไปในห้องทำงานของภูผา ใบหน้าของเธอซีดเผือด “คุณภูผาคะ… หนู… หนูอยากจะขอหย่าค่ะ”

ภูผาหันมามองเธอด้วยความตกใจ “อรณิชา! เธอจะพูดเรื่องนี้ได้อย่างไร!”

“หนูทำไม่ได้อีกต่อไปแล้วค่ะ” อรณิชาพูดทั้งน้ำตา “หนูเป็นแค่หมากในเกมของคุณ… หนูไม่คู่ควรกับคุณ”

“ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น!” ภูผารีบลุกขึ้นมาคว้ามืออรณิชาไว้ “ฉัน… ฉันขอโทษที่เคยคิดกับเธอแบบนั้น… ฉัน… ฉันอาจจะเคยใช้เธอ… แต่ตอนนี้… ไม่ใช่แล้ว”

“ไม่ใช่แล้ว… แล้วมันคืออะไรคะ” อรณิชาถามเสียงสั่น “ถ้าหนูไม่มีประโยชน์กับคุณแล้ว… ถ้าธุรกิจของหนูไม่สามารถช่วยอะไรคุณได้อีกแล้ว… คุณก็คงจะปล่อยหนูไปใช่ไหมคะ”

ภูผามองเข้าไปในดวงตาของอรณิชา เขาเห็นความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความสิ้นหวัง… และในวินาทีนั้นเอง ที่เขารู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญกว่าธุรกิจ การแก้แค้น… มันคือความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน… ความรู้สึกที่เรียกว่า “รัก”…

“อรณิชา… ฟังฉันนะ” ภูผากล่าวเสียงหนักแน่น “ฉันไม่เคยรักใครเลย… จนกระทั่งได้รู้จักเธอ… ฉันอาจจะเริ่มต้นด้วยความแค้น… แต่ตอนนี้… หัวใจของฉัน… มันเป็นของเธอไปแล้ว”

อรณิชาอึ้งไป เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของเขาได้หรือไม่

“ฉันรู้ว่ามันยาก… ที่จะเชื่อฉันหลังจากสิ่งที่ฉันทำไป” ภูผากล่าวต่อ “แต่ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น… ฉันจะทำให้เธอเชื่อใจฉันอีกครั้ง”

ขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากัน ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง… เป็นภาพของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น… ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น… และในมือของเขา… ถือปืนไว้!

“แก… แกจะต้องชดใช้!” เสียงตะโกนก้องดังขึ้น…