สองขีดสีแดงที่ปรากฏขึ้นบนแผ่นทดสอบการตั้งครรภ์ ไม่ใช่เพียงแค่สัญญาณของชีวิตใหม่ที่กำลังจะเติบโตในครรภ์ แต่คือคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของแพรวา หญิงสาวผู้มีจิตใจดีงามและเปราะบางอย่างเหลือเกิน น้ำตาที่ไหลรินออกมา ไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความยินดี หากแต่เป็นน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง ความหวาดกลัว และความอ้างว้างที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว
"ไม่จริง... นี่มันต้องไม่จริง..." เสียงพึมพำของแพรวาแหบแห้งราวกับกระดาษทราย เสียงหัวใจของเธอเต้นระรัว รัวแรงจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก ยิ่งมองตัวเลขบนนาฬิกาที่บอกเวลาผ่านไปช้าๆ ก็ยิ่งเพิ่มความกระวนกระวายใจ ความคิดต่างๆ นานาตีวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนฝูงผึ้งที่ถูกรบกวน
เธอเพิ่งจะเจอเขาแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้นเอง... ไม่กี่ครั้งจริงๆ แต่กลับทิ้งร่องรอยที่ลบไม่ออกไว้ในชีวิตของเธออย่างแสนสาหัส ทิว... ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา แต่แววตาฉายประกายบางอย่างที่ทำให้แพรวารู้สึกหวั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ค่ำคืนนั้น... ค่ำคืนแห่งความสุขเพียงชั่วพริบตา กลับกลายเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอมาตลอดหลายสัปดาห์
"ทิว... เขาจะทำยังไงถ้าเขารู้?" คำถามนี้ดังก้องอยู่ในหัวแพรวาซ้ำๆ เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด เธอเชื่อมั่นในตัวเขา เชื่อในคำพูดที่เขาเคยให้ไว้ แม้จะเป็นเพียงคำพูดที่พูดกันอย่างผิวเผิน แต่สำหรับแพรวา มันคือความหวังเดียวที่เหลืออยู่
"ฉันต้องไปหาเขา..." ความคิดนี้ผุดขึ้นมาอย่างแรงกล้า เป็นแรงผลักดันสุดท้ายที่ทำให้เธอตัดสินใจลุกขึ้นยืน เธอเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าอย่างลวกๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง เธอยังจำที่อยู่ของเขาได้ดี มันเป็นบ้านหลังเล็กๆ ในย่านชานเมืองที่ดูเงียบสงบ
การเดินทางไปหาทิวเต็มไปด้วยความหวังและความกังวลในคราวเดียวกัน ทุกย่างก้าวที่เดินไป ทุกสายตาที่มองเห็น ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยคำถามที่รอคำตอบ ท่ามกลางความวุ่นวายของเมืองใหญ่ ความรู้สึกโดดเดี่ยวกลับยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก
เมื่อมาถึงหน้าบ้านหลังเล็กที่เธอเคยเห็นเพียงแวบแรก มันดูเงียบเหงาผิดปกติ ประตูรั้วสีเข้มปิดสนิท ไม่มีวี่แววของรถยนต์หรือผู้คน แพรวาเดินเข้าไปใกล้ๆ หัวใจเต้นตุบๆ ด้วยความคาดหวังแต่ก็แฝงด้วยความหวาดหวั่น
"ทิว... อยู่ไหมครับ?" เธอเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา รอคอยคำตอบ แต่ที่ได้กลับมีเพียงความเงียบงันที่ดังสะท้อนกลับมา
เธอตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ประตูบ้านมากขึ้น เคาะประตูเบาๆ สองสามครั้ง "ทิว... ผมอยู่ที่นี่ครับ"
ยังคงไม่มีเสียงตอบรับใดๆ แพรวายิ่งรู้สึกไม่สบายใจ เธอเดินไปรอบๆ บ้าน มองหาช่องทางอื่นเผื่อจะเจอใครสักคน แต่ก็ไม่พบ
ทันใดนั้นเอง ประตูบ้านข้างๆ ก็แง้มเปิดออก หญิงสูงวัยท่าทางใจดีแต่ก็มีริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าปรากฏขึ้นบนใบหน้า เธอชะโงกหน้าออกมามองแพรวาด้วยความสงสัย
"มาหาใครคะหนู?" เสียงของคุณป้าดังขึ้น
แพรวาถอนหายใจยาว พยายามรวบรวมความกล้า "เอ่อ... มาหาคุณทิวค่ะ บ้านหลังนี้ค่ะ"
คุณป้าเลิกคิ้วสูง มองบ้านหลังนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "บ้านหลังนี้เหรอจ๊ะ... เขาไม่อยู่แล้วจ้ะ"
"ไม่อยู่เหรอครับ? แล้วเขาไปไหนครับ?" แพรวารู้สึกใจคอไม่ดี
"ก็... เขาจากไปแล้วจ้ะ" คุณป้าตอบเสียงเบาลง ราวกับจะกลั้นน้ำตา "เมื่อประมาณสองเดือนที่แล้วน่ะ"
คำว่า "จากไป" ของคุณป้า ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของแพรวา เธอทรุดตัวลงนั่งที่พื้นอย่างหมดแรง "จากไป... หมายถึง..."
"เขาเสียแล้วจ้ะหนู... อุบัติเหตุ... เสียชีวิตทันทีเลย" คุณป้าพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เสียดายแทนเขาจริงๆ เลยนะ เด็กดีแท้ๆ"
โลกทั้งใบของแพรวาพังทลายลงในพริบตา เสียงหัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความหวัง บัดนี้กลับบีบรัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดจนแทบจะหายใจไม่ออก ภาพของทิว ใบหน้า รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ แววตาที่เคยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น วาบเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว
"ไม่จริง... ไม่จริง..." เธอพร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ น้ำตาที่เคยหยุดไป กลับไหลทะลักออกมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพียงความสิ้นหวัง แต่เป็นความปวดร้าวที่แท้จริง
เธอตั้งครรภ์... และชายหนุ่มคนเดียวที่เธอคิดว่าจะเป็นที่พึ่ง เป็นพ่อของลูกในท้อง... เขาจากไปแล้ว... จากไปตลอดกาล...
แพรวากอดท้องของตัวเองไว้แน่น ความอบอุ่นที่เคยคิดว่าจะได้รับจากเขา บัดนี้กลับกลายเป็นความหนาวเหน็บที่กัดกินหัวใจ เธอจะทำอย่างไรต่อไป? ชีวิตน้อยๆ ในครรภ์นี้ จะเติบโตขึ้นมาในโลกที่โหดร้ายเพียงลำพังได้อย่างไร?
หัวใจนายพลที่ถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก