"รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลา คือหน้ากากที่ซ่อนเร้นความแค้นอันมหาศาล"
แพรวาผลักประตูร้านเบเกอรี่เก่าๆ นั้นเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับเสียงลมพายุที่พัดเข้ามาตามกัน เธอกระชับตะกร้าในมือแน่น พยายามสะบัดภาพใบหน้าของนายพลออกจากหัว ภาพของเขาที่ยืนนิ่งกลางสายฝน แววตาที่เย็นเยียบ แต่ก็แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่าง มันยังคงติดตาเธออยู่ไม่หาย
"เป็นอะไรไปคะคุณแพรวา ทำไมหน้าซีดเชียว" ป้าสมร เพื่อนร่วมงานที่อายุมากกว่า ทักท้วงด้วยความเป็นห่วง
"เปล่าค่ะป้า แค่...เจออากาศเย็นๆ มานิดหน่อย" แพรวาพยายามยิ้มตอบ แต่รอยยิ้มนั้นดูฝืนๆ
ตลอดทั้งวัน แพรวาทำงานด้วยความใจลอย เธอพยายามจดจ่ออยู่กับแป้งโดว์และครีมเค้ก แต่ความคิดของเธอกลับล่องลอยไปหาชายที่ชื่อ "นายพล" เขาคือใครกันแน่? ทำไมถึงหน้าเหมือนทิว? แล้วทำไมเขาถึงมีท่าทีที่ทั้งเย็นชาและน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน?
"นี่เธอคิดอะไรอยู่ ทำไมวันนี้ดูเหม่อลอยจัง" ป้าสมรแซว
"ก็...คิดถึงแต่เรื่องเก่าๆ น่ะค่ะ" แพรวาตอบ บังคับตัวเองให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง
"เรื่องเก่าๆ ที่มีผู้ชายหล่อๆ แบบในละครหรือไง" ป้าสมรหัวเราะ
แพรวาเพียงยิ้มรับ เธอไม่อยากเล่าเรื่องของทิวให้ใครฟังอีกแล้ว มันเป็นความเจ็บปวดที่เธอเลือกที่จะเก็บไว้คนเดียว
เมื่อเลิกงาน แพรวาก็รีบพาต้นกล้าขึ้นรถเมล์กลับบ้าน เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้มองลูกชายตัวน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ
"แม่ครับ วันนี้เราไปสวนสนุกกันได้ไหมครับ" ต้นกล้าเอ่ยถามเสียงออดอ้อน เมื่อเห็นป้ายสวนสนุกที่ผ่านไป
แพรวาใจอ่อน "ได้สิลูก วันเสาร์นี้เราไปกันนะ"
"เย้! ขอบคุณครับแม่!" ต้นกล้ากระโดดดีใจ
แพรวายิ้มให้กับความสุขของลูก เธอพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกมีความสุข ถึงแม้ว่าชีวิตของเธอจะไม่ได้สมบูรณ์แบบก็ตาม
แต่แล้ว ชีวิตของเธอก็ต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกครั้ง
วันรุ่งขึ้น แพรวาได้รับโทรศัพท์จากบริษัทแห่งหนึ่ง เธอจำไม่ได้ว่าเคยสมัครงานที่นี่เมื่อไหร่ แต่เมื่อได้ฟังข้อมูลเบื้องต้น เธอก็รู้สึกสนใจ
"สวัสดีค่ะ บริษัท... ขอรับ" แพรวากล่าวรับสาย
"สวัสดีครับ คุณแพรวา ผม... เลขาของท่านประธานบริษัทครับ ท่านประธานต้องการเชิญคุณแพรวาเข้ามาสัมภาษณ์งานในตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายธุรการครับ" เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น
แพรวาอึ้งไป "ผู้ช่วยฝ่ายธุรการ? แต่...ดิฉันไม่เคยสมัครงานที่นี่เลยนะคะ"
"ท่านประธานทราบมาว่าคุณแพรวาเป็นคนมีความสามารถครับ ท่านเชื่อว่าคุณแพรวาจะเหมาะสมกับตำแหน่งนี้" เลขาคนนั้นกล่าว "หากคุณแพรวาสะดวก เราจะส่งรถไปรับคุณแพรวาที่บ้านในวันพรุ่งนี้ เวลา 10.00 น. ครับ"
แพรวาสับสน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนเสนอตำแหน่งงานดีๆ ให้กับเธอ ทั้งๆ ที่เธอไม่เคยสมัครมาก่อน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกดีใจ โอกาสนี้อาจจะทำให้ชีวิตของเธอและต้นกล้าดีขึ้น
"ตกลงค่ะ" แพรวาตอบรับ
ในวันรุ่งขึ้น แพรวาแต่งกายด้วยชุดที่ดูดีที่สุดเท่าที่เธอมี ร่างกายของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและกังวล เมื่อรถลิมูซีนสีดำคันหรูจอดเทียบหน้าบ้านเช่าเล็กๆ ของเธอ
เธอเดินเข้าไปในบริษัทขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ตึกสูงเสียดฟ้าสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ แพรวารู้สึกประหม่า แต่เธอก็พยายามทำใจดีสู้เสือ
เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องทำงานที่โอ่อ่า เธอก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง
ชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ใบหน้าคมเข้ม ท่าทางสง่างาม... คือ "นายพล" คนนั้น!
หัวใจของแพรวาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
"ยินดีต้อนรับสู่บริษัทของผมครับ คุณแพรวา" นายพลกล่าว พลางลุกขึ้นยืนเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอ
"คุณ... คุณคือ..." แพรวาพยายามที่จะพูด แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ลำคอ
"ใช่ครับ ผมคือทิว... หรือจะเรียกผมว่านายพลก็ได้" เขาตอบ พลางยิ้มมุมปากที่ดูอันตราย
"แต่... คุณคือ... คุณคือทิวที่..." แพรวาเริ่มสับสน
"ผมไม่ใช่ทิวที่คุณเคยรู้จัก" นายพลกล่าวเสียงเย็น "ผมคือคนที่แตกต่างออกไป"
แพรวารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ เธอกำลังเผชิญหน้ากับอดีตที่เธอพยายามจะลืม แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังจะพบกับอนาคตที่เธอไม่เคยคาดคิด
"คุณ... คุณต้องการอะไรจากฉัน" แพรวาถามอย่างระแวง
นายพลเดินเข้ามาใกล้เธอ แววตาของเขากวาดมองเธออย่างพิจารณา ราวกับกำลังประเมินค่า
"ผมต้องการ... ความยุติธรรม" เขาตอบเสียงนุ่มลึก "และผมก็เชื่อว่าคุณเองก็ต้องการมันเช่นกัน"
"ความยุติธรรม? หมายความว่ายังไงคะ"
"คุณถูกทอดทิ้ง... ใช่ไหม" นายพลถามตรงๆ
แพรวาหน้าซีดเผือด เธอไม่รู้ว่าเขาไปรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร
"ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ แพรวา" นายพลกล่าวต่อ "ผมรู้ว่าคุณกำลังเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งอยู่เพียงลำพัง และผมรู้ว่าใครคือพ่อของเด็กคนนั้น"
คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของแพรวา เธอรู้สึกเหมือนถูกเปิดโปงทุกอย่าง
"คุณ... คุณบอกว่าคุณไม่ใช่ทิวที่ฉันรู้จัก แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร" แพรวาถามเสียงสั่น
"ผมรู้... เพราะผมคือคนที่ต้องรับผิดชอบ" นายพลกล่าว "และผมกลับมาเพื่อสะสางทุกอย่าง"
แพรวาจ้องมองเขาด้วยความสับสน ปนเปไปกับความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอรู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนเดียวกับทิวที่ทิ้งเธอไป แต่เขากลับมีความผูกพันบางอย่างกับอดีตของเธอ
"คุณจะช่วยฉันจริงๆ หรือคะ" แพรวาถามเสียงแผ่วเบา
นายพลยิ้ม "ผมจะดูแลคุณและลูกของคุณ... แต่คุณต้องยอมรับข้อเสนอของผมเสียก่อน"
"ข้อเสนออะไรคะ"
"ข้อเสนอที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของคุณตลอดไป" นายพลกล่าว ดวงตาของเขาสุกประกายไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้อเสนอที่จะทำให้คุณได้ในสิ่งที่ต้องการ... และทำให้ผมได้ในสิ่งที่ผมต้องการ"
แพรวาจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจและความหวังที่ปะปนกัน เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่วังวนแห่งความลับ และไม่รู้ว่าปลายทางจะเป็นอย่างไร
"ข้อเสนอของคุณคืออะไรคะ" แพรวาถาม
นายพลเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานของเขา พลางกวักมือเรียกให้แพรวามานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
"ผมจะให้คุณมาทำงานที่นี่... ในตำแหน่งที่ผมจัดหาให้" นายพลกล่าว "และผมจะดูแลความเป็นอยู่ของคุณและลูกของคุณอย่างดีที่สุด"
แพรวาอึ้งไปอีกครั้ง "ทำงานที่นี่? ในตำแหน่งที่... คุณจัดหาให้?"
"ใช่ครับ" นายพลพยักหน้า "แต่... มีเงื่อนไขบางอย่าง"
แพรวาหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินคำว่า "เงื่อนไข" เธอรู้สึกได้ทันทีว่ามันจะต้องไม่ใช่เรื่องง่าย
"เงื่อนไขของคุณคืออะไรคะ" เธอถาม
นายพลมองตรงมาที่เธอ ดวงตาของเขาฉายแววที่อ่านไม่ออก
"เงื่อนไขที่จะทำให้ชีวิตของคุณ... ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป" เขาตอบ
หัวใจนายพลที่ถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก